حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام صادق عليه السلام

الإمام الصادق عليه السلامـ فيما عَلَّمَهُ أبا يَحيى لِيَدعُوَ بِهِ في لَيلَةِ النِّصفِ مِن شَعبانَ ـ: اللّهُمَّ وَاخصُصني مِن كَرَمِكَ بِجَزيلِ قِسَمِكَ، وأعوذُ بِعَفوِكَ مِن عُقوبَتِكَ، وَاغفِر لِيَ الذَّنبَ الَّذي يَحبِسُ عَلَيَّ الخَلقَ، ويُضَيِّقُ عَلَيَّ الرِّزقَ، حَتّى أقومَ بِصالِحِ رِضاكَ، وأنعَمَ بِجَزيلِ عَطائِكَ، وأسعَدَ بِسابِغِ نَعمائِكَ، فَقَد لُذتُ بِحَرَمِكَ، وتَعَرَّضتُ لِكَرَمِكَ، وَاستَعَذتُ بِعَفوِكَ مِن عُقوبَتِكَ، وبِحِلمِكَ مِن غَضَبِكَ، فَجُد بِما سَأَلتُكَ، وأنِل مَا التَمَستُ مِنكَ، أسأَ لُكَ بِكَ لا بِشَيءٍ هُوَ أعظَمُ مِنكَ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در دعايى كه به ابو يحيى آموخت تا آن را در شب نيمه شعبان بخواند ـ: بار خدايا! از كَرَم خويش، بهره هاى فراوانت را نصيب من گردان. از كيفر تو، به بخشش تو پناه مى برم. گناهانى را كه خلق را از من دور مى كند و روزى را بر من تنگ مى گردانَد، بيامرز تا رضايت تو را به درستى جلب كنم و از دَهِش بسيار تو برخوردار شوم و از نعمت هاى سرشار تو بهره مند گردم؛ زيرا به حريم تو پناه آورده ام و خود را در معرض كَرَم تو قرار داده ام، و از كيفر تو به گذشتت، و از خشم تو به بردبارى ات پناهنده گشته ام. پس آنچه را از تو درخواست كردم و آنچه را از تو تقاضا نمودم، ارزانى ام دار. به حقّ تو، از تو درخواست مى كنم، نه به چيزى كه از تو با عظمت تر باشد.
۱.
مصباح المتهجّد: ص 832 ح 891

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان پس از نماز مغرب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از نَفسى كه قانع نباشد، و از شكمى كه سير نشود، و از چشمى كه اشك نريزد، و از دلى كه [نرم و] فروتن نباشد، و از نمازى كه [به درگاه تو]بالا نرود، و از كردارى كه سود نبخشد، و از دعايى كه شنيده نشود. و به تو پناه مى برم از قضاى بد و دچار شدن به [رنج و] بدبختى، و شماتت دشمن، و بلاى جانكاه، و از كردارى كه پسند [تو]نيفتد! و به تو پناه مى برم از نادارى و مقهور شدن و كفر و سنگينىِ گوش و پيمان شكنى و دل تنگى و بدحالى، و از بلايى كه مرا بر آن شكيب نيست، و از درد بى درمان و چيره آمدن مردان (اوباش) و ناكامى در بازگشت [از سفر، يا بازگشتگاه قيامت]، و [مواجه شدن با]منظره بد نسبت به خودم و همسر و مال و دين و فرزند [م]، و در هنگام ديدن فرشته مرگ! به خدا پناه مى برم از انسان بد و همسايه بد و همدم بد و روز بد و ساعت بد، و از شرّ آنچه در زمين، فرو مى رود و آنچه از آن، بيرون مى آيد، و آنچه از آسمان، فرود مى آيد و آنچه به آسمان، بالا مى رود، و از شرّ پيشامدهاى سخت شب و روز، مگر پيشامدى كه خير به همراه داشته باشد، و از شرّ هر جنبنده اى كه پيشانى (سرنوشت) آن در دست پروردگار من است، كه به راستى، كه پروردگار من، بر راه راست است. «و زودا كه خدا، شما را از آنان، بسنده كند! و او شنوا و داناست» . ستايش، خدايى را كه به كمك او نمازى را كه در اوقاتى معيّن بر مؤمنان واجب كرده است، گزاردم.
