حدیث دربارهوجوب پيروى

الكافي عن أبي بصير:سَأَلتُ أبا عَبدِ اللّهِ عليه السلام عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِى الْأَمْرِ مِنكُمْ» فَقالَ: نَزَلَت في عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ وَالحَسَنِ وَالحُسَينِ عليهم السلام. ۱

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام معناى آيه «از خدا فرمان ببريد، و از پيامبر و اختياردارانتان فرمان ببريد» را پرسيدم. فرمود: «[اين آيه] در باره على بن ابى طالب و حسن و حسين عليهم السلام نازل شد».

۱.الكافي: ج 1 ص 286 ح 1، تفسير العيّاشي: ج 1 ص 250 ح 169 عن أبي بصير عن الإمام الباقر عليه السلام، تفسير فرات: ص 110 ح 112 عن الإمام الباقر عليه السلام، بحارالأنوار: ج 35 ص 211 ح 12.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام فضیلت های مشترک میان امام حسین و اهل بیت علیهم السلام +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

كمال الدينـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: چون خداوند عز و جل بر پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله آيه «اى مؤمنان! از خدا فرمان ببريد، و از پيامبر و اختياردارانتان، فرمان ببريد» را نازل فرمود، گفتم: اى پيامبر خدا! ما خدا و پيامبر را شناخته ايم. اختيار دارانى كه خداوند، فرمانبَرى از ايشان را در كنار فرمانبرى از شما آورده، كيان اند؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جابر! آنها پس از من، جانشينان من و امامان مسلمانان هستند. نخستين ايشان، على بن ابى طالب است وسپس حسن وحسين و پس از او على بن الحسين».

الكافىـ به نقل از عيسى بن سَرى، از امام صادق عليه السلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كه بميرد و امامش را نشناسد، به مرگ جاهلى مُرده است. خداوند مى فرمايد: «از خدا فرمان ببريد، و از پيامبر و اختياردارانتان فرمان ببريد» . پس على عليه السلام امام است و پس از او، حسن و سپس حسين و در پى او، على بن الحسين و پس از او، محمّد بن على و به همين ترتيب. زمين، سامان نمى يابد، جز به وجود امام، و هر كه بميرد، در حالى كه امامش را نشناسد، به مرگ جاهلى مُرده است و هر يك از شما بيشترين نياز را به اين معرفت، هنگامى دارد كه جانش به اين جايش مى رسد» و با دست به سينه اش اشاره كرد [و افزود:] «كه در اين هنگام مى گويد: بر عقيده نيكويى بودم».

كمال الدينـ به نقل از سليم بن قيس هلالى، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «خدايم عز و جل به من خبر داد كه دعاى مرا در باره تو و شريكانت كه پس از تو خواهند بود، اجابت كرده است». پرسيدم: اى پيامبر خدا! شريكان پس از من، چه كسانى هستند؟ فرمود: «آنان كه خداى عز و جل با خود و من همراهشان كرده و فرموده است: «از خداوند، فرمان ببريد، و [نيز] از پيامبر و اختياردارانتان فرمان ببريد» » تا آخر آيه. گفتم: اى پيامبر خدا! آنان كيان اند؟ فرمود: «اوصياى من، تا آن كه در حوض [كوثر] بر من در آيند، همگى آنان، هدايتگر و هدايت يافته اند. هر كه آنان را وا نهد، به ايشان زيانى نمى زند. آنان با قرآن اند و قرآن با آنان است. نه از آنان جدا مى شود و نه آنان از او جدا مى شوند. امّتم با آنان، يارى مى شوند و به خاطر آنان بر امّتم باران مى بارد و بلا از ايشان، دور مى شود و دعاى آنان، مستجاب مى شود». گفتم: اى پيامبر خدا! آنان را براى من نام ببر. فرمود: «اين پسرم» و دستش را روى سر حسن نهاد. «سپس اين پسرم» و دستش را روى سر حسين نهاد. «سپس پسر او كه به وى على گفته مى شود و در روزگار تو متولّد مى گردد. پس سلام مرا به او برسان. تا آخر كه دوازده نفر مى شوند». گفتم: پدر و مادرم فدايت، اى پيامبر خدا! آنان را يك به يك برايم نام ببر. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، آنان را يك به يك براى من نام برد و به خدا سوگند ـ اى برادر هلالى ـ مهدىِ اين امّت در ميان آنان است؛ كسى كه زمين را از عدل و داد مى آكند، همان گونه كه از بيداد و ستم، پُر شده است. به خدا سوگند، من كسانى را كه با او ميان ركن و مقام [ابراهيم] با او بيعت مى كنند، مى شناسم ونام پدران و قبيله شان را مى دانم».