حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام صادق عليه السلام

الإمام الصادق عليه السلامـ مِن حِرزِهِ الجَليلِ الَّذي رَواهُ عَن آبائِهِ عليهم السلام ـ: اُعيذُ نَفسي وشَعري، وبَشَري وديني، وأهلي ومالي، ووُلدي وذُرِّيَّتي، ودُنيايَ وجَميعَ مَن أمرُهُ يَعنيني، مِن شَرِّ كُلِّ ذي شَرٍّ يُؤذيني. اُعيذُ نَفسي، وجَميعَ ما رَزَقَني رَبّي، وما اُغلِقَت عَلَيهِ أبوابي، وأحاطَت بِهِ جُدراني، وجَميعَ ما أتَقَلَّبُ فيهِ مِن نِعَمِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ وإحسانِهِ، وجَميعَ إخواني وأخَواتي مِنَ المُؤمِنينَ وَالمُؤمِناتِ، بِاللّهِ العَلِيِّ العَظيمِ، وبِأَسمائِهِ التّامَّةِ الكامِلَةِ، المُتَعالِيَةِ المُنيفَةِ، الشَّريفَةِ الشّافِيَةِ، الكَريمَةِ الطَّيِّبَةِ، الفاضِلَةِ المُبارَكَةِ، الطّاهِرَةِ المُطَهَّرَةِ، العَظيمَةِ المَخزونَةِ المَكنونَةِ، الَّتي لا يُجاوِزُهُنَّ بَرٌّ ولا فاجِرٌ، وبِاُمِّ الكِتابِ وفاتِحَتِهِ، وخاتِمَتِهِ وما بَينَهُما مِن سورَةٍ شَريفَةٍ، وآيَةٍ مُحكَمَةٍ، وشِفاءٍ ورَحمَةٍ، وعوذَةٍ وبَرَكَةٍ، وبِالتَّوراةِ وَالإِنجيلِ، وَالزَّبورِ وَالقُرآنِ العَظيمِ، وبِصُحُفِ إبراهيمَ وموسى، وبِكُلِّ كِتابٍ أنزَلَهُ اللّهُ عز و جل، وبِكُلِّ رَسولٍ أرسَلَهُ اللّهُ عز و جل، وبِكُلِّ بُرهانٍ أظهَرَهُ اللّهُ عز و جل، وبِآلاءِ اللّهِ، وعِزَّةِ اللّهِ، وقُدرَةِ اللّهِ، وجَلالِ اللّهِ، وقُوَّةِ اللّهِ، وعَظَمَةِ اللّهِ، وسُلطانِ اللّهِ، ومَنَعَةِ اللّهِ، ومَنِّ اللّهِ، وحِلمِ اللّهِ، وعَفوِ اللّهِ، وغُفرانِ اللّهِ، ومَلائِكَةِ اللّهِ، وكُتُبِ اللّهِ، وأنبِياءِ اللّهِ، ورُسُلِ اللّهِ، ومُحَمّدٍ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله. وأعوذُ بِاللّهِ مِن غَضَبِ اللّهِ وعِقابِهِ، وسَخَطِ اللّهِ ونَكالِهِ ۱، ومِن نَقِمَةِ اللّهِ وإعراضِهِ، وصُدودِهِ وخِذلانِهِ، ومِنَ الكُفرِ وَالنِّفاقِ، وَالحَيرَةِ وَالشِّركِ، وَالشَّكِّ في دينِ اللّهِ، ومِن شَرِّ يَومِ الحَشرِ وَالنُّشورِ، وَالمَوقِفِ وَالحِسابِ، ومِن شَرِّ كُلِّ كِتابٍ قَد سَبَقَ، ومِن زَوالِ النِّعمَةِ، وحُلولِ النَّقِمَةِ، وتَحَوُّلِ العافِيَةِ، وموجِباتِ الهَلَكَةِ، ومَواقِفِ الخِزيِ وَالفَضيحَةِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ. وأعوذُ بِاللّهِ العَظيمِ مِن هَوىً مُردٍ، وقَرينِ سَوءٍ مُكدٍ، وجارٍ مُؤذٍ، وغِنىً مُطغٍ، وفَقرٍ مُنسٍ، وأعوذُ بِاللّهِ العَظيمِ مِن قَلبٍ لا يَخشَعُ، وصَلاةٍ لا تَنفَعُ، ودُعاءٍ لا يُسمَعُ، وعَينٍ لا تَدمَعُ، وبَطنٍ لا يَشبَعُ، ومِن نَصَبٍ وَاجتِهادٍ يُوجِبانِ العَذابَ، ومِن مَرَدٍّ إلَى النّارِ، وسوءِ المَنظَرِ فِي النَّفسِ وَالأَهلِ وَالمالِ وَالوَلَدِ، وعِندَ مُعايَنَةِ مَلَكِ المَوتِ عليه السلام. وأعوذُ بِاللّهِ العَظيمِ مِن شَرِّ كُلِّ دابَّةٍ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها، ومِن شَرِّ كُلِّ ذي شَرٍّ، ومِن شَرِّ ما أخافُ وأحذَرُ، ومِن شَرِّ فَسَقَةِ العَرَبِ وَالعَجَمِ، ومِن شَرِّ فَسَقَةِ الجِنَّ وَالإِنسِ وَالشَّياطينِ، ومِن شَرِّ إبليسَ وجُنودِهِ، وأشياعِهِ وأتباعِهِ، ومِن شَرِّ السَّلاطينِ وأتباعِهِم، ومِن شَرِّ ما يَنزِلُ مِنَ السَّماءِ وما يَعرُجُ فيها، ومِن شَرِّ ما يَلِجُ فِي الأَرضِ وما يَخرُجُ مِنها، ومِن شَرِّ كُلِّ سُقمٍ وآفَةٍ وغَمًّ وهَمًّ، وفاقَةٍ وعُدمٍ، ومِن شَرِّ ما فِي البَرِّ وَالبَحرِ، ومِن شَرِّ الفُسّاقِ وَالفُجّارِ، وَالدُّعّارِ ۲ وَالحُسّادِ وَالأَشرارِ وَالسُّرّاقِ وَاللُّصوصِ، ومِن شَرِّ كُلِّ دابَّةٍ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها، إنَّ رَبّي عَلى صِراطٍ مُستَقيمٍ. اللّهُمَّ إنّي أحتَجِزُ بِكَ مِن شَرِّ كُلِّ شَيءٍ خَلَقتَهُ، وأحتَرِسُ بِكَ مِنهُم، وأعوذُ بِاللّهِ العَظيمِ مِنَ الحَرَقِ وَالغَرَقِ، وَالشَّرَقِ وَالهَدمِ، وَالخَسفِ وَالمَسخِ وَالجُنونِ، وَالحِجارَةِ وَالصَّيحَةِ وَالزَّلازِلِ، وَالفِتَنِ وَالعَينِ وَالصَّواعِقِ، وَالجُذامِ وَالبَرَصِ، وَالأَمراضِ وَالآفاتِ ۳، وَالعاهاتِ وَالمُصيباتِ، وأكلِ السَّبُعِ وميتَةِ السَّوءِ، وجَميعِ أنواعِ البَلايا فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ. وأعوذُ بِاللّهِ العَظيمِ مِن شَرِّ مَا استَعاذَ مِنهُ المَلائِكَةُ المُقَرَّبونَ، وَالأَنبِياءُ المُرسَلونَ، وخاصَّةً مِمَّا استَعاذَ مِنهُ عَبدُكَ ورَسولُكَ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه و آله، أسأَ لُكَ أن تُعطِيَني مِن خَيرِ ما سَأَلوا، وأن تُعيذَني مِن شَرِّ مَا استَعاذوا، وأسأَ لُكَ مِنَ الخَيرِ كُلِّهِ عاجِلِهِ وآجِلِهِ، ما عَلِمتُ مِنهُ وما لَم أعلَم. ۴
امام صادق عليه السلامـ از حِرز مهمّ ايشان كه از پدرانش عليهم السلام روايت كرده است ـ: خودم و مويم و پوستم را، و دينم را، و زن و اموال و فرزندان و ذريّه ام را، و دنيايم را، و همه كسانى را كه به من مربوط مى شوند، از شرّ هر شررسانى كه آزارم برساند، در پناه تو در مى آورم. خودم را و همه آنچه را پروردگارم روزى من كرده است، و آنچه را كه درهاى [خانه] من بر روى آنها بسته مى شود، و [آنچه را] ديوارهاى خانه ام آنها را در ميان گرفته اند، و همه نعمت ها و احسان خداوند عز و جل را كه در آن غوطه ورم، و همه برادران و خواهران مؤمنم را در پناه خداىِ بلندپايه و بزرگ و در پناه نام هاى تامّ و كامل و والا و بالا و شريف و شفابخش و بزرگوار و خوب و برجسته و خجسته و پاك و پاكيزه و بزرگ و اندوخته و نهفته او كه هيچ نيكوكار و بدكارى (/مطيع و نافرمانى) از حيطه آنها بيرون نيست، و در پناه اُمّ الكتاب و همه سوره هاى گرامى و آيات استوار و شفابخش و مهرآميز و محافظت كننده و بركت آميز آن از آغاز تا پايانش، و در پناه تورات و انجيل و زبور و قرآن بزرگ، و در پناه صُحُف ابراهيم و موسى، و در پناه هر كتابى كه خداى عز و جل نازل كرده، و در پناه هر فرستاده اى كه خداى عز و جل فرستاده، و در پناه هر برهانى كه خداى عز و جل آشكار ساخته، و در پناه نعمتهاى خدا و عزّت خدا و قدرت