بلند گفتن

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند مى گفت و قريش با شنيدن آن مى گريختند. پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد: «و هر گاه در قرآن، پروردگارت را بر يكتايى اش ياد كنى، از سرِ بيزارى، پشت مى كنند و مى گريزند» .

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله در نمازهاى واجب، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت.

كافىـ به نقل از صفوان جمّال ـ: چند روز پشت سرِ امام صادق عليه السلام نماز خواندم. ايشان، در نمازى هم كه بلند خوانده نمى شود، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت، و در هر دو سوره، بلند مى گفت.

قرب الإسنادـ به نقل از حنّان بن سَدير ـ: نماز مغرب را پشت سرِ امام صادق عليه السلام خواندم. بلند گفت: «به خداى شنواىِ دانا پناه مى برم از شيطانِ رانده شده؛ و به خدا پناه مى برم از اين كه شياطين، نزد من بيايند». سپس «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را هم با صداى بلند گفت.

امام رضا عليه السلام:بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم» در همه نمازها، سنّت [و مستحّب]است.

امام عسكرى عليه السلام:نشانه هاى مؤمن، پنج چيز است: [گزاردن] پنجاه ركعت نماز [در شبانه روز]، [خواندن] زيارت اربعين، انگشترى را در دست راست كردن، پيشانى بر خاك نهادن [در برابر خدا]، و بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم».