گوناگون

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال مى فرمايد: «اى دنيا! بر دوستان من تلخ شو، و به كام آنان شيرين مباش، كه فريفته شان مى گردانى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به دنيا بپردازد، از آن درمانده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا، عروسى منافقان است و قيامت، عروسى پرهيزگاران.

امام على عليه السلام:ميل به دنيا، يقين را به تباهى مى كشاند.

امام على عليه السلام:هر كه مملوك دنيا شود، زياد زمين مى خورد.

امام على عليه السلام:دنياطلبى، ريشه فتنه [و گناه] است.

امام على عليه السلام:دنيا، مسخره كسى است كه آن را درست ارزيابى كند.

امام على عليه السلام:دنيا، همان گونه كه مى بندد، مى شكند.

امام على عليه السلام:دنيا، [آدمى را] وا مى نهد.

امام على عليه السلام:اندكِ دنيا، بسيارِ آخرت را از بين مى برد.

امام على عليه السلام:هر كه از دنيا چيزى بجويد، در آخرت، بيشتر از آنچه جُسته است، از دست مى دهد.

امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ:دنيا سرگردان كننده، دور افكننده، رسواگر، پرستار و زخم بند است.

امام على عليه السلام:خوبِ، دنيا، [مايه] افسوس است و بدِ آن، [مايه [پشيمانى.

امام على عليه السلام:دنيا، سودايى زيانبار است، و [در اين سودا] انسان، زيان كننده.

امام على عليه السلام:خوراك دنيا سم است و ريسمان هايش پوسيده.

امام على عليه السلام:بخشش دنيا فناست، و آسايشش رنج، و سلامتش نابودى، و دِهِش هايش پس گرفتنى.

امام على عليه السلام:آن كه به خاطر دنيا پيوند برقرار كند، پيوندش گسستنى است.

امام على عليه السلام:در مواهب دنيا رقابت مكن؛ چرا كه مواهب آن، خُرد است.

امام على عليه السلام:همه سودهاى دنيا، زيان است.

امام على عليه السلام:دنيا مى دهد و پس مى گيرد، فرمان مى برد و سر مى پيچد، رَم مى دهد و اُنس مى گيرد، و اميدوار مى كند و نوميد مى گرداند. نيك بختان از آن روى مى گردانند، و شوربختان به آن مى گرايند.

امام على عليه السلام:هر چيزى كه سود نرساند، زيان مى زند، و دنيا با وجود شيرينى اش تلخ است، و درويشى دنيا با وجود توانگرى به خدا (داشتن سرمايه اى چون خداوند)، زيانى [به انسان] نمى رساند.

امام على عليه السلام:هر توانگرى اى در دنيا، تنگ دستى است.

امام على عليه السلام:اى مردم! كالاى دنيا [چون] خاشاكى است طاعون زده. پس، از چريدن در آن، دورى كنيد. رخت بربستن از آن، خوش تر از آرميدن در آن است، و قدرى از آن به اندازه كفاف، پاك تر از ثروت آن است.

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: شهد دنياى تو شرنگين است پس شهد را جز با شرنگ نمى خورى ستوده هاى دنياى تو نكوهيده است /پس ستايش را جز با نكوهش به دست نمى آورى هر گاه كارى كامل شود، كاستى اش نمايان مى شود/ هر گاه گفته شد: كامل شد، منتظر نابود شدنش باش چه بسيار تقديرى كه در دلِ غفلتى خزيد / و تا مردم به خود آمدند، بر آنان يورش آورد!

امام حسن عليه السلام ـ در نكوهش دنيا ـ:دنياخواه، بنده دنيادار است.