وَهْب بن وَهْب

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:نافِع بن هِلال جَمَلى (نيز گفته شده: هلال بن نافع)، به ميدان آمد و به سوى آنان، تيراندازى مى كرد و تيرهايش هم به خطا نمى رفتند. او دستش را رنگ كرده بود [تا تيرهايش نشاندار شوند] و تير مى انداخت و چنين مى خواند: آنها را پرتاب مى كنم، در حالى كه سوفارشان، نشاندار استو ترس از آنها، براى جان، سودى ندارد. سمّى اند و تند و تيزو زمين را از خود، پُر مى كنند. هماره، تير مى انداخت تا آن كه تيرهايش تمام شد. سپس، دست به قبضه شمشيرش بُرد و آن را بيرون كشيد و يورش بُرد، در حالى كه مى خواند: من، غلام يمنىِ جَمَلى امدينم، همان دينِ حسين و على است اگر امروز، كُشته شوم، آرزوى من استو اين، انديشه من است و عملم را ديدار مى كنم. سپس، سيزده تن را كُشت تا

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: وَهْب بن وَهْب، به ميدان آمد. او و مادرش، مسيحى بودند كه به دست امام حسين عليه السلام، مسلمان شده بودند و تا كربلا به دنبال او آمده بودند. وَهْب، بر اسب، سوار شد و عمود خيمه را به دست گرفت و جنگيد تا هفت يا هشت تن [از سپاه دشمن] را كُشت و سپس، اسير شد. او را نزد عمر بن سعد ـ كه خدا، لعنتش كند ـ آوردند. فرمان داد تا گردنش را بزنند. او را گردن زدند و [سرش را] به سوى لشكر امام حسين عليه السلام انداختند. مادرش، شمشير او را بر گرفت و به ميدان آمد. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «اى امّ وَهْب! بنشين كه خداوند، جهاد را از دوشِ زنان، برداشته است. تو و پسرت، با جدّم محمّد صلى

الملهوف:وَهْب بن حُباب كَلْبى، به ميدان آمد و خوب، شمشير زد و نيكو جنگيد. سپس، به سوى همسر و مادرش ـ كه با او آمده بودند ـ، باز گشت و گفت: اى مادر! آيا راضى شدى يا نه؟ مادر گفت: نه. راضى نمى شوم تا آن كه در ركاب حسين عليه السلام، كُشته شوى. همسرش نيز گفت: تو را به خدا سوگند مى دهم كه مرا به [مرگ] خودت، سوگوار مكن. امّا مادرش به او گفت: پسر عزيزم! سخنش را نشنيده بگير و باز گرد و پيشِ روى فرزند دختر پيامبرت بجنگ تا به شفاعت جدّش در روز قيامت، نائل شوى. وَهْب نيز باز گشت و جنگيد تا دستانش قطع شد. همسرش، عمود خيمه اى را برداشت و به سوى او پيش رفت، در حالى كه مى گفت: پدر و مادرم، فدايت باد! در دفاع از پاكانِ حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بجنگ. وَهْب، جلو آمد تا او را به سوى زنان

المناقب، ابن شهرآشوب:وَهْب بن عبد اللّه كَلْبى به ميدان آمد، در حالى كه چنين رَجَز مى خواند: اگر مرا نمى شناسيد، من فرزند كَلْبمبه زودى، مرا و ضربه هايم را خواهيم ديد و نيز يورش و هجوم مرا در جنگانتقام خود را پس از انتقام گرفتن همراهانم خواهم گرفت. و سختى ها را يك به يك، عقب مى رانمجولان من در ميدان نبرد، بازى نخواهد بود. وى، پيوسته جنگيد تا گروهى از آنان را كُشت. سپس به مادرش گفت: اى مادر! آيا راضى شدى يا نه؟ مادرش گفت: من، راضى نمى شوم تا آن كه پيش روىِ حسين عليه السلام، كُشته شوى. پس وَهْب باز گشت، در حالى كه مى گفت: من به تو قول مى دهم ـ اى اُمّ وَهْب ـكه آنان را هم با ضرب نيزه و هم با شمشير، بزنم ضربه جوانان مؤمن به پروردگارتا آن كه دشمن، تلخىِ جنگ را بچشد.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:وَهْب بن عبد اللّه بن جَناب كَلْبى ـ در حالى كه مادرش همراهش بود ـ، بيرون آمد. مادرش به او گفت: برخيز ـ اى پسرم ـ و فرزند دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را يارى ده. او گفت: اى مادر! چنين مى كنم و ـ به يارىِ خدا ـ كوتاهى نخواهم كرد. سپس به ميدان آمد، در حالى كه مى گفت: اگر مرا نمى شناسيد، من فرزند كَلْبَمبه زودى، مرا و ضربه هايم را خواهيم ديد و نيز يورش و هجوم مرا در نبردانتقام خودم را پس از گرفتن انتقام همراهانم خواهم گرفت و سختى را در روز سختى مى رانم.جولانم در نبرد، بازى نيست. آن گاه، حمله كرد و پيوسته مى جنگيد تا گروهى [از سپاهيان دشمن] را كُشت. سپس به سوى مادر و همسرش باز گشت و نزديك آنها ايستاد و گفت: اى مادر! آيا از من، راضى شدى؟