براى بيمار بودن، سلامت (هميشگى) كافى است

امام باقر عليه السلام:هر كس درد و بلايى را كه گرفتار آن شده است از مردم پوشيده بدارد و از آن به درگاه خداوند عزّ و جلّ شِكوه كند، بر خداست كه او را از آن بلا (بيمارى) عافيت بخشد.

امام صادق عليه السلام:شكايت [از بيمارى] اين نيست كه آدمى بگويد: ديشب بيمار شدم، يا ديشب دردمند و ناخوش بودم. بلكه شكايت اين است كه بگويد: به چنان دردى گرفتار شده ام كه هيچ كس گرفتار آن نشده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى بيمار بودن، [هميشه]سالم بودن كافى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند از شخص پليد ديو صفتى كه به جان و مال او آسيبى نمى رسد، نفرت دارد.

داوود عليه السلامـ بارها ـمى فرمود: بار خدايا! نه بيمارى اى كه مرا سنگين و بسترى گرداند و نه تندرستى اى كه مرا به فراموشى و غفلت [از ياد تو]كشاند، بلكه حدّ ميان اين دو [نصيبم فرما].

امام على عليه السلامـ در بخشى از دعاى آن حضرت در روز هرير (روز سخت جنگ صفّين) ـگفت: بار خدايا! من به تو پناه مى برم. از بيمارى اى كه مرا گرفتار سازد و از تندرستى اى كه مرا سرگرم و غافل گرداند.

امام باقر عليه السلام:جسم اگر بيمار نشود، سرمست مى شود و در بدنى كه [به بيمارى دچار نشود و]سرمست شود، خيرى نيست.

امام صادق عليه السلام:باديه نشينى بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله گذشت، حضرت به او فرمود: آيا امّ مِلدَم را مى شناسى؟ عرض كرد: امّ ملدم چيست؟ فرمود: دردى است كه در سر مى گيرد و بدن را تب دار مى كند. اعرابى گفت: هرگز به اين درد مبتلا نشده ام. وقتى آن مرد رفت، پيامبر فرمود: كسى كه دوست دارد مردى از اهل دوزخ را ببيند به اين مرد بنگرد.