حدیث دربارهرَباب

شرح الأخبار عن جعفر بن محمّد [الصادق] عليه السلام:اُصيبَ الحُسَينُ عليه السلام، وعَلَيهِ دَينٌ بِضعٌ وسَبعونَ ألفَ دينارٍ. قالَ: وكَفَّ يَزيدُ عَن أموالِ الحُسَينِ عليه السلام، غَيرَ أنَّ سَعيدَ بنَ العاصِ هَدَمَ دارَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام، ودارَ عَقيلٍ، ودارَ الرَّبابِ بِنتِ امرِئِ القَيسِ ـ وكانَت تَحتَ الحُسَينِ ـ وهِيَ اُمُّ سُكَينَةَ. ۱

شرح الأخبارـ از امام صادق عليه السلام ـ: حسين عليه السلام در حالى به شهادت رسيد كه بيش از هفتاد هزار دينار، بدهى داشت. يزيد به دارايى حسين عليه السلام دست نزد؛ امّا سعيد بن عاص، خانه على بن ابى طالب عليه السلام و عقيل و نيز خانه رَباب را ـ كه دختر امرؤ القيس، همسر حسين عليه السلام و مادر سَكينه بود ـ، خراب كرد.

۱.شرح الأخبار: ج 3 ص 269 ح 1173، لباب الأنساب: ج 1 ص 351 وليس فيه صدره إلى «قال».

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام همسران رباب

احادیث دیگر این موضوع

الإصابةـ به نقل از عوف بن خارجه ـ: به خدا سوگند، در روزگار خلافت عمر، نزد او بودم كه مردى بى مو از ميان مردم گذشت و آمد و جلوى عمر ايستاد و او را با عنوان خليفه، سلام داد. عمر پرسيد: تو كيستى؟ گفت: مردى مسيحى! من، امرؤ القيس، پسر عَدىّ كلبى ام. عمر، او را نشناخت. مردى به او گفت: اين، از قبيله بكر بن وائل است كه در جاهليت، بر آنان، حمله آورده است. عمر گفت: چه مى خواهى؟ گفت: مى خواهم مسلمان شوم. عمر، اسلام را بر او عرضه كرد و او پذيرفت. سپس عمر، نيزه اى خواست و پرچم امارت بر مسلمانانِ قبيله قُضاعه را براى او بست و پيرمرد، باز گشت، در حالى كه پرچم بر بالاى سرش به اهتزار در آمده بود. تا آن هنگام، نديده بودم مردى كه يك نماز هم نخوانده، اميرِ گروهى از مسلمانان شود. على و دو پسرش برخاستند و على عليه السلام خود را به او رساند و به او گفت: «من، على بن ابى طالب، پسرعموى پيامبر صلى الله عليه و آله هستم و اين دو، پسران من از دختر اويند و ما مى خواهيم داماد تو شويم. به ما همسر بده». امرؤ القيس گفت: اى على! مُحَيّاه، دختر امرؤ القيس را به همسرى تو در آوردم، و اى حسن! سَلمى دختر امرؤ القيس را به همسرى تو در آوردم، و اى حسين! رَباب دختر امرؤ القيس را به همسرى تو در آوردم. او (رَباب)، مادر سَكينه است و حسين عليه السلام، در باره او سروده است: به جانت سوگند، من خانه اى را دوست دارمكه سَكينه و رَباب، در آن، جاى دارند و او همان زنى است كه يك سال بر مزار حسين عليه السلام اقامت كرد و سپس سرود: تا يك سال ماندم و سپس شما دو تن را بدرود مى گويمو هر كس يك سال كامل بگِريد، عذر مقبولى [براى رفتن] آورده است.

الأغانىـ به نقل از هشام بن كلبى ـ: رَباب، از زنان برگزيده و برترينِ آنان بود. از اين رو، پس از شهادت حسين عليه السلام از او خواستگارى شد و او گفت: پس از پيامبر خدا، پدرْشوهرى براى خود بر نمى گيرم.

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):و حسين بن على عليه السلام در باره رَباب و سَكينه سروده است: به جانت سوگند، من خانه اى را دوست دارمكه سَكينه و رَباب، در آن، پذيرايى كنند. من آن دو را دوست دارم و دارايى ام را مى دهمو سرزنشگرم را ياراى سرزنش نيست هر چند [مرا] سرزنش كنند، مطيع سرزنشگران نخواهم بوددر طول زندگى ام، تا آن گاه كه خاك، مرا پنهان كند.

الكامل فى التاريخ:همراه حسين عليه السلام، همسرش رَباب (دختر امرؤ القيس و مادر دخترش سَكينه) بود. او در ميان اسيران، به شام برده شد و سپس به مدينه باز گشت و بزرگان قريش از او خواستگارى كردند و او گفت: نمى خواهم پس از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، پدرْشوهرى برگزينم. او پس از [شهادت] امام عليه السلام، يك سال زير هيچ سقفى نرفت تا فرسوده شد و از افسردگى در گذشت. نيز گفته شده كه او يك سال بر مزار حسين عليه السلام رحل اقامت افكند و به مدينه باز گشت و از غصّه حسين عليه السلام در گذشت.

تذكرة الخواصّ:رَباب، دختر امرؤ القيس و همسر حسين عليه السلام، سر ايشان را به دامن گرفت و آن را بوسيد و خواند: وا حُسَينا! [هيچ گاه] حسين را از ياد نخواهم بردكه نيزه هاى دشمنان، بدن او را چاك چاك كرده است. در كربلا به نيرنگ، او را بر زمين زدندخداوند، كران تا كرانِ كربلا را سيراب نكند! در معجم البلدان اين ماجرا به همسر ديگر امام حسين عليه السلام، عاتكه دختر زيد بن عمرو بن نفيل، نسبت داده شده است.

الأغانىـ به نقل از عوانه ـ: رَباب، دختر امرؤ القيس و مادر سَكينه، دختر حسين عليه السلام، بر شهادت همسرش حسين عليه السلام، چنين مرثيه خواند: آن كه نورى پرتوافشان بوده استاكنون، كشته دفن ناشده كربلاست نواده پيامبر! خدا تو را از سوى ما جزاى نيكو دهد[تو] از زيان وزن اعمال [در قيامت]، دور گشته اى. تو براى من كوهى سخت بودى كه به آن پناه مى بردمو تو با رحمت و ديندارى، با ما مصاحبت مى كردى. [پس از تو] چه كسى براى يتيمان باشد و چه كسى براى درخواست كنندگانو چه كسى نياز را برطرف كند و مسكينان، به او پناه برند؟ به خدا سوگند، پس از تو با هيچ كس ديگرى ازدواج نخواهم كردتا آن كه ميان شن و گِل، مدفون و ناپيدا شوم.