عدالت در مجازات بدى ها

امام صادق عليه السلام:ستايش، از آنِ خدايى است كه دوره ها را يكى از پس ديگرى و اصناف [موجودات] را صنفى در پى صنفى مى آورد، لايه اى بر لايه اى ۵ و جهانى در پى جهانى، تا با دادگرى اش، «كسانى را كه بد كرده اند، به موجب آنچه انجام داده اند، كيفر دهد و آنان را كه نيكى كرده اند، به نيكى پاداش دهد» . اسماى خدا پاك و نعمت هايش بزرگ اند. [خدا] به هيچ وجه به مردم ستم نمى كند؛ ليكن مردم خود بر خويشتن ستم مى كنند. اين را سخن خداى جليل و پاك، گواهى مى دهد: «پس، هر كه هموزن ذرّه اى نيكى كند، [نتيجه]آن را خواهيد ديد و هر كه هموزن ذرّه اى بدى كند، [نتيجه]آن را خواهد ديد» ، و نيز آيات نظير اين در كتاب او ـ كه بيان آشكارِ هر چيزى است و به هيچ وجه باطل در آن راه ندارد و از جانب دانايى ستوده نازل گشته است ـ و

امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير منسوب به وى ـ: امير مؤمنان على عليه السلام به مردى نگريست و در چهره او نشانه ترس مشاهده كرد. فرمود: «در چه حالى؟». گفت: از خدا مى ترسم. فرمود: «اى بنده خدا! از گناهانت بترس و درباره ستم هايى كه بر بندگان خدا كرده اى، از دادگرى خدا بترس و او را در آنچه تو را موظّف نموده، پيروى كن و از او در آنچه صلاح تو در آن است، نافرمانى نكن. پس از آن، از خدا نترس؛ زيرا او به هيچ كس ستم نمى كند و هرگز كسى را بيش از استحقاقش كيفر نمى دهد. مگر اين كه از بدفرجامى بهراسى، به اين كه سرنوشت، دگرگون شود و تغيير يابد. پس اگر خواستى از بدفرجامى در امان باشى، بدان هر خيرى كه به تو مى رسد، به سبب لطف خدا و توفيق اوست، و هر شرّى به تو مى رسد، به جهت مهلت دادن خدا به تو، و بردبارى اش

امام حسين عليه السلامـ در دعاى عرفه ـ: بار الها! پيش از ناتوانى من، تو، خود را به عطوفت و مهربانى نسبت به من توصيف نمودى. آيا پس از ناتوانى ام، آن دو را از من دريغ مى دارى؟ بار الها! اگر نيكى ها از من بروز كردند، به خاطر كَرَم توست، در حالى كه تو بر من منّت دارى، و اگر بدى ها از من سر زدند، به خاطر دادگرىِ توست، در حالى كه تو بر ضدّ من حجّت دارى. بار الها! چگونه مرا وا مى نهى، در حالى كه خود، عهده دار كارم شده اى؟!. بار الها! كسى كه نيكى هاى او بدى شمرده مى شوند، چگونه بدى هايش بدى نباشند؟ و كسى كه حقيقت هاى او ادّعاست، چگونه ادّعاهايش ادّعا نباشد؟ بار الها! حُكم نافذ تو و اراده چيره تو، حرفى براى گوينده و نيرويى براى توانمند باقى نگذاشته اند. بار الها! چه بسيار طاعتى كه بنا كردم و [چه

امام صادق عليه السلامـ وقتى كه درباره نيت هاى روا و ناروا مورد پرسش قرار گرفت ـ: همانا نيّت، در مواردى روا و در مواردى ديگر نارواست. امّا مواردى كه رواست: اگر طرف دعوا ستم ديده بود و براى اثبات ادّعاى خود، سوگند خورد، و مفاد سوگند را قصد كرد، بر اساس نيّت او [تصميم] گرفته مى شود، و امّا اگر طرف دعوا ستمگر باشد، در اين صورت بايد سوگند بر اساس نيّت ستم ديده باشد. سپس [درباره حكم نيت در ساير موارد]فرمود: اهل فسق به نيت هايشان مؤاخذه مى شدند، در اين صورت، هر كس نيّت زنا كند، به زنا، و هر كس نيّت دزدى مى كرد، به دزدى، و هر كس نيّت كشتن مى كرد، به كشتن مؤاخذه مى شد؛ ليكن خداوند، دادگر حكيم است و ستم، از شأن او به دور است؛ امّا نيكوكاران را بر پايه نيّت هاى خوبشان و بر پايه نيّت هاى خوبى كه پنهان