عيسى عليه السلام
12 حدیث
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:أوّلُ نَبيٍّ مِن بَني إسرائيلَ موسى، و آخِرُهُم عيسى و ستُّمِائةِ نَبيٍّ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنى اسرائيل ششصد پيامبر داشتند كه اولين آنها موسى بود و آخرينشان عيسى.
۱.الخصال: 524/13.
عنه صلى الله عليه و آله:أوّلُ أنبياءِ بَني إسرائيلَ موسى، و آخِرُهُم عيسى. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين پيامبران بنى اسرائيل، موسى بود و آخرينشان عيسى.
۱.كنز العمّال: 32269.
عنه صلى الله عليه و آله:علَيكُم بالعَدَسِ؛ فإنّهُ مُبارَكٌ مُقَدَّسٌ، يُرَقِّقُ القَلبَ، و يُكثِرُ الدَّمعَةَ، و قد بارَكَ فيهِ سَبعونَ نَبيّا، آخِرُهُم عيسَى بنُ مَريَم عليه السلام. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عدس بخوريد؛ زيرا كه آن با بركت و مقدّس است، دل را نازك مى كند و گريه را زياد مى گرداند. هفتاد پيامبر در آن بركت قرار داده اند كه آخرينشان عيسى بن مريم عليه السلام است.
۱.عيون أخبار الرِّضا: 2/41/136.
عنه صلى الله عليه و آله:كانَ طَعامُ عيسَى الباقِلاّءَ حتّى رُفِعَ، و لَم يأكُلْ عيسى شيئا غَيَّرَتهُ النّارُ حتّى رُفِعَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوراك عيسى تا زمانى كه به آسمان برده شد، باقلا بود؛ عيسى تا زمانى كه به آسمان برده شد غذايى كه با آتش پخته شده باشد، نخورد.
۱.كنز العمّال: 32357.
عنه صلى الله عليه و آله:يا اُمَّ أيمَنَ! أ ما عَلِمتِ أنّ أخي عيسى كانَ لا يُخبئُ عَشاءً لِغَداءٍ و لا غَداءً لِعَشاءٍ؟! يأكُلُ مِن وَرَقِ الشَّجَرِ، و يَشرَبُ مِن ماءِ المَطَرِ، يَلبَسُ المُسُوحَ، و يَبِيتُ حَيثُ يُمسي، و يَقولُ: يأتي كُلُّ يَومٍ برِزقِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى امّ ايمن! مگر نمى دانى كه برادرم عيسى شام را براى صبحانه نگه نمى داشت و صبحانه اى را براى شام؟ از برگ درختان تغذيه مى كرد و از آب باران مى آشاميد، پلاس مى پوشيد و هر جا كه شب مى رسيد بيتوته مى كرد و مى گفت: هر روز، روزى خود را مى آورد.
۱.كنز العمّال: 32358.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من عيسى بن مريم را ديدم، او مردى بود سفيد پوست و ميان باريك چون شمشير.
عيسى عليه السلامـ آنگاه كه از او سؤال شد: چه كسى تو را ادب آموخت؟ ـفرمود: هيچ كس مرا ادب نياموخت. بلكه زشتى جهالت را ديدم و از آن دورى كردم.
۱.تنبيه الخواطر: 1/96.
عيسى عليه السلام:خدمتكار من دو دست من است و مَركبم دو پاى من و بسترم زمين و بالشم سنگ و گرما بخشم در زمستان آفتابگيرها. شبم را با تهيدستى به سر مى برم و روزم را با نادارى سپرى مى كنم و با اين حال در روى زمين احدى توانگرتر و بى نيازتر از من وجود ندارد.
