حدیث دربارهگوناگون

الإمام الصادق عليه‏السلام: مَن أحَبَّ اللّه‏َ أحَبَّهُ اللّه‏ُ، ومَن أحَبَّهُ اللّه‏ُ عز و جل كانَ مِن الآمِنينَ. ۱

امام صادق عليه‏السلام: هركس خدا را دوست بدارد، خدا دوستش مى‏دارد و هركس خدا دوستش بدارد، از ايمنان خواهد بود.

۱.الخصال: 188 / 259، علل الشرايع: 13 / 8، الأمالي للصدوق: 92 / 65 كلّها عن يونس بن ظبيان، روضة الواعظين: 456 وفيه «وكان» بدل «ومن أحبّه اللّه‏ عز و جل كان»، بحار الأنوار: 70 / 18 / 9.

کلیدواژه‌ها امامت 2 امامت خاصه امام علی علیه السلام فضایل امام علی از زبان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هركه خدادوستى را بر خودْدوستى مقدّم بدارد، در برابر سختى و دشوارى مردم، خداوند، او را بسنده است.

الأمالى طوسى ـ به نقل از وَهْب بن مُنَبّه ـ : در زبور داوود عليه‏السلامخواندم: «اى داوود! آنچه را مى‏گويم، از من بشنو كه حق مى‏گويم. هركه در حالى كه دوستم دارد، نزدم بيايد، او را به بهشت درمى‏آورم».

مستدرك الوسائل: عربى باديه‏نشين، از على عليه‏السلام درباره درجات دوستداران پرسيد كه چيست. حضرت فرمود: «پايين‏ترين درجه‏شان، كسى است كه طاعت خود را كوچك و گناهش را بزرگ مى‏شمارد و مى‏پندارد در اين جهان و آن جهان، جز او را به كيفر نمى‏گيرند». باديه‏نشين، بيهوش شد. چون به هوش آمد، پرسيد: آيا درجه‏اى بالاتر از آن نيز هست؟ حضرت فرمود: «آرى، هفتاد درجه».

امام على عليه‏السلام: دوستىِ خدا، آتشى است كه بر هرچه بگذرد، مى‏سوزد و نور خدا بر هر چه بتابد، درخشيدن مى‏گيرد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: اى بهترين مقصود و خواسته! اى بهترين دوست و محبوب! اى آن كه به خواهانش پاسخ مى‏دهد! اى آن كه دوستِ كسى است كه از او فرمان مى‏برد! و اى آن كه به دوستدارش نزديك است!

امام باقر عليه‏السلام ـ در تفسير گفته خداوند متعال: «و پروردگارشان به آنان شرابى پاك نوشاند» ـ : از هر چيزى جز خدا پاكشان مى‏كند؛ زيرا جز خدا چيزى نيست كه از آلودگى‏هاى هستى (ممكن) پاك باشد.

مصباح الشريعة ـ در سخنى كه به امام صادق عليه‏السلام نسبت داده شده است ـ : مناجات عارفان، بر سه اصل مى‏چرخد: بيم، اميد و دوستى. بيم، خود، زاده دانش است و اميد، زاده يقين و دوستى، زاده شناخت. نشانِ بيم، گريز است و نشانِ اميد، جستجوست و نشانِ دوستى، مقدّم داشتن محبوب بر جز اوست. پس چون دانش در سينه پديدار شد، شخصْ بيمناك مى‏شود و چون بيم درست گردد، شخصْ گريزان مى‏گردد و چون بگريزد، نجات مى‏يابد. و چون دلش استوار گردد، اميد مى‏بندد و چون شيرينى اميد را دريابد، به جستجو برمى‏آيد و چون توفيق جستجويش دهند، مى‏يابد. هرگاه روشنى شناخت بر دل بتابد، نسيم دوستى مى‏وزد و چون نسيم دوستى بوزد، شخص در سايه‏سار محبوب، انس مى‏گيرد و محبوب را بر جز او رجحان مى‏نهد و با فرمان‏هايش همگام مى‏شود و از نافرمانى‏هايش دورى مى‏گزيند و چون كنار بساط انس با محبوب، استقامت ورزد و فرمان‏هايش را به جاى آورد و از نافرمانى او بپرهيزد، به روح مناجات، دست مى‏يابد.

مصباح الشريعة ـ در سخنى كه به امام صادق عليه‏السلام نسبت داده شده است ـ : دوستى خدا چون بر ضمير بنده‏اى بتابد، او را از هر مشغوليتى مى‏پردازد (خالى مى‏كند). هر يادى جز ياد خداوند متعال، تاريكى است. شخص دوستدار، ضميرش از همه مردم براى خدا خالص‏تر، سخنش راست‏تر، عهدش وفادارانه‏تر، كردارش پاك‏تر، يادش پاكيزه‏تر و جانش بنده‏تر است. چون مناجات كند، فرشتگان به او مباهات مى‏ورزند و به ديدارش افتخار مى‏كنند. خداوند به سبب او، سرزمين‏ها را آباد مى‏كند، و به سبب گراميداشت او، بندگانش را گرامى مى‏دارد و به سبب حقّ او، چون بندگان از او درخواستى كنند، به آنان مى‏بخشد، و به سبب رحمت بر او، بلاها را از آنان برطرف مى‏كند. اگر خلق مى‏دانستند كه وى در نزد خداوند، چه جايگاه و منزلتى دارد، جز با خاكِ پاى او، به خداوند عز و جلتقرّب نمى‏جستند.