حاضر جوابى

خصائص الأئمّة عليهم السلام: كعب الأحبار گفت:. اى ابو الحسن! از كسى به من خبر ده كه پدر نداشت، و از كسى كه خويشى نداشت، و از جايى كه قبله ندارد. فرمود: «آن كه پدر نداشت، عيسى عليه السلام بود؛ آن كه خويشى نداشت، آدم عليه السلام بود؛ و آن جاكه قبله ندارد، خانه خداست كه خودش قبله است و برايش قبله نيست. بپرس، اى كعب!». كعب گفت: اى ابو الحسن! از سه چيزى كه در رَحِمْ قرار نگرفته اند و از بدنْ خارج نمى شوند، مرا خبر ده. فرمود: «عصاى موسى عليه السلام [كه اژدها شد]، شتر ثمود و قوچ ابراهيم عليه السلام». آن گاه فرمود: «بپرس، اى كعب!». كعب پرسيد: اى ابو الحسن! تنها يك چيز باقى مانْد. اگر مرا از آن خبر دهى، شاه كار كرده اى! على عليه السلام فرمود: «بگو، اى كعب!». پرسيد: گورى كه صاحبش را با

تذكرة الخواصّـ به نقل از ابن مُسَيَّب ـ: پادشاه روم به عمر نوشت:. امّا بعد؛ چند پرسش از تو دارم. از آنها مرا خبر ده. چه چيز است كه خدا آن را نيافريده؟ و چه چيز است كه خدا آن را نمى داند؟ و. على عليه السلام، نامه را خواند و بى درنگ در پشت نامه نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. امّا آنچه خدا نمى داند، سخن شماست كه مى گوييد: او فرزند و همراه و شريك دارد. «خدا، فرزندى اختيار نكرده است و با او معبودى ديگر نيست» . «نه كسى را زاده و نه از كسى زاييده شده است» . و امّا آنچه پيش خدا نيست، ستمكارى است. «و پروردگار تو به بندگان [خود]، ستمكار نيست» . و امّا آنچه همه اش دهان است، آتش است كه هر چه در آن افكنده شود، مى خورَد. و امّا آنچه همه اش پاست، آب است. و امّا آنچه همه اش چشم است،

بحار الأنوار:[على عليه السلام] در بصره در حقّ آهنگرانى كه از كسانى درِ آهنى خريده بودند، داورى كرد. صاحبانِ در گفته بودند: وزن اين، چندين و چند مَن است. آهنگران هم حرفشان را قبول كرده، آن را خريده بودند. وقتى آن را روى دوش گرفتند، به فروشندگان گفتند: در، به آن وزنى كه گفتيد، نيست. و از آنان خواستند كه وزن آن را كم تر حساب كنند؛ ولى چون فروشندگان، قبول نكردند، در را به آنها برگرداندند. نزد امير مؤمنان رفتند. على عليه السلام به آنان فرمود: «راهنمايى تان مى كنم. آن را كنار آب ببريد». در را برداشتند و در قايق كوچكى گذاشتند و جايى را كه سطح آب به آن رسيده بود، علامت گذاشتند. آن گاه فرمود: «به جاى در، خرماى وزن شده در قايق بريزيد» و آنان، آن قدر خرماى وزن شده در قايق ريختند تا آب به جاى علامت

الفضائل، ابن شادان:روايت شده است كه زنى كودك شش ماهه اى را روى بام گذاشت و كودك، خود را روى زمين كشيد تا از پشت بام خارج شد و روى ناودان نشست. مادرش روى بام آمد و نتوانست وى را بگيرد. نردبانى آوردند و روى ديوار گذاشتند؛ امّا نتوانستند بچه را بگيرند؛ چون بلندى ناودان، زياد بود و از لب بام، فاصله داشت. مادرش فرياد مى زد و نزديكان بچّه، گريه مى كردند. حادثه در زمان عمر بن خطّاب بود. نزد وى آمدند و او نيز همراه مردم به محلّ حادثه آمد و همه در اين جريان، متحيّر ماندند و گفتند: جز على بن ابى طالب، كسى نمى تواند چاره ساز باشد. على عليه السلام را حاضر كردند. مادر كودك در برابر على عليه السلام شروع به شيون كرد. امير مؤمنان، نزد بچّه آمد و با بچه حرف زد؛ امّا بچه نفهميد. على عليه السلام فرمود: