سراى نابودى

امام على عليه السلام:دنيا، سرايى است كه نابودى براى آن رقم خورده است.

امام على عليه السلام:دنيا، سراى نابودى و رنج، و پيشامدها و عبرت هاست. از نشانه نابودگرى [دنيا] آن كه روزگار، زِه كمان خويش را بر كشيده است، تيرهايش به خطا نمى رود و زخم هايش درمان نمى پذيرد؛ زندگان را با تير مرگ نشانه مى رود، تن درستان را با تير بيمارى، و رهيدگان را با تير هلاكت؛ خورنده اى (آدمخوارى) است كه سير نمى شود و نوشنده اى (خون آشامى) است كه سيراب نمى گردد. و از نشانه رنج بودن دنيا آن كه آدمى، آنچه را كه نمى خورد، گِرد مى آورد، و بنايى را كه در آن سُكنا نمى گزيند، مى سازد.

امام على عليه السلام:در شگفتم از كسى كه دنيا، اين سراى نيستى را آباد مى كند، حال آن كه در سراى ماندگارى اقامت خواهد گزيد.

امام على عليه السلام:اى مردم! بدانيد كه دنيا، سراى نيستى است و آخرت، سراى ماندگارى. پس، از گذرگاهتان براى اقامتگاهتان [توشه] برگيريد و در نزد كسى كه رازهاى شما بر او پوشيده نيست، پرده درى مكنيد.

امام على عليه السلام:اگر دنيا براى كسى از شما باقى مى مانْد، به كسى كه دنيا در دست اوست، نرسيده بود.

امام على عليه السلام:از بى خبرى دنياست كه بر يك حال نمى مانَد و از دگرگونى خالى نيست؛ با خراب كردن گوشه اى، گوشه اى ديگر را آباد مى كند و با ناراحت كردن دوستى، دوستى ديگر را شاد مى كند. پس بودنِ در دنيا با خطرها همراه است و اعتماد كردن به آن، فريب خوردن است و دل بستن به آن، نشايد و تكيه كردن به آن، خطاست.

امام على عليه السلام:از عيب هاى دنيا، همين تو را بس كه نمى مانَد.

امام على عليه السلام:از آن دلخواهى كه زوال مى پذيرد و از آن دلدارى كه نيستى مى گيرد، دورى كنيد.

امام على عليه السلام:احوال دنيا، همه لرزان است و دارايى آن، گرفتنى و قابل سپردن به ديگرى.

امام على عليه السلام:دنيا، در حال انتقال از يكى به ديگرى است و از كف رفتنى است. گيرم كه دنيا براى تو بمانَد، تو براى آن نمى مانى.

امام على عليه السلام:هر زمانى از دنيا، سرانجام به پايان مى رسد و هر زنده اى در آن، رو به سوى مرگ و نيستى است.

امام على عليه السلام:در كسب عزّت و افتخارات دنيوى با هم به رقابت برنخيزيد و به زيور و نعمت آن، سرخوش نشويد و بر سختى و مشقّت دنيا، بى تابى مكنيد؛ زيرا كه عزّت و افتخارات دنيا به سر مى آيد و زيور و نعمت آن، زوال مى گيرد و سختى و مشقّتش به پايان مى رسد. هر زمانى از دنيا پايانى دارد و هر زنده اى از آن، به نيستى و پوسيدگى مى انجامد.

امام على عليه السلام:براى كسى كه سراى نيستى را شناخته، سزاوار است كه براى سراى ماندگارى كار كند.

امام على عليه السلام:اى بندگان خدا! از خدا پروا كنيد. و [چونان [مردمانى باشيد كه بر آنان، بانگ زده شد و بيدار شدند و دريافتند كه دنيا، خانه آنها نيست و از اين رو، جايگزينش كردند.

امام على عليه السلام:كجايند آنان كه تا دوردست هاى زمين، پادشاهى كردند؟!

امام على عليه السلام:كجايند آنان كه به دورترين خواست هاى دنيوى رسيدند؟!

امام على عليه السلام:اسباب دنيا از هم گسيختنى است و عاريه هاى آن، بازگشتنى.

امام زين العابدين عليه السلام:شگفتا، بس شگفتا از آن كه براى سراى نيستى مى كوشد و بر سراى ماندگارى چشم مى پوشد!

تنبيه الخواطر:روايت شده است كه سليمان بن داوود عليهماالسلام با گروه همراه خود مى رفت، در حالى كه پرندگان بر او سايه افكنده بودند و جنّيان و آدميان، از راست و چپ او حركت مى كردند. بر عابدى از عابدان بنى اسرائيل گذشت. عابد گفت: اى پور داوود! به خدا سوگند كه خداوند، سلطنت با عظمتى به تو عطا كرده است. سليمان عليه السلام كه سخن او را شنيد، گفت: «يك ذكر سبحان اللّه در كارنامه مؤمن، بهتر از آن چيزى است كه به پورِ داوود داده شده است؛ زيرا آنچه به پور داوود داده شده، مى رود و ذكر تسبيح مى مانَد».

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: آنان كه بناهاى بلند بر ساختندو از زن و فرزندان، برخوردار شدند. بادها بر خانه هايشان همى وزيد انگار كه بر اين قرار، وعده داشتند. ونعمت ها و همه سرگرمى ها را مى بينم كه روزى كهنه و نابود مى شوند. ۳

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: حَذَر از دنيا، كه دنياى فانى منزلگاه رفتن است، نه جاى ماندن. زلالى اش آميخته با تيرگى است و آسودگى اش قرين رنج.

امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: جز اين نيست كه دنيا فانى است دنيا را پايندگى نيست. دنيا، همانند خانه اى است كه عنكبوت آن را بتَنَد. تو را از دنيا بسنده كند اى دنياجوى، قُوتى. به جانم سوگند كه به زودى هركه در آن است، مى ميرد.