حدیث دربارهگوناگون

عنه عليه‏السلام ـ أيضا ـ : حُبُّ اللّه‏ِ إذا أضاءَ عَلى سِرِّ عَبدٍ أخلاهُ عَن كُلِّ شاغِلٍ. وكُل ذِكرٍ سِوَى اللّه‏ِ تَعالى ظُلمَةٌ. وَالمُحِبُّ أخلَصُ النّاسِ سِرّا للّه‏ِِ تَعالى، وأصدَقُهُم قَولاً، وأوفاهُم عَهدا، وأزكاهُم عَمَلاً، وأصفاهُم ذِكرا، وأعبَدُهُم نَفسا، يَتَباهَى المَلائِكَةُ بِهِ عِندَ مُناجاتِهِ، ويَفخَرُ بِرُؤيَتِهِ، وبِهِ يَعمُرُ اللّه‏ُ بِلادَهُ، وبِكَرامَتِهِ يُكرِمُ عِبادَهُ، يُعطيهِم إذا سَأَلوا بِحَقِّهِ، ويَدفَعُ عَنهُمُ البَلايا بِرَحمَتِهِ. فَلَو عَلِمَ الخَلقُ ما مَحَلُّهُ عِندَ اللّه‏ِ ومَنزِلَتُهُ لَدَيهِ ما تَقَرَّبوا إلَى اللّه‏ِ تَعالى إلاّ بِتُرابِ قَدَمَيهِ. ۱
مصباح الشريعة ـ در سخنى كه به امام صادق عليه‏السلام نسبت داده شده است ـ : دوستى خدا چون بر ضمير بنده‏اى بتابد، او را از هر مشغوليتى مى‏پردازد (خالى مى‏كند). هر يادى جز ياد خداوند متعال، تاريكى است. شخص دوستدار، ضميرش از همه مردم براى خدا خالص‏تر، سخنش راست‏تر، عهدش وفادارانه‏تر، كردارش پاك‏تر، يادش پاكيزه‏تر و جانش بنده‏تر است. چون مناجات كند، فرشتگان به او مباهات مى‏ورزند و به ديدارش افتخار مى‏كنند. خداوند به سبب او، سرزمين‏ها را آباد مى‏كند، و به سبب گراميداشت او، بندگانش را گرامى مى‏دارد و به سبب حقّ او، چون بندگان از او درخواستى كنند، به آنان مى‏بخشد، و به سبب رحمت بر او، بلاها را از آنان برطرف مى‏كند. اگر خلق مى‏دانستند كه وى در نزد خداوند، چه جايگاه و منزلتى دارد، جز با خاكِ پاى او، به خداوند عز و جلتقرّب نمى‏جستند.
۱.مصباح الشريعة: 521، بحار الأنوار: 70 / 23 / 23.

احادیث دیگر این موضوع

۸
مصباح الشريعة ـ در سخنى كه به امام صادق عليه‏السلام نسبت داده شده است ـ : مناجات عارفان، بر سه اصل مى‏چرخد: بيم، اميد و دوستى. بيم، خود، زاده دانش است و اميد، زاده يقين و دوستى، زاده شناخت. نشانِ بيم، گريز است و نشانِ اميد، جستجوست و نشانِ دوستى، مقدّم داشتن محبوب بر جز اوست. پس چون دانش در سينه پديدار شد، شخصْ بيمناك مى‏شود و چون بيم درست گردد، شخصْ گريزان مى‏گردد و چون بگريزد، نجات مى‏يابد. و چون دلش استوار گردد، اميد مى‏بندد و چون شيرينى اميد را دريابد، به جستجو برمى‏آيد و چون توفيق جستجويش دهند، مى‏يابد. هرگاه روشنى شناخت بر دل بتابد، نسيم دوستى مى‏وزد و چون نسيم دوستى بوزد، شخص در سايه‏سار محبوب، انس مى‏گيرد و محبوب را بر جز او رجحان مى‏نهد و با فرمان‏هايش همگام مى‏شود و از نافرمانى‏هايش دورى مى‏گزيند و چون كنار بساط انس با محبوب، استقامت ورزد و فرمان‏هايش را به جاى آورد و از نافرمانى او بپرهيزد، به روح مناجات، دست مى‏يابد.