خدا و شكوه خدا و نيروى خدا و بزرگى خدا و سلطنت خدا و توانمندى خدا و لطف خدا و بردبارى خدا و گذشت خدا و آمرزش خدا و فرشتگان خدا و كتابهاى خدا و پيامبران خدا و فرستادگان خدا و محمّد پيامبر خدا، در مى آورم. به خدا پناه مى برم از خشم و كيفر خدا، و از ناخشنودى و تنبيه خدا، و از انتقام و روى گردانى خدا، و از پشت كردن و يارى نرساندن خدا، و از كفر و نفاق، و سرگردانى و انبازآورى، و شكّ در دين خدا، و از شرّ روز رستاخيز و توقّفگاه [قيامت] و حسابرسى، و از شرّ نوشته اى [و تقديرى] كه پيش تر رقم خورده است، و از زوال آمدن نعمت، و فرود آمدن عذاب، و از دست رفتن عافيت، و از آنچه موجب نابودى مى شود، و از جايگاه هاى خوارى و رسوايى در دنيا و آخرت. به خداى بزرگ، پناه مى برم از هوس نابود كننده، و دوست بدِ مضايقه گر، و همسايه آزاررسان، و ثروت طغيان آور، و فقر از ياد برنده [ى خدا]. به خداى بزرگ، پناه مى برم از دلى كه [نرم و] فروتن نباشد، و از نمازى كه سود نبخشد، و دعايى كه شنيده نشود، و ديده اى كه اشك نريزد، و شكمى كه سير نشود، و از [زحمت و] تلاشى كه موجب عذاب شوند، و از بازگشت به سوى آتش، و صحنه بد نسبت به خودم و زن و دارايى و فرزند [م]، و هنگام ديدن فرشته مرگ. به خداى بزرگ پناه مى برم از شرّ هر جنبنده اى كه پيشانى (سرنوشت) آن در دست اوست، و از شرّ هر صاحب شرّى، و از شرّ آنچه مى ترسم و انديشناكم، و از شرّ نابه كاران عرب و عجم، و از شرّ نابه كاران جنّ و اِنس و شياطين، و از شرّ ابليس و لشكريانش و پيروان و دنباله روانش، و از شرّ سلاطين و پيروان آنها، و از شرّ آنچه از آسمان، فرود مى آيد و آنچه در آن، بالا مى رود، و از شرّ آنچه در زمين، فرو مى رود و آنچه از آن، بيرون مى آيد، و از شرّ هر بيمارى و آفت و غم و اندوه و فقر و نادارى، و از شرّ آنچه در خشكى و در درياست، و از شرّ فاسقان و فاجران و هرزگان و اشرار و سارقان و دزدان، و از شرّ هر جنبنده اى كه پيشانى (سرنوشت) آن در دست اوست، كه به راستى، پروردگار من در راه راست است. بار خدايا! از شرّ هر چيزى كه آفريده اى، خود را در پناه حمايت تو در مى آورم و از تو مى خواهم كه مرا از آنها محافظت كنى. به خداى بزرگ پناه مى برم از سوختن و غرق شدن و گلوگير شدن و زير آوار ماندن و در كام زمين فرو رفتن و مسخ شدن و ديوانگى و سنگسار شدن و غريو [عذاب] و زمين لرزه ها و فتنه ها و چشم [زخم] و صاعقه ها و خوره و پيسى و بيمارى ها و آفتها و معلوليت ها و مصيبت ها و صدمات و طعمه درنده شدن و مُردن بد و همه انواع بلاهاى دنيوى و اخروى. به خداى بزرگ پناه مى برم از شرّ آنچه فرشتگان مقرّب و پيامبران مُرسل، از آن [به او] پناه برده اند، بويژه از آنچه بنده ات و فرستاده ات محمّد صلى الله عليه و آله از آن پناه برده است. از تو مى خواهم كه خير آنچه را آنها از تو درخواست كردند، به من نيز عطا كنى، و از شرّ آنچه از آن به تو پناه آوردند، مرا نيز پناه دهى. هر گونه خير را در دنيا و آخرت، چه آن خيرى را كه مى دانم و چه آن را كه نمى دانم، از تو مى خواهم.
