حدیث دربارهظاهرسازى
عنه عليهالسلام ـ في فِتنَةِ بَني اُمَيَّةَ ـ : كانَ أهلُ ذلِكَ الزَّمانِ ذِئابا، و سَلاطينُهُ سِباعا، وأوساطُهُ اُكّالاً، و فُقَراؤُهُ أمواتا، و غارَ الصِّدقُ، و فاضَ الكَذِبُ، وَ استُعمِلَتِ المَوَدَّةُ بِاللِّسانِ، و تَشاجَرَ النّاسُ بِالقُلوبِ. ۱
امام على عليهالسلام ـ درباره فتنه بنىاميّه ـ : مردم آن روزگار، [همچون]گرگهايند و حاكمانش درندگان، و مردم ميانهحال آن، پرخوران و فقيرانش مردگان. راستى ناپديد مىگردد و دروغ، سرريز مىگردد و دوستىِ زبانى به كار بسته مىشود و مردم، به دل با يكديگر دشمنى مىكنند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 108، غرر الحكم: 6438: وفيه ذيله.