حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام صادق عليه السلام

الإمام الصادق عليه السلامـ مِن دُعائِهِ في يَومِ عَرَفَةَ ـ: يا رَبِّ أعوذُ بِكَ مِن هَولِ المُطَّلَعِ ۱، ومِن شِدَّةِ المَوقِفِ يَومَ الدّينِ، فَإِنَّكَ تُجيرُ ولا يُجارُ عَلَيكَ، يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ، اللّهُمَّ لا تُعرِض عَنّي حينَ أدعوكَ، ولا تَصرِف عَنّي وَجهَكَ حينَ أسأَ لُكَ، فَلا رَبَّ لي سِواكَ، وأعطِني مَسأَلَتي، وآمِن خَوفي يَومَ ألقاكَ. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ فَأَعِذني، فَإِنّي ضَعيفٌ خائِفٌ مُستَجيرٌ بائِسٌ فَقيرٌ، يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ، اللّهُمَّ اكشِف ضُرَّ مَا استَعَذتُكَ مِنهُ، وألبِسني رَحمَتَكَ، وجَلِّلني عافِيَتَكَ، وآمِنّي بِرَحمَتِكَ، فَإِنَّكَ تُجيرُ ولا يُجارُ عَلَيكَ. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن وَحشَةِ القَبرِ ومِن خَلوَتِهِ، ومِن ظُلمَتِهِ وضيقِهِ وعَذابِهِ، ومِن هَولِ ما أتَخَوَّفُ بَعدَهُ، يا رَبَّ العالَمينَ، يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ. اللّهُمَّ مَا استَعفَيتُكَ مِنهُ وما لَم أستَعفِكَ مِنهُ، وتوجِبُ عَلَيَّ بِهِ النّارَ وسَخَطَكَ، فَاعفُني مِنهُ، وما عُذتُ مِنَ المَخازي يَومَ القِيامَةِ وسوءِ المُطَّلَعِ إلى ما فِي القُبورِ، فَأَعِذني مِنهُ. وأعِذنا مِنَ الأَذى وَالعِدى وَالضُرِّ، وسوءِ القَضاءِ وشَماتَةِ الأَعداءِ، وسوءِ المَنظَرِ فِي المالِ وَالدّينِ، وَالأَهلِ وَالوَلَدِ، وعِندَ مُعايَنَةِ المَوتِ. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ أن اُوالِيَ لَكَ عَدُوّا، أو اُعادِيَ لَكَ وَلِيّا، أو أسخَطَ لَكَ رِضىً، أو أرضى لَكَ سَخَطا، أو أقولَ لِحَقٍّ هذا باطِلٌ، أو أقولَ لِباطِلٍ هذا حَقٌّ، أو أقولَ لِلَّذينَ كَفَروا هؤُلاءِ أهدى مِنَ الَّذينَ آمَنوا سَبيلاً. ۲
امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان در روز عرفه ـ: اى پروردگار من! از هراس مشاهده صحنه قيامت، و از سختى توقّفگاه روز جزا، به تو پناه مى برم؛ زيرا كه تو پناه مى دهى و از تو به كسى پناه نمى توان برد، اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من! بار خدايا! آن گاه كه تو را مى خوانم، از من اعراض مكن، و آن گاه كه از تو درخواست مى كنم، رويت را از من مگردان؛ زيرا كه مرا پروردگارى جز تو نيست. خواسته ام را برآوَر و در آن روز كه ديدارت مى كنم، ترس مرا به آرامش بدل فرما. بار خدايا! من به تو پناه مى برم. پس پناهم ده؛ زيرا كه من، ناتوان و ترسان و پناهخواه و بينوا و درويشم، اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من! بار خدايا! گزند آنچه را از آن به تو پناه جستم، برطرف فرما، و جامه رحمتت و رداى عافيتت را بر من بپوشان و به رحمتت، مرا در امان دار؛ زيرا تو پناه مى دهى و از تو به كس پناه نمى توان برد. بار خدايا، به تو پناه مى برم از وحشت و تنهايى قبر، و از تاريكى و تنگى و رنج و عذاب آن، و از هراس هاى پس از آن، اى پروردگار جهانيان، اى پروردگار من، اى پروردگار من، اى پروردگار من!. بار خدايا! از آنچه در باره اش از تو عفو خواستم و از آنچه در باره اش از تو عفو نخواسته ام و به سبب آن، مرا مستوجب آتش و خشمت مى گردانى، مرا عفو كن و از خوارى ها و رسوايى هاى روز رستاخيز و مشاهده صحنه هاى بد و هولناك قبرها كه از تو پناه خواستم، پناهم ده. ما را از آزار و دشمنى و گزند، و قضاى بد و شماتت دشمن، و مشاهده صحنه بد نسبت به مال و دين و زن و فرزند، و هنگام ديدن مرگ، در پناه خويش بدار. بار خدايا! من به تو پناه مى برم از اين كه با دشمن تو دوستى كنم، يا با دوست تو دشمنى ورزم، يا پسند تو را نپسندم، يا آنچه را ناپسند توست، بپسندم، يا به حقّى بگويم: «اين، باطل است»، يا به باطلى بگويم: «اين، حقّ است»، يا در باره كسانى كه كافرند، بگويم: «اينان، از مؤمنان ره يافته ترند».