امام صادق عليه السلام:بار خدايا! گمان نيك بردن به تو، و توكّل راستين بر تو را از تو درخواست مى كنم. پناه مى برم به تو از اين كه مرا به بلايى گرفتار سازى كه ناچار شوم به چيزى از معصيت تو پناه ببرم. پناه مى برم به تو از اين كه مرا در وضعيتى، دشوار يا آسان، در آورى كه گمان برم معصيت هاى تو برايم كارسازتر از طاعت توست. پناه مى برم به تو از اين كه سخن درست از طاعت تو بگويم و قصدم از آن، غير تو باشد. پناه مى برم به تو از اين كه مرا درس عبرتى براى ديگران قرار دهى. پناه مى برم به تو از اين كه ديگران از آنچه به من داده اى، بهره مندتر از خود من باشند. و پناه مى برم به تو از اين كه در طلب آنچه قسمت من نكرده اى، خويشتن را به رنج افكنم؛ بلكه آنچه را قسمت من كرده اى، يا رزقى را كه روزى ام نموده اى، به آسانى و با عافيت و حلال و پاك به من برسان. و پناه مى برم به تو از هر آنچه ميان من و تو جدايى بيفكند و مرا از تو دور كند يا بهره مرا در نزد تو بكاهد يا روى گرامى ات را از من بگرداند. و پناه مى برم به تو از اين كه خطايم يا ستمم يا جرمم و زياده روى ام در باره خودم، و پيروى از هوسم، و در پىِ شهوت دويدنم، مانع آمرزش و خشنودى و پاداش و دَهِش و بركات تو و وعده نيكو و زيبايى كه بر عهده گرفته اى، شود.
امام صادق عليه السلامـ در دعاى روز بيست و ششم هر ماه ـ: از آتش دوزخ، به تو پناه مى برم. از عذاب قبر، به تو پناه مى برم. از بدى زندگى و مرگ، به تو پناه مى برم. از ناملايمات دنيا و آخرت، به تو پناه مى برم. از فتنه دجّال، به تو پناه مى برم. از دودلى و هرزگى و تنبلى و ناتوانى، به تو پناه مى برم. از بخل و گزافكارى و سالخوردگى و نادارى. به تو پناه مى برم. بار خدايا! هر چه خوبى است، زود يا دير (/اين جهانى يا آن جهانى) آن را، و آنچه را مى دانم و نمى دانم، از تو درخواست مى كنم. و از هر چه بدى است، زود يا دير (/ اين جهانى يا آن جهانى) آن را، و از آنچه مى دانم و نمى دانم، به تو پناه مى برم. بار خدايا! هر چه خوبى است، چه آنهايى را كه برايشان دعا كنم يا دعا نكنم، از تو درخواست مى كنم. بار خدايا! خير آنچه را بدان اميدوارم، از تو مى خواهم، و از شرّ آنچه از آن انديشناكم و از شرّ آنچه از آن انديشناك نيستم، به تو پناه مى برم. به تو پناه مى برم از اين كه از پيش رويم يا از پشتِ سرم يا از سمت راستم يا از جانب چپم يا از بالاى سرم يا از زير پايم، غافلگير شوم.
امام صادق عليه السلامـ از دعايى كه هنگام فرا رسيدن ماه رمضان، خوانده مى شود ـ: بار خدايا! پناه مى برم به تو و روى گرامى تو و پادشاهىِ باعظمتت، از اين كه خورشيد اين روز، غروب كند يا باقى مانده اين روز بگذرد، يا سپيده اين شب بر دَمَد يا اين ماه، سپرى شود و در برابر تو، كوتاهى يا گناهى و يا خطايى كرده باشم كه بخواهى براى آن، از من حساب بكشى يا سرزنشم كنى يا در دنيا و آخرت، رسوايم كنى يا در روزى كه ديدارت مى كنم، به سبب آن، عذابم نمايى، اى مهربان ترينِ مهربانان!. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه نيكى تو را به بدى پاداش دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه در رفتارم با مردم، درست عمل كنم و در رابطه ام با تو، بد عمل كنم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه باطنم ميان من و تو حايل شود يا برخلاف طاعت تو باشد. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه چيزى از چيزها را بر طاعت تو ترجيح دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه طاعت تو را، كم يا بسيار، به جا آورم و قصدم از آن، غير تو باشد يا عملى آميخته با ريا انجام دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از هوسى كه هر كه از آن پيروى كند، به نابودى مى افكند. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه براى نعمتى كه تو به من ارزانى داشته اى، ديگرى را سپاس گويم و با اين كار، خشنودى خلقت را بجويم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه براى جلب تحسين و خوشايند مردم، و ميل به دنيا، از حدّى از حدود تو تعدّى كنم. بار خدايا! از كيفر تو به گذشت تو پناه مى برم. از ناخشنودى تو به خشنودى ات پناه مى برم. از نافرمانى تو به فرمانبَرى ات پناه مى برم و از تو به خود تو پناه مى برم. بِشكوه است ثناىِ روى تو! ثناى تو را شماره نمى توانم كرد، هر چند در آن كوشم. تو چنانى كه خود در ثناى خويش گفته اى. پاكا تو، و ستايش، تو را باد!. به تو پناه مى برم از هوسى كه بر من، چيره گشته است و از دشمنى كه بر من، حمله ور شده، و از دنيايى كه خود را برايم آراسته، و از نفسى كه همواره به بدى فرمان مى دهد، مگر آن كه پروردگارم بر من رحم آورد. سَرور من! اگر بر همانند من رحم آورده اى، پس بر من نيز رحم آور. سَرور من! اگر امثال مرا پذيرفته اى، پس مرا نيز بپذير.