حدیث دربارهعذاب قبر

الإمام الصادق عليه السلامـ فيما يُقالُ عَلَى الصَّفا ـ: اللّهُمَّ بارِك لي فِي المَوتِ، وفي ما بَعدَ المَوتِ، اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن ظُلمَةِ القَبرِ ووَحشَتِهِ، اللّهُمَّ أظِلَّني في ظِلِّ عَرشِكَ يَومَ لا ظِلَّ إلّا ظِلُّكَ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در دعايى كه بر كوه صفا خوانده مى شود ـ: بار خدايا! مرگ و پس از مرگ را بر من خجسته گردان. بار خدايا! از تاريكى و تنهايى گور، به تو پناه مى برم. بار خدايا! در آن روز كه سايه اى جز سايه تو نيست، مرا در سايه عرش خويش در آور.
۱.
الكافي: ج 4 ص 431 ح 1

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحارالأنوار:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت: «از عذاب قبر، به تو پناه مى برم». صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد: آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است. بعضى گفته اند كه اين، سخن بى دليلى است؛ زيرا درست است كه گفته شود: پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد، ايمان آورد. پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند: «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود. پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر، بر مبالغه، بى دليل است. علاوه بر اين، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ، مبعوث شد. پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران، اين است كه: «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟». حقيقت، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران، در اين مسئله مشترك اند. من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام، مستثنايند (بحار الأنوار، ج 6 ص 278).