۱.
المُطَّلع: المأتى. يقال: أين مُطّلع هذا الأمر، أي مأتاهُ، وهو موضع الاطِّلاع من إشراف إلى انحدار، وفي الحديث: «من هول المطّلع» شبّه ما أشرف عليه من أمر الآخرة بذلك (الصحاح: ج 3 ص 1254 «طلع»).
۲.
الإقبال: ج 2 ص 128 ـ 140 عن سلمة بن الأكوع

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان پس از نماز مغرب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از نَفسى كه قانع نباشد، و از شكمى كه سير نشود، و از چشمى كه اشك نريزد، و از دلى كه [نرم و] فروتن نباشد، و از نمازى كه [به درگاه تو]بالا نرود، و از كردارى كه سود نبخشد، و از دعايى كه شنيده نشود. و به تو پناه مى برم از قضاى بد و دچار شدن به [رنج و] بدبختى، و شماتت دشمن، و بلاى جانكاه، و از كردارى كه پسند [تو]نيفتد! و به تو پناه مى برم از نادارى و مقهور شدن و كفر و سنگينىِ گوش و پيمان شكنى و دل تنگى و بدحالى، و از بلايى كه مرا بر آن شكيب نيست، و از درد بى درمان و چيره آمدن مردان (اوباش) و ناكامى در بازگشت [از سفر، يا بازگشتگاه قيامت]، و [مواجه شدن با]منظره بد نسبت به خودم و همسر و مال و دين و فرزند [م]، و در هنگام ديدن فرشته مرگ! به خدا پناه مى برم از انسان بد و همسايه بد و همدم بد و روز بد و ساعت بد، و از شرّ آنچه در زمين، فرو مى رود و آنچه از آن، بيرون مى آيد، و آنچه از آسمان، فرود مى آيد و آنچه به آسمان، بالا مى رود، و از شرّ پيشامدهاى سخت شب و روز، مگر پيشامدى كه خير به همراه داشته باشد، و از شرّ هر جنبنده اى كه پيشانى (سرنوشت) آن در دست پروردگار من است، كه به راستى، كه پروردگار من، بر راه راست است. «و زودا كه خدا، شما را از آنان، بسنده كند! و او شنوا و داناست» . ستايش، خدايى را كه به كمك او نمازى را كه در اوقاتى معيّن بر مؤمنان واجب كرده است، گزاردم.
امام صادق عليه السلام:بار خدايا! گمان نيك بردن به تو، و توكّل راستين بر تو را از تو درخواست مى كنم. پناه مى برم به تو از اين كه مرا به بلايى گرفتار سازى كه ناچار شوم به چيزى از معصيت تو پناه ببرم. پناه مى برم به تو از اين كه مرا در وضعيتى، دشوار يا آسان، در آورى كه گمان برم معصيت هاى تو برايم كارسازتر از طاعت توست. پناه مى برم به تو از اين كه سخن درست از طاعت تو بگويم و قصدم از آن، غير تو باشد. پناه مى برم به تو از اين كه مرا درس عبرتى براى ديگران قرار دهى. پناه مى برم به تو از اين كه ديگران از آنچه به من داده اى، بهره مندتر از خود من باشند. و پناه مى برم به تو از اين كه در طلب آنچه قسمت من نكرده اى، خويشتن را به رنج افكنم؛ بلكه آنچه را قسمت من كرده اى، يا رزقى را كه روزى ام نموده اى، به آسانى و با عافيت و حلال و پاك به من برسان. و پناه مى برم به تو از هر آنچه ميان من و تو جدايى بيفكند و مرا از تو دور كند يا بهره مرا در نزد تو بكاهد يا روى گرامى ات را از من بگرداند. و پناه مى برم به تو از اين كه خطايم يا ستمم يا جرمم و زياده روى ام در باره خودم، و پيروى از هوسم، و در پىِ شهوت دويدنم، مانع آمرزش و خشنودى و پاداش و دَهِش و بركات تو و وعده نيكو و زيبايى كه بر عهده گرفته اى، شود.
