گواهىِ دل

امام على عليه‏السلام: از دل‏ها درباره دوستى‏ها بپرسيد، كه گواهانى رشوه‏ناپذيرند.

امام على عليه‏السلام ـ در حكمت‏هاى منسوب به ايشان ـ : هرگاه درباره دوستى كسى شك كردى، از دل خود درباره او بپرس.

امام باقر عليه‏السلام: ميزانِ دوستى [خود] را در دل برادرت، از دوستى‏اى كه در دلت نسبت به او دارى، بشناس.

الكافى ـ به نقل از صالح بن حَكَم ـ : شنيدم مردى از امام صادق عليه‏السلاممى‏پرسيد: كسى مى‏گويد كه دوستت دارم. من از كجا بدانم كه [واقعا]دوستم دارد؟ امام پاسخ داد: «دلت را بيازماى. اگر دوستش داشتى، او نيز تو را دوست دارد».

امام صادق عليه‏السلام: به دل خود بنگر. هرگاه دوستت را ناپسند داشت، بى‏گمان، يكى از شما [زمينه دشمنى را]پديد آورده است.

الكافى ـ به نقل از مَسعَدة بن اليَسَع ـ : به امام صادق عليه‏السلام گفتم: به خدا سوگند، دوستت دارم. حضرت، اندكى سر به زير انداخت. سپس سرش را برداشت و فرمود: «اى ابو بُشر! راست مى‏گويى. از دلت درباره جايگاه دوستى‏ات در دلم بپرس كه دلم، از جايگاه دوستى‏ام در دلت باخبرم ساخت».

المحاسن ـ به نقل از عبيداللّه‏ بن اسحاق مدائنى ـ : به امام موسى كاظم عليه‏السلامگفتم: يكى از عامّه مردم، مرا مى‏بيند و به خدا سوگند مى‏خورد كه مرا دوست دارد. آيا من نيز به خدا سوگند بخورم كه او راست مى‏گويد؟ حضرت فرمود: «دلت را بيازماى. اگر دوستش داشتى، پس سوگند بخور، وگرنه، نه».

عيون أخبار الرضا عليه‏السلام ـ به نقل از حسن بن جَهْم ـ : از امام رضا عليه‏السلام پرسيدم: فدايت گردم! خوش دارم بدانم كه نزدت چه جايگاهى دارم حضرت فرمود: «نگاه كن كه من چه جايگاهى نزدت دارم [كه جايگاه تو در نزد من نيز مانند آن است]».

الكافى ـ به نقل از حسن بن جَهْم ـ : به امام رضا عليه‏السلامگفتم: مرا از دعا فراموش مكن. حضرت فرمود: «گمان مى‏كنى كه من فراموشت مى‏كنم؟». اندكى در خودم انديشيدم و با خود گفتم: او براى شيعيانش دعا مى‏كند و من نيز از شيعيانش هستم. آن‏گاه گفتم: نه، فراموشم نمى‏كنى. فرمود: «از كجا فهميدى؟». گفتم: من از شيعيانت هستم و تو برايشان دعا مى‏كنى. فرمود: «آيا متوجّه چيز ديگرى جز اين شدى؟». گفتم: نه. فرمود: «هرگاه خواستى بدانى كه نزد من چه جايگاهى دارى، ببين من نزدت چه جايگاهى دارم».

امام هادى عليه‏السلام ـ به متوكّل عبّاسى ـ : صفاى دوستى را از آن كه دوستى‏اش را برآشفتى، مخواه. وفادارى از آن كه به او نيرنگ زدى، مطلب، و خيرخواهى را از آن كه بدگمانى‏ات را متوجّه او كردى، مجو؛ چرا كه دل ديگرى نسبت به تو، همچون دل تو نسبت به اوست.