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صِفَةِ عيسى عليه السلام ـ: و إن شِئتَ قُلتُ في عيسَى بنِ مَريمَ عليه السلام، فلَقد كانَ يَتَوسَّدُ الحَجَرَ، و يَلبَسُ الخَشِنَ، و يأكُلُ الجَشِبَ، و كانَ إدامُهُ الجُوعَ، و سِراجُهُ باللَّيلِ القَمَرَ، و ظِلالُهُ في الشِّتاءِ مَشارِقَ الأرضِ و مَغارِبَها، و فاكِهَتُهُ و رَيحانُهُ ما تُنبِتُ الأرضُ لِلبَهائمِ، و لَم تَكُن لَهُ زَوجَةٌ تَفتِنُهُ، و لا وَلَدٌ يَحزُنُهُ (يَخزِنُهُ)، و لا مالٌ يَلفِتُهُ، و لا طَمَعٌ يُذِلُّهُ، دابَّتُهُ رِجلاهُ، و خادِمُهُ يَداهُ! ۱
امام على عليه السلامـ در وصف عيسى عليه السلام ـفرمود: و اگر خواهى، از عيسى بن مريم عليه السلام برايت بگويم؛ او سنگ را بالش خود مى كرد و جامه خشن مى پوشيد و نان خشك و گلو آزار مى خورد. خورش او گرسنگى بود و چراغش در شب، ماه و سر پناهش در زمستان، آفتابگيرهاى صبح و عصر و ميوه و سبزيجاتش، علف و گياهانى كه زمين براى چهار پايان مى روياند. نه زنى داشت كه مايه گرفتارى او باشد و نه فرزندى كه اندوهگينش سازد و نه مال و ثروتى كه دل او را به خود مشغول گرداند و نه طمعى كه به خواريش اندازد. مركب او دو پايش بود و خدمتكارش دو دست او!
۱.نهج البلاغة: الخطبة 160.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:كانَ بينَ داوودَ و عيسَى بنِ مَريمَ عليه السلام أربَعُ مِائةِ سَنَةٍ، و كانَ شَريعَةُ عيسى أنّه بُعِثَ بالتَّوحيدِ و الإخلاصِ، و بما اُوصِيَ به نُوحٌ و إبراهيمُ و موسى، و اُنزِلَ علَيهِ الإنجيلُ، و اُخِذَ علَيهِ المِيثاقُ الّذي اُخِذَ علَى النَّبيِّينَ.
و شُرِعَ لَهُ في الكِتاب إقامُ الصَّلاةِ معَ الدِّينِ، و الأمرُ بالمَعروفِ، و النَّهيُ عنِ المُنكَرِ، و تَحريمُ الحَرامِ، و تَحليلُ الحَلالِ، و اُنزِلَ علَيهِ في الإنجيلِ مَواعِظُ و أمثالٌ (و حُدودٌ) لَيس فيها قِصاصٌ و لا أحكامُ حُدودٍ، و لا فَرضُ مَوارِيثَ.
و اُنزِلَ علَيهِ تَخفيفُ ما كانَ نَزَلَ على موسى عليه السلام في التَّوراةِ، و هُو قَولُ اللّهِ في الّذي قالَ عيسَى بنُ مريمَ لبَني إسرائيلَ: «و
امام صادق عليه السلام:از داوود تا عيسى بن مريم عليهما السلام چهار صد سال فاصله بود. شريعت عيسى بر پايه دعوت به توحيد و اخلاص و آن چيزى بود كه نوح و ابراهيم و موسى بدان سفارش شدند. انجيل بر وى نازل شد و از او همان پيمانى گرفته شد كه از پيامبران گرفته شد.
در انجيل براى او قانون بر پا داشتن نماز همراه با دين و امر به معروف و نهى از منكر و حرام شمردن حرام ها و حلال شمردن حلال ها مقرّر گرديد و در انجيل بر او مواعظ و اَمثال [و مقرّراتى] نازل شد كه در آنها نه قصاص است و نه احكامِ حدود و نه ارث.
آنچه در تورات بر موسى نازل شده بود، به صورت سبك و تخفيف يافته بر عيسى نيز نازل گرديد و اين سخن خداوند است كه مى فرمايد عيسى بن مريم به بنى اسرائيل گفت: «پاره اى از آنچه را كه بر شما حرام گرديده، برايتان
امام صادق عليه السلامـ درباره اين سخن خداوند متعال به نقل از عيسى: «و مرا هر جا كه باشم با بركت قرار داد» ـفرمود: يعنى پر سود و منفعت.
الإمامُ الرِّضا عليه السلام:كانَ نَقشُ خاتَمِ عيسى عليه السلام حَرفَينِ اشتَقّهُما من الإنجيلِ: طُوبى لِعَبدٍ ذُكِرَ اللّهُ مِن أجلِهِ، و وَيلٌ لِعَبدٍ نُسِيَ اللّهُ مِن أجلِهِ. ۱
امام رضا عليه السلام:نقش انگشترى عيسى عليه السلام اين دو جمله بود كه آنها را از انجيل برگرفته بود: خوشا به حال بنده اى كه موجب ياد خدا شود و واى به حال بنده اى كه باعث فراموشى خدا گردد.
۱.عيون أخبار الرِّضا: 2/55/206.