بخشش

الأمالى طوسى ـ به نقل از صفوان جمّال ـ : مُعَلّى بن خُنَيس مى‏خواست به سفرى برود. براى خداحافظى نزد امام صادق عليه‏السلامآمد. حضرت، هنگام خداحافظى به او فرمود: «اى مُعلّى! به خدا عزّت جو، تا خداوند به تو عزّت بخشد». گفت: اى پسر پيامبر خدا! چگونه؟ فرمود: «اى مُعلّى! از خداوند متعال بترس، تا همه چيز از تو بترسد. اى مُعلّى! با صله دادن به برادرانت، با آنان دوستى بورز؛ زيرا خداوند، بخشش را [وسيله]دوستى، و نبخشيدن و منع را [مايه]دشمنى قرار داده است. به خدا سوگند، اگر از من بخواهيد و من به شما عطا كنم و مرا دوست بداريد، برايم بهتر است از اين كه از من چيزى نخواهيد و من نيز به شما نبخشم و در نتيجه، مرا دشمن بداريد. هرچه خداوند بر دست من به شما برساند، [در حقيقتْ] باز هم همان خداوند است كه