امام صادق عليه السلامـ در دعاى روز بيست و ششم هر ماه ـ: از آتش دوزخ، به تو پناه مى برم. از عذاب قبر، به تو پناه مى برم. از بدى زندگى و مرگ، به تو پناه مى برم. از ناملايمات دنيا و آخرت، به تو پناه مى برم. از فتنه دجّال، به تو پناه مى برم. از دودلى و هرزگى و تنبلى و ناتوانى، به تو پناه مى برم. از بخل و گزافكارى و سالخوردگى و نادارى. به تو پناه مى برم. بار خدايا! هر چه خوبى است، زود يا دير (/اين جهانى يا آن جهانى) آن را، و آنچه را مى دانم و نمى دانم، از تو درخواست مى كنم. و از هر چه بدى است، زود يا دير (/ اين جهانى يا آن جهانى) آن را، و از آنچه مى دانم و نمى دانم، به تو پناه مى برم. بار خدايا! هر چه خوبى است، چه آنهايى را كه برايشان دعا كنم يا دعا نكنم، از تو درخواست مى كنم. بار خدايا! خير آنچه را بدان اميدوارم، از تو مى خواهم، و از شرّ آنچه از آن انديشناكم و از شرّ آنچه از آن انديشناك نيستم، به تو پناه مى برم. به تو پناه مى برم از اين كه از پيش رويم يا از پشتِ سرم يا از سمت راستم يا از جانب چپم يا از بالاى سرم يا از زير پايم، غافلگير شوم.
امام صادق عليه السلامـ از دعايى كه هنگام فرا رسيدن ماه رمضان، خوانده مى شود ـ: بار خدايا! پناه مى برم به تو و روى گرامى تو و پادشاهىِ باعظمتت، از اين كه خورشيد اين روز، غروب كند يا باقى مانده اين روز بگذرد، يا سپيده اين شب بر دَمَد يا اين ماه، سپرى شود و در برابر تو، كوتاهى يا گناهى و يا خطايى كرده باشم كه بخواهى براى آن، از من حساب بكشى يا سرزنشم كنى يا در دنيا و آخرت، رسوايم كنى يا در روزى كه ديدارت مى كنم، به سبب آن، عذابم نمايى، اى مهربان ترينِ مهربانان!. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه نيكى تو را به بدى پاداش دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه در رفتارم با مردم، درست عمل كنم و در رابطه ام با تو، بد عمل كنم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه باطنم ميان من و تو حايل شود يا برخلاف طاعت تو باشد. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه چيزى از چيزها را بر طاعت تو ترجيح دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه طاعت تو را، كم يا بسيار، به جا آورم و قصدم از آن، غير تو باشد يا عملى آميخته با ريا انجام دهم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از هوسى كه هر كه از آن پيروى كند، به نابودى مى افكند. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه براى نعمتى كه تو به من ارزانى داشته اى، ديگرى را سپاس گويم و با اين كار، خشنودى خلقت را بجويم. بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه براى جلب تحسين و خوشايند مردم، و ميل به دنيا، از حدّى از حدود تو تعدّى كنم. بار خدايا! از كيفر تو به گذشت تو پناه مى برم. از ناخشنودى تو به خشنودى ات پناه مى برم. از نافرمانى تو به فرمانبَرى ات پناه مى برم و از تو به خود تو پناه مى برم. بِشكوه است ثناىِ روى تو! ثناى تو را شماره نمى توانم كرد، هر چند در آن كوشم. تو چنانى كه خود در ثناى خويش گفته اى. پاكا تو، و ستايش، تو را باد!. به تو پناه مى برم از هوسى كه بر من، چيره گشته است و از دشمنى كه بر من، حمله ور شده، و از دنيايى كه خود را برايم آراسته، و از نفسى كه همواره به بدى فرمان مى دهد، مگر آن كه پروردگارم بر من رحم آورد. سَرور من! اگر بر همانند من رحم آورده اى، پس بر من نيز رحم آور. سَرور من! اگر امثال مرا پذيرفته اى، پس مرا نيز بپذير.