حدیث دربارهعذاب قبر

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عوذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ اللّهِ، عوذوا بِاللّهِ مِن عَذابِ القَبرِ، عوذوا بِاللّهِ مِن فِتنَةِ المَسيحِ الدَّجّالِ، عوذوا بِاللّهِ مِن فِتنَةِ المَحيا وَالمَماتِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از عذاب خدا به خدا پناه ببريد. از عذاب قبر، به خدا پناه ببريد. از فتنه مسيح دجّال (دروغين)، به خدا پناه ببريد. از فتنه زندگى و مرگ، به خدا پناه ببريد.
۱.
صحيح مسلم: ج 1 ص 413 ح 132

احادیث دیگر این موضوع

۸
بحارالأنوار:پيامبر صلى الله عليه و آله در پايان نمازش مى گفت: «از عذاب قبر، به تو پناه مى برم». صاحب المحجّة البيضاء فى مذهب آل العباء مى گويد: آنچه از پيامبر صلى الله عليه و آله در باره پناه بردن ايشان به خدا از عذاب قبر روايت شده، براى نشان دادن مبالغه در نيازمندى به خداى متعال است. بعضى گفته اند كه اين، سخن بى دليلى است؛ زيرا درست است كه گفته شود: پيامبر صلى الله عليه و آله به آنچه از جانب خداوند بر او نازل شد، ايمان آورد. پس همان گونه كه درست است كه از مؤمن در باره ايمانش سؤال شود و بپرسند: «خدايت كيست؟» و «دينت چيست؟»، از پيامبر صلى الله عليه و آله نيز در باره ايمانش سؤال مى شود. پس دانسته شد كه حمل پناهجويى [به خدا] از عذاب قبر، بر مبالغه، بى دليل است. علاوه بر اين، پيامبر صلى الله عليه و آله مسئوليتى بزرگ بر عهده داشته است؛ چرا كه براى بيان شرايع و متوجّه ساختن دل ها به جانب خداوند بزرگ، مبعوث شد. پس چرا روا نباشد كه در باره اداى مسئوليتش از او پرسيده شود؟ حتّى گفته شده كه سؤال آن دو از پيامبران، اين است كه: «امّت خود را بر چه وضعى ترك گفتيد؟». حقيقت، آن است كه امامان نيز همانند پيامبران، در اين مسئله مشترك اند. من در كتاب هاى اماميّه اين موضوع را نفيا و اثباتا نديده ام؛ امّا آنچه دلم گواهى مى دهد، اين است كه پيامبران و امامان عليهم السلام از اين احكام، مستثنايند (بحار الأنوار، ج 6 ص 278).