حدیث دربارهدرآمد

عن عبدالعظيم بن عبداللّه الحسنى قال:قال أبوجعفر عليه السلام: «لاصلاة إلاّ بطهورٍ». ۱

عبدالعظيم حسنى از امام صادق عليه السلام نقل مى كند كه فرمودند:هيچ نمازى بدون پاكى و طهارت پذيرفته نيست.

۱.بحارالأنوار، ج 8، ص 238.

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

عبدالعظيم حسنى گويد:از ابو جعفر جواد عليه السلام از «مَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللّهِ» پرسيدم؟ فرمود: مقصود ذبيحه هاايست كه از براى بت ها و يا درختى ذبح مى شد، خداوند اين نوع ذبيحه ها را حرام نموده هم چنانكه ميته و خون و گوشت خوك را حرام كرده است، پس كسى كه مضطر گردد و چاره نداشته باشد (در صورتى كه «باغى» يعنى راهزن و سارق و هم چنين «عادى» يعنى براى شكار و تفريح سفر نكرده كه اضطرار حاصل شود) مى تواند از گوشت ميته براى سدّ رمق استفاده كند. گويد: عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! چه وقت ميته براى انسان مضطر حلال مى گردد؟ فرمود: پدرم از پدرش روايت مى كرد كه اين موضوع را از حضرت رسول صلى الله عليه و آله پرسيدند كه: يا رسول اللّه! ما در زمينى قرار مى گيريم و در آن جا در شدّت و فشار گرسنگى واقع مى شويم، در چه وقت ميته براى ما حلال مى گردد؟ حضرت فرمود: مادامى كه براى گردش و تفريح و خوش گذرانى نرفته باشيد، و يا سبزى و نباتى در آن جا نباشد كه بوسيله آن سدّ جوع نمائيد در اين صورت مضطر مى شويد و اكل ميته براى شما حلال است. گويد: گفتم: معنى گفتار خداوند كه فرمود: «فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ» چيست؟ حضرت فرمود: مقصود از «باغ» سارق و راهزن است و «عاد» كسى است كه بارى تفريح و لذّت دنبال شكار مى رود نه اينكه مقصود از شكار كردن كمك به اهل بيتش باشد اين دو دسته يعنى راهزن و شكارچى كه قصدش تفريح باشد در حال اضطرار هم نمى توانند از گوشت ميته استفاده كنند همان طور كه در حال اختيار هم اكل ميته بر آنها حرام بوده، اين دو دسته در سفر نيز نمى توانند نماز خود را شكسته بخوانند و روزه خود را افطار كنند. گويد: عرض كردم: مقصود از آيه شريفه «وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيحَةُ وَمَا أَكَلَ السَّبْعُ إِلاَّ مَا ذَكَّيْتُمْ» چيست؟ فرمود: «منخنقه» حيوانى است كه او را خفه كرده باشند، «موقوذه» حيوانى است كه مريض شده و اين مرض او را به جايى رسانيده باشد كه در هنگام ذبح از خود حركت و عكس العملى نشان ندهد، «متردّيه» حيوانى است كه از مكان مرتفعى سقوط كرده و يا در چاه آبى افتاده و مرده باشد، «نطيحه» حيوانى است كه حيوان ديگرى او را كشته باشد «وما اكل السبع» آن حيوانى است كه درندگان او را از هم دريده و مرده باشد. مقصود از «وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ» ذبايحى بود كه در جاهليت براى بتان انجام مى دادند و خون آنها را به بت ها مى ماليدند، اين اقسام ميته كه در بالا تشريح گرديد در صورتيكه قبل از مردن آن حيوان ها را ذبح شرعى كرده باشند ميته بر آنها اطلاق نمى شود. گويد: عرض كردم: «وَأَن تَسْتَقْسِمُوا بِالأَزْلاَمِ» را بيان فرمائيد. فرمودند: مردمان جاهليّت شترى را مى خريدند و آن را بين ده نفر تقسيم مى كردند، و بعد تيرهايى كه مخصوص قمار بود روى آن شتر تقسيم شده مى گذاشتند، از اين ده تير هفت دانه برنده و سه تير بازنده بودند، آن تيرها كه برنده حساب مى شدند آنها را فذ، توام، نافس، حلس، مسبل، معلى، رقيب مى گفتند، و تيرهاى بازنده را نيز، فسيح، منيح و غد نام گذارى كرده بودند. در اين هنگام اگر يك تير بازنده به نام يكى از شركاء بيرون مى شد ثلث قيمت شتر را مى باخت و اين عمل را تكرار مى كردند تا هر سه تير بازنده به نام سه نفر از آن ده نفر بيرون شود، در اين موقع آن سه نفر ملزم بودند بهاى شتر را بپردازند، پس از اين شتر را مى كشتند و آن هفت نفر كه شتر مفت به آنها رسيده بود گوشت او را مى خوردند و به آن سه نفر چيزى نمى دادند، هنگامى كه دين مقدس اسلام آمد خداوند اين عمل كثيف و غير مشروع را حرام فرمود.

