حدیث دربارهپرستش دوستداران

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: شعيب عليه‏السلام از دوستى خداى عز و جلچندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى‏اش را به او بازگرداند. باز چندان گريست تا آن كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى‏اش را به او بازگرداند. باز چندان گريست كه نابينا شد. پس خداوند، بينايى‏اش را به او بازگرداند. در مرتبه چهارم، خداوند به او وحى كرد: «اى شعيب! اين كار را تا كى مى‏خواهى همچنان تكرار كنى؟ اگر اين كارت از ترس دوزخ است، آن را از تو بازداشتم و اگر از اشتياق به بهشت است، آن را بر تو روا ساختم». شعيب گفت: بارالها و سرورا! تو خود مى‏دانى كه از ترس دوزخت و يا از سرِ اشتياق به بهشتت گريه نمى‏كنم؛ ليكن دوستى تو با قلبم پيوند خورده است. از اين رو، تاب صبورى ندارم تا تو را ببينم. پس خداوند عز و جل، به او وحى كرد: «هان! حال كه كارت به اين سبب است، به زودى موسى بن عمران، هم‏سخنِ خود را به خدمت تو درخواهم آورد».