حدیث دربارهدرآمد

ابراهيم بن ابى محمود گويد:از حضرت رضا عليه السلام تفسير آيه شريفه «وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لاَيُبْصِرُونَ» را سؤال كردم. حضرت فرمود: خداوند به صفت «ترك» موصوف نمى شود، هم چنين كه مخلوقات او به اين صفت متصف هستند، ليكن چون خداوند به بَواطن بندگان آگاه است و مى داند كه آنها از كفر و الحاد و گمراهى برنخواهند گشت، از اين جهت لطف و معاونت خود را از آنها گرفته است و آنها را مختار فرموده. راوى گويد: از آن حضرت معنى «خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ» را پرسيدم. حضرت فرمود: «ختم» مهر زدن به دل كافران است از جهت عقوبت بر كفران آنها، همان طور كه خداوند فرموده: «بَلْ طَبَعَ اللّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلاَ يُؤْمِنُونَ إِلاَّ قَلِيلاً» پروردگار بر دل آنها مهر زده به جهت كفرى كه در نهاد آنها است و جز عده اندكى از آنها ايمان نخواهند آورد. راوى گفت: از آن حضرت پرسيدم: آيا خداوند بندگان خود را به معصيت مجبور مى كند؟ فرمود: خداوند بندگان خود را مخير ساخته و آنها را مهلت داده تا وقتى كه توبه كنند و بسوى او باز گردند. راوى گويد: گفتم: آيا خداوند بندگان را به كارهايى كه از طاقت آنها خارج است تكليف مى كند؟ حضرت فرمود: پروردگار چگونه اين عمل را خواهد كرد در صورتى كه خود فرموده است: «وَمَا رَبُّكَ بِظَلاَّمٍ لِلْعَبِيدِ» خداوند به بندگان خود هرگز ظلم نمى كند. بعد حضرت فرمود: پدرم از پدرش روايت مى كرد كه مى گفت: هركس گمان كند كه پروردگار بندگانش را به معاصى مجبور مى كند، و يا آنها را به كارهايى كه از طاقت آنها بيرون است تكليف مى كند از ذبيحه او نخوريد، و شهادت او را نپذيريد، و پشت سر او نماز نگذاريد، و او را از زكات چيزى ندهيد.