۱.
النَّكال: العُقوبة التي تنكُلُ الناسَ عن فعل ما جُعلت له جزاءً (النهاية: ج 5 ص 117 «نكل»).
۲.
الدَّعارَةُ: الفَسادُ والشرّ (النهاية: ج 2 ص 119 «دعر»).
۳.
في المصدر: «والعافات»، والتصويب من بحار الأنوار.
۴.
مُهَج الدعوات: ص 250 و ص 34 نحوه

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان پس از نماز مغرب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از نَفسى كه قانع نباشد، و از شكمى كه سير نشود، و از چشمى كه اشك نريزد، و از دلى كه [نرم و] فروتن نباشد، و از نمازى كه [به درگاه تو]بالا نرود، و از كردارى كه سود نبخشد، و از دعايى كه شنيده نشود. و به تو پناه مى برم از قضاى بد و دچار شدن به [رنج و] بدبختى، و شماتت دشمن، و بلاى جانكاه، و از كردارى كه پسند [تو]نيفتد! و به تو پناه مى برم از نادارى و مقهور شدن و كفر و سنگينىِ گوش و پيمان شكنى و دل تنگى و بدحالى، و از بلايى كه مرا بر آن شكيب نيست، و از درد بى درمان و چيره آمدن مردان (اوباش) و ناكامى در بازگشت [از سفر، يا بازگشتگاه قيامت]، و [مواجه شدن با]منظره بد نسبت به خودم و همسر و مال و دين و فرزند [م]، و در هنگام ديدن فرشته مرگ! به خدا پناه مى برم از انسان بد و همسايه بد و همدم بد و روز بد و ساعت بد، و از شرّ آنچه در زمين، فرو مى رود و آنچه از آن، بيرون مى آيد، و آنچه از آسمان، فرود مى آيد و آنچه به آسمان، بالا مى رود، و از شرّ پيشامدهاى سخت شب و روز، مگر پيشامدى كه خير به همراه داشته باشد، و از شرّ هر جنبنده اى كه پيشانى (سرنوشت) آن در دست پروردگار من است، كه به راستى، كه پروردگار من، بر راه راست است. «و زودا كه خدا، شما را از آنان، بسنده كند! و او شنوا و داناست» . ستايش، خدايى را كه به كمك او نمازى را كه در اوقاتى معيّن بر مؤمنان واجب كرده است، گزاردم.
امام صادق عليه السلام:بار خدايا! گمان نيك بردن به تو، و توكّل راستين بر تو را از تو درخواست مى كنم. پناه مى برم به تو از اين كه مرا به بلايى گرفتار سازى كه ناچار شوم به چيزى از معصيت تو پناه ببرم. پناه مى برم به تو از اين كه مرا در وضعيتى، دشوار يا آسان، در آورى كه گمان برم معصيت هاى تو برايم كارسازتر از طاعت توست. پناه مى برم به تو از اين كه سخن درست از طاعت تو بگويم و قصدم از آن، غير تو باشد. پناه مى برم به تو از اين كه مرا درس عبرتى براى ديگران قرار دهى. پناه مى برم به تو از اين كه ديگران از آنچه به من داده اى، بهره مندتر از خود من باشند. و پناه مى برم به تو از اين كه در طلب آنچه قسمت من نكرده اى، خويشتن را به رنج افكنم؛ بلكه آنچه را قسمت من كرده اى، يا رزقى را كه روزى ام نموده اى، به آسانى و با عافيت و حلال و پاك به من برسان. و پناه مى برم به تو از هر آنچه ميان من و تو جدايى بيفكند و مرا از تو دور كند يا بهره مرا در نزد تو بكاهد يا روى گرامى ات را از من بگرداند. و پناه مى برم به تو از اين كه خطايم يا ستمم يا جرمم و زياده روى ام در باره خودم، و پيروى از هوسم، و در پىِ شهوت دويدنم، مانع آمرزش و خشنودى و پاداش و دَهِش و بركات تو و وعده نيكو و زيبايى كه بر عهده گرفته اى، شود.
