حدیث دربارهپرستش دوستداران

عنه عليه‏السلام: إنَّ النّاسَ يَعبُدونَ اللّه‏َ عز و جل عَلى ثَلاثَةِ أوجُهٍ: فَطَبَقَةٌ يَعبُدونَهُ رَغبَةً في ثَوابِهِ فَتِلكَ عِبادَةُ الحُرَصاءِ وهُوَ الطَّمَعُ، وآخَرونَ يَعبُدونَهُ فَرَقا مِنَ النّارِ فَتِلكَ عِبادَةُ العَبيدِ وهِيَ الرَّهبَةُ، ولكِنّي أعبُدُهُ حُبّا لَهُ عز و جل فَتِلكَ عِبادَةُ الكِرامِ وهُو الأَمنُ؛ لِقَولِهِ عز و جل: «وَ هُم مِّن فَزَعٍ يَوْمَـئذٍ ءَامِنُونَ» ۱، ولِقَولِهِ عز و جل: «قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ» ۲، فَمَن أحَبَّ اللّه‏َ أحَبَّهُ اللّه‏ُ عز و جل، ومَن أحَبَّهُ اللّه‏ُ عز و جل كانَ مِنَ الآمِنينَ. ۳

امام صادق عليه‏السلام: مردم، خداوند عز و جلرا سه گونه مى‏پرستند: طبقه‏اى خدا را به‏اميد پاداشش مى‏پرستند كه اين، پرستش آزمندان است و [انگيزه] آن، آزمندى است. ديگرانى، خدا را از ترس دوزخ مى‏پرستند كه اين، پرستش بندگان است و [انگيزه] آن، ترس. ليكن من، خداى عز و جل را از سرِ دوستى‏اش مى‏پرستم كه اين، پرستش بزرگواران است و [انگيزه] آن، ايمنى است؛ چون كه خداوند عز و جلمى‏فرمايد: «آنان در آن روز، از هراس، ايمن هستند». نيز به سبب اين گفته خداى عز و جل: «بگو: اگر خدا را دوست مى‏داريد، از من پيروى كنيد تا دوستتان بدارد و گناهان شما را بيامرزد» . پس‏هركه خدا را دوست بدارد، خداوند عز و جل، دوستش خواهد داشت و هركه خداوند عز و جلدوستش بدارد، از آن افرادِ ايمن، به شمار خواهد رفت.

۱.النمل: 89.

۲.آل عمران: 31.

۳.الخصال: 188 / 259، علل الشرايع: 12 / 8، الأمالي للصدوق: 91 / 65 كلّها عن يونس بن ظبيان، الاعتقادات: 77 وفيه إلى قوله «عبادة الكرام» نحوه، روضة الواعظين: 456، مشكاة الأنوار: 123، بحارالأنوار: 70 / 18 / 9.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام صادق عليه‏السلام: بندگان، سه گونه‏اند: مردمى كه از سرِ ترس، خدا را مى‏پرستند كه اين، پرستش بندگان است. مردمى، خداوند عز و جل را براى به دست آوردن پاداش مى‏پرستند كه اين، پرستش مزدبگيران است. مردمى كه خداوند عز و جل را براى آن كه دوستش دارند، مى‏پرستند. پس اين، پرستش آزادگان است و برترين نوعِ پرستش است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: شعيب عليه‏السلام از دوستى خداى عز و جلچندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى‏اش را به او بازگرداند. باز چندان گريست تا آن كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى‏اش را به او بازگرداند. باز چندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى‏اش را به او بازگرداند. در مرتبه چهارم، خداوند به او وحى كرد: «اى شعيب! اين كار را تا كى مى‏خواهى همچنان تكرار كنى؟ اگر اين كارت از ترس دوزخ است، آن را از تو بازداشتم و اگر از اشتياق به بهشت است، آن را بر تو روا ساختم». شعيب گفت: بارالها و سرورا! تو خود مى‏دانى كه از ترس دوزخت و يا از سرِ اشتياق به بهشتت گريه نمى‏كنم؛ ليكن دوستى تو با قلبم پيوند خورده است. از اين رو، تاب صبورى ندارم تا تو را ببينم. پس خداوند عز و جل، به او وحى كرد: «هان! حال كه كارت به اين سبب است، به زودى موسى بن عمران، هم‏سخنِ خود را به خدمت تو درخواهم آورد».

المحجة البيضاء: حضرت عيسى عليه‏السلام بر سه تن گذشت كه رنگ چهره‏هايشان دگرگون‏شده و تن‏هايشان نزار شده بود. پس به ايشان گفت: «چه چيزْ شما را به اين حالى كه مى‏بينم، دچار كرده است؟». گفتند: ترس از دوزخ. فرمود: «بر خداوند، حق است كه شخص‏ترسان را ايمنى بخشد». سپس از آنان گذشت و به سه تن ديگر رسيد كه از آنان، لاغرتر و رنگ پريده‏تر بودند. پرسيد: «چه چيزْ شما را به اين حالى كه مى‏بينم، دچار كرده است؟». گفتند: اشتياق به بهشت. فرمود: «بر خداوند، حق است كه آنچه را اميد داريد، به شما ببخشد». سپس از آنان گذشت و به سه تن ديگر رسيد كه از آنان لاغرتر و رنگ پريده‏تر بودند و گويى بر چهره‏هايشان آينه‏هايى از نور بود. پرسيد: «چه چيزْ شما را به اين حالى كه مى‏بينم، دچار كرده است؟». گفتند: دوستى خداى عز و جل. فرمود: «شماييد مقرّبان! شماييد مقرّبان!».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: دنيا بر اهل آخرت، حرام است و آخرت، بر اهل دنيا حرام؛ امّا دنيا و آخرت، بر اهل خداى عز و جلحرام است.