حدیث دربارهكاملان در خدا دوستى

عنه عليه‏السلام ـ أيضا ـ : سَيِّدي، أنَا مِن حُبِّكَ جائِعٌ لا أشبَعُ، أنَا مِن حُبِّكَ ظَمآنُ لا أروى، وا شَوقاهُ إلى مَن يَراني ولا أراهُ! يا حَبيبَ مَن تَحَبَّبَ إلَيهِ، يا قُرَّةَ عَين مَن لاذَ بِهِ وَانقَطَعَ إلَيهِ، قَد تَرى وَحدَتي مِنَ الآدَمِيّينَ ووَحشَتي فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِهِ وَاغفِر لي وآنِس وَحشَتي وَارحَم وَحدَتي وغُربَتي. ۱

امام صادق عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : سرورم! من گرسنه دوستى توام و سير نمى‏شوم. من تشنه دوستى توام و سيراب نمى‏شوم. آه، چه اشتياقى دارم به آن كه مرا مى‏بيند و من او را نمى‏بينم! اى محبوبِ آن كه او را دوست بدارد! اى روشنى چشم آن كه به او پناه ببرد و يكسره به او بپيوندد! تو تنهايى و بى‏كسىِ مرا در ميان آدميزادگان مى‏بينى. پس بر محمد و آل محمد، درود بفرست و مرا بيامرز و وحشتم را به اُنس بدل كن و به تنهايى و غربتم، رحم نما.

۱.إقبال الأعمال: 1 / 135، بحار الأنوار: 97 / 338 / 1.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت تشویق به طلب علم و حکمت +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى‏ات را محبوب‏ترين چيزها برايم قرار ده، ترس از خودت را ترس‏آورترين چيزها نزدم قرار ده و با شوق ديدارت، نيازهاى دنيايى را از من بِبُر.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بارالها! دوستى تو و دوستى آن كه دوستت دارد و كردارى را كه مرا به دوستى‏ات مى‏رساند، از تو درخواست مى‏كنم. بارالها! دوستى خودت را نزد من محبوب‏تر از خودم، خانواده‏ام و آب خنك، قرار ده.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى مردم! كهن‏سال گشته‏ام، استخوانم سست شده، پيكرم فرو ريخته است و به من خبر مردنم را داده‏اند و مرگم نزديك شده و شوق ديدار پروردگارم در من، شديد شده است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل، نور چشمم را در نماز قرار داده است و همان گونه كه غذا را محبوب شخص گرسنه و آب را محبوب تشنه قرار داده، نماز را محبوبم ساخته است؛ حال آن كه هرگاه شخص گرسنه غذا بخورد، سير مى‏شود و هرگاه آب بنوشد، سيراب مى‏گردد؛ امّا من از نماز، سير نمى‏شوم.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: شريعت، گفته‏هاى من است و طريقت، كرده‏هايم در نسخه ديگرى: گفته‏هايم. و حقيقت، احوالم و معرفت، سرمايه‏ام و عقل، اساس دينم و دوستى، بنيادم و شوق، مركبم.

امام على عليه‏السلام ـ در نيايشش ـ : بارالها! به عزّت و جلالت سوگند كه چنان تو را دوست دارم كه شيرينى آن، در دلم استوار گشته است. هرگز جان‏هاى كسانى كه تو را به يگانگى مى‏پرستند، به اين باور نمى‏رسند كه تو دوستانت را دشمن مى‏دارى.

امام على عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : بارالها! پروردگارا! سرور و مولاى من! از چه چيز به تو شكايت برم و براى كدام‏يك از آنها بمويم و بگريم؟ براى عذاب دردناك و سختى آن؟ يا براى طولانى بودن كيفر (مجازات) و مدّت آن؟ پس اگر مرا براى كيفرها در كنار دشمنانت بگذارى و مرا با كيفرديدگانت گِردآورى و ميان من و اوليا و دوستانت جدايى بيندازى ـ اى اله و سرور و مولا و پروردگارم! ـ، گيرم كه بر عذابت صبر كردم؛ چگونه بر فراقت صبر كنم؟!

امام حسين عليه‏السلام ـ در دعايش ـ : اين تويى كه اغيار را از دل‏هاى دوستانت زدودى تا آن كه جز تو را دوست نداشتند. آن كه تو را از دست داد، چه به دست آورد؟ و آن كه تو را يافت، چه از دست داد؟ آن كه جز تو را به جاى تو پذيرفت، زيان كرد.