امام صادق عليه السلامـ در دعاى روز بيست و ششم هر ماه ـ: از آتش دوزخ، به تو پناه مى برم. از عذاب قبر، به تو پناه مى برم. از بدى زندگى و مرگ، به تو پناه مى برم. از ناملايمات دنيا و آخرت، به تو پناه مى برم. از فتنه دجّال، به تو پناه مى برم. از دودلى و هرزگى و تنبلى و ناتوانى، به تو پناه مى برم. از بخل و گزافكارى و سالخوردگى و نادارى. به تو پناه مى برم. بار خدايا! هر چه خوبى است، زود يا دير (/اين جهانى يا آن جهانى) آن را، و آنچه را مى دانم و نمى دانم، از تو درخواست مى كنم. و از هر چه بدى است، زود يا دير (/ اين جهانى يا آن جهانى) آن را، و از آنچه مى دانم و نمى دانم، به تو پناه مى برم. بار خدايا! هر چه خوبى است، چه آنهايى را كه برايشان دعا كنم يا دعا نكنم، از تو درخواست مى كنم. بار خدايا! خير آنچه را بدان اميدوارم، از تو مى خواهم، و از شرّ آنچه از آن انديشناكم و از شرّ آنچه از آن انديشناك نيستم، به تو پناه مى برم. به تو پناه مى برم از اين كه از پيش رويم يا از پشتِ سرم يا از سمت راستم يا از جانب چپم يا از بالاى سرم يا از زير پايم، غافلگير شوم.
امام صادق عليه السلامـ از دعايى كه هنگام فرا رسيدن ماه رمضان، خوانده مى شود ـ: بار خدايا! پناه مى برم به تو و روى گرامى تو و پادشاهىِ باعظمتت، از اين كه خورشيد اين روز، غروب كند يا باقى مانده اين روز بگذرد، يا سپيده اين شب بر دَمَد يا اين ماه، سپرى شود و در برابر تو، كوتاهى يا گناهى و يا خطايى كرده باشم كه بخواهى براى آن، از من حساب بكشى يا سرزنشم كنى يا در دنيا و آخرت، رسوايم كنى يا در روزى كه ديدارت مى كنم، به سبب آن، عذابم نمايى، اى مهربان ترينِ مهربانان!. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه نيكى تو را به بدى پاداش دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه در رفتارم با مردم، درست عمل كنم و در رابطه ام با تو، بد عمل كنم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه باطنم ميان من و تو حايل شود يا برخلاف طاعت تو باشد. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه چيزى از چيزها را بر طاعت تو ترجيح دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه طاعت تو را، كم يا بسيار، به جا آورم و قصدم از آن، غير تو باشد يا عملى آميخته با ريا انجام دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از هوسى كه هر كه از آن پيروى كند، به نابودى مى افكند. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه براى نعمتى كه تو به من ارزانى داشته اى، ديگرى را سپاس گويم و با اين كار، خشنودى خلقت را بجويم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه براى جلب تحسين و خوشايند مردم، و ميل به دنيا، از حدّى از حدود تو تعدّى كنم. بار خدايا! از كيفر تو به گذشت تو پناه مى برم. از ناخشنودى تو به خشنودى ات پناه مى برم. از نافرمانى تو به فرمانبَرى ات پناه مى برم و از تو به خود تو پناه مى برم. بِشكوه است ثناىِ روى تو! ثناى تو را شماره نمى توانم كرد، هر چند در آن كوشم. تو چنانى كه خود در ثناى خويش گفته اى. پاكا تو، و ستايش، تو را باد!. به تو پناه مى برم از هوسى كه بر من، چيره گشته است و از دشمنى كه بر من، حمله ور شده، و از دنيايى كه خود را برايم آراسته، و از نفسى كه همواره به بدى فرمان مى دهد، مگر آن كه پروردگارم بر من رحم آورد. سَرور من! اگر بر همانند من رحم آورده اى، پس بر من نيز رحم آور. سَرور من! اگر امثال مرا پذيرفته اى، پس مرا نيز بپذير.