حدیث دربارهبينوايان

الإمام الصادق عليه‏السلام: عَلَيكُم بِحُبِّ المَساكينِ المُسلِمينَ؛ فَإِنَّهُ مَن حَقَّرَهُم و تَكَبَّرَ عَلَيهِم فَقَد زَلَّ عَن دينِ اللّه‏ِ، وَ اللّه‏ُ لَهُ حاقِرٌ ماقِتٌ، و قَد قالَ أبونا رَسولُ اللّه‏ِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: «أمَرَني رَبّي بِحُبِّ المَساكينِ المُسلِمينَ (مِنهُم)». وَ اعلَموا أنَّ مَن حَقَّرَ أحَدا مِنَ المُسلِمينَ ألقَى اللّه‏ُ عَلَيهِ المَقتَ مِنهُ وَ المَحقَرَةَ حَتّى يَمقُتَهُ النّاسُ، وَ اللّه‏ُ لَهُ أشَدُّ مَقتا. فَاتَّقُوا اللّه‏َ في إخوانِكُمُ المُسلِمينَ المَساكينِ؛ فَإِن لَهُم عَلَيكُم حَقّا أن تُحِبّوهُم؛ فَإِنَّ اللّه‏َ أمَرَ رَسولَهُ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله بِحُبِّهِم، فَمَن لَم يُحِبَّ مَن أمَرَ اللّه‏ُ بِحُبِّهِ فَقَد عَصَى اللّه‏َ و رَسولَهُ، و مَن عَصَى اللّه‏َ و رَسولَهُ وماتَ عَلى ذلِكَ ماتَ و هُوَ مِنَ الغاوينَ. ۱

امام صادق عليه‏السلام: مسكينانِ مسلمان را دوست بداريد، كه هركس آنان را حقير شمارد و بر آنان بزرگى بفروشد، از دين خدا لغزيده است و خداوند، او را حقير مى‏كند و دشمنش مى‏دارد. پدرمان پيامبر خدا فرمود: «پروردگارم به من فرمان داد تا مسكينانِ مسلمان را دوست بدارم». بدانيد هركس مسلمانى را حقير شمارد، خداوند، دشمنى و حقارت را بر او خواهد فرستاد، تا آن جا كه مردمْ دشمنش مى‏دارند، حال آن كه دشمنى خدا شديدتر است. پس درباره برادرانِ مسلمان و مسكين خود، از خدا بترسيد، كه آنان را بر شما اين حق است كه دوستشان بداريد؛ زيرا خداوند به فرستاده‏اش فرمان داد كه آنان را دوست بدارد. پس هركه آن را كه خداوند به دوستى‏اش فرمان داده، دوست نداشته باشد، نافرمانى خدا و پيامبرش كرده است، و هركه از خدا و فرستاده‏اش نافرمانى كند و بر آن حالت بميرد، در حال گم‏راهى مرده است.

۱.الكافي: 8 / 8 / 1 عن إسماعيل بن جابر، تحف العقول: 315، بحار الأنوار: 78 / 217 / 93.

کلیدواژه‌ها دوستی مردم احکام دوستی بینوایان

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ـ به ابوذر ـ : تو را به دوستى مسكينان و همنشينى با آنان سفارش مى‏كنم.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرچيزى را كليدى است و كليد بهشت، دوست داشتن مسكينان و فقيران است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: فقيران را دوست بداريد و با آنان، همنشينى كنيد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: پروردگارم مرا به [داشتن] هفت صفت فرمان داد: مسكينان را دوست بدارم و به آنان نزديك شوم؛ ذكر «لا حول ولا قوّة إلاّ باللّه‏» را فراوان بگويم؛ پيوند با خويشانم را نگسلم، اگر چه آنان بگسلند؛ به فرو دست خود بنگرم، نه به فرا دست خود؛ در راه خدا از نكوهش هيچ نكوهشگرى نهراسم؛ حق را بگويم، گرچه تلخ باشد؛ و از هيچ كس، چيزى درخواست نكنم.

إرشاد القلوب: از امير مؤمنان عليه‏السلاممنقول است كه پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله در شب معراج، از پروردگارش پرسيد: «پروردگارا! كدام‏يك از اعمال، برتر است؟» خداوند متعال فرمود: هيچ چيز نزد من، برتر از توكّل به من و خشنودى به آنچه روزى كرده‏ام، نيست. اى محمّد! دوستى من براى كسانى كه در راه من با يكديگر دوستى مى‏كنند، قطعى است. اى احمد! دوستى من، دوستى فقيران است. پس فقيران را نزديك ساز و نشستگاه آنان را به خود نزديك كن. دولتمندان را دور ساز و نشستگاه آنان را از خود دور كن؛ زيرا فقيران، دوستان من هستند.

الكافى ـ به نقل از على بن اَسباط، از معصومان عليهم‏السلام ـ : از جمله پندهاى خداوند عز و جل به عيسى عليه‏السلام آن بود كه: «اى عيسى! خود را با دين و دوستى مسكينان بياراى، و بر زمين، آرام و با فروتنى راه برو».

الكافى ـ به نقل از حسين بن نعيم صحّاف ـ : امام صادق عليه‏السلامفرمود: «اى حسين! برادرانت را دوست دارى؟». گفتم: آرى. فرمود: «به فقيرانشان سود مى‏رسانى؟». گفتم: آرى. فرمود: «هان! بر تو لازم است كسى را كه خدا دوست مى‏دارد، دوست بدارى. هان! به خدا سوگند، به هيچ يك از آنان‏سودى نمى‏رسانى، مگر آن كه دوستش داشته باشى».