حدیث دربارهنهى از رُهبانيت و از حرام شمردن آنچه خدا حلال كرده است

عوالى اللآلى:در حديث آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله با مردم ديدار كرد و به وصف روز قيامت پرداخت و براى آنان، همه اش از عذاب گفت. مردم، متأثّر شدند و گريستند. ده نفر از ياران ايشان در خانه عثمان بن مظعون، گِرد آمدند و با هم قرار گذاشتند كه روزها، روزه بگيرند و شب ها را به عبادت بگذرانند و با زنان، هم بستر نشوند و از بوى خوش، استفاده نكنند، پشمينه بپوشند، ترك دنيا گويند و سر به كوه و بيابان بگذارند و رهبانيت پيشه كنند و خويشتن را خواجه سازند. اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد. به خانه عثمان آمد؛ امّا او را در آن جا نيافت. از همسر او پرسيد: «آيا خبرى كه به من رسيده است، صحّت دارد؟». او كه دوست نداشت به پيامبر خدا دروغ بگويد و از سوى ديگر، نخواست پرده از كار شوهرش بردارد، گفت: اى پيامبر خدا! اگر عثمان به شما گفته است، درست گفته است. پيامبر خدا رفت. عثمان به خانه اش آمد. همسرش ماجرا را به او گفت. عثمان و يارانش نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند. پيامبر صلى الله عليه و آله به آنان فرمود: «[گمان مى كنيد [خبر ندارم كه بر چه هم داستان شده ايد؟». گفتند: ما جز نيّت نيك نداشته ايم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من، مأمور به اين كارها نشده ام». سپس فرمود: «نفس هاى شما را بر شما حقّى است. پس [به وقتش [روزه بگيريد و [به وقتش] روزه نگيريد، هم نماز شب بخوانيد و هم شب ها بخوابيد؛ زيرا كه من، هم روزه مى گيرم، هم [به وقتش] روزه نمى گيرم، هم شب ها را عبادت مى كنم و هم مى خوابم، گوشت و چربى مى خورم و با زنان نزديكى مى كنم. پس، هركه از راه و رسم من روى برتابد، از من نيست». آن گاه، مردم را جمع كرد و برايشان سخن گفت و فرمود: «عدّه اى را چه شده كه زن و بوى خوش و خواب و تمايلات دنيوى را بر خود حرام كرده اند؟! امّا من، به شما دستور نمى دهم كه كشيشى و راهبى پيشه كنيد. ترك گوشت و زن و صومعه نشينى در دين من نيست. سياحت امّت من، در روزه است و رهبانيتش در جهاد. خدا را بپرستيد و چيزى را شريك او قرار ندهيد. حج بگزاريد و عمره به جاى بياوريد و نماز بخوانيد و زكات بپردازيد و ماه رمضان را روزه بگيريد و [در دينتان] مستقيم [و معتدل [باشيد تا برايتان مستقيم بماند؛ چه، كسانى كه پيش از شما بودند، در حقيقت، به سبب همين سختگيرى ها نابود شدند، بر خود سخت گرفتند و در نتيجه، خدا هم بر آنان سخت گرفت، و اينها كه در دِيرها و صومعه ها مى بينيد، بقاياى همين افراد هستند.