هشام گويد:از حضرت صادق عليه السلام پرسيدم: «سُبْحَانَ اللّهِ» چه معنى دارد؟ فرمود: مقصود از سبحان اللّه پاك و منزّه دانستن خداوند است از هر عيب و نقصى كه لايق شأن و مقام كبريايى او نيست.

على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر و او از پدرش جعفر عليهم السلامروايت كرده كه على بن الحسين عليهماالسلام فرمود: جايز نيست با هركس آميزش كنى؛ زيرا خداوند فرموده است: هرگاه ديدى كسانى را كه در آيات ما كنجكاوى مى كنند از آنها دورى كن، تا در مطالبى غير از آيات ما به بحث و جدل پردازند، و اگر چنانچه از طرف شيطان نسيانى به تو عارض شد پس از اين تذكر ديگر با اين گروه مجالست نكن. و سزاوار نيست كه هرچه دلت خواست بر زبان آورى؛ زيرا خداوند فرموده: از چيزى كه علم ندارى پيروى نكن، و حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند رحمت كند بنده اى را كه خيرى بر زبان جارى سازد و از آن سودمند گردد يا ساكت شود تا سالم بماند. و روا نيست كه به هر چيزى گوش فرا دهى؛ براى اينكه خداوند فرمود: «همانا گوش و چشم و دل همه در پيشگاه پروردگار مسئولند».

عبدالعظيم حسنى فرمود:روايت كرد برايم آقاى من على بن محمّد عليهماالسلاماز پدرش و او از پدرانش از حسن بن على عليهم السلام كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود: ابوبكر از من به منزله گوش و عمر به منزله چشم و عثمان به منزله دل من هستند. حضرت امام حسن عليه السلام فرمود: چون روز ديگر خدمت آن حضرت رسيدم در اين هنگام اميرالمؤمنين و عمر و ابوبكر و عثمان در خدمت او بودند، عرض كردم: اى پدر! از شما شنيدم درباره اصحابت كلماتى را فرمودى، مقصود از آن گفتارها چه بود؟ حضرت فرمود: آرى، اكنون برايت توضيح خواهم داد كه مقصودم چه بوده، پس از اين حضرت بسوى آنها اشاره كرد و فرمود: اينان چشم و گوش و دل هستند و زود است كه از وصى من از آنها پرسيده شود ـ در اين هنگام اشاره به على بن ابى طالب فرمود ـ پس از اين گفت: خداوند عزّ وجل فرمايد: همانا گوش و چشم و دل مورد بازخواست قرار خواهند گرفت. بعد فرمود: به عزّت پروردگارم سوگند كه همه افراد امّت من در روز قيامت نگه داشته خواهند شد و از ولايت على بن ابى طالب مورد سؤال قرار خواهند گرفت، اين است معنى گفتار خداوند كه گفت: آنان را نگهداريد تا بازخواست شوند.

حسين بن مياح از كسى نقل مى كند كه گفت:كسى نزد امام صادق عليه السلام اين آيه را خواند كه: بگو انجام دهيد كه خداوند و پيامبرش و مؤمنان كارهايتان را خواهند ديد». امام فرمود: اين گونه نيست، بلكه «مأمونون» است، و ما همان مأمونان هستيم.

زيد شحّام گويد:شب جمعه اى بود و ما راه مى رفتيم كه امام صادق عليه السلام به من فرمود: قرآن بخوان؛ زيرا شب جمعه است. من اين آيه را خواندم: «إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ (كان) مِيقَاتُهُمْ أَجْمَعِينَ* يَوْمَ لاَ يُغْنِي مَوْلىً عَن مَوْلىً شَيْئاً وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ * إِلاَّ مَن رَحِمَ اللّهُ» . امام صادق عليه السلام فرمود: به خدا ما را خدا ترحم كرده و ما را خدا استثنا فرموده ولى ما از دوستان خود كارسازى مى كنيم.

عبدالعظيم حسنى از امام جواد عليه السلام نقل مى كند كه ايشان از پدرشان نقل مى كند كه امام كاظم عليه السلام فرمود:شنيدم حضرت صادق عليه السلام مى فرمايد: قتل نفس از گناهان كبيره است؛ زيرا خداى متعال مى فرمايد: «وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِداً فِيهَا وَغَضِبَ اللّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَاباً عَظِيماً» .

امام باقر عليه السلام فرمود:اين آيه اين گونه نازل شد: «اگر آنها آنچه را (درباره على) پند داده شدند، انجام دهند، برايشان بهتر است».