امامان

الكافىـ به نقل از كناسى، از امام صادق عليه السلام: حسن بن على عليه السلام براى گزاردن عمره خارج شد و يكى از فرزندان زبير كه معتقد به امامت او بود، ايشان را همراهى مى كرد. در يكى از آبگاه ها، در نخلستان خشكيده اى كه از بى آبى خشك شده بود، فرود آمدند. زير يك نخل براى [امام]حسن عليه السلام فرش انداختند و رو به روى آن، زير نخل ديگرى براى آن زبيرى فرش پهن كردند. زبيرى سرش را بالا كرد و گفت: كاش اين نخلستان، خرمايى مى داشت و از آن مى خورديم! [امام]حسن عليه السلام به او فرمود: «هوس خرما كرده اى؟». زبيرى گفت: آرى. امام عليه السلام دست به سوى آسمان برداشت و به سخنى دعا كرد كه من آن را نفهميدم. در حال، نخل، سبز شد و به حال اوّلش برگشت و برگ و خرما برآورد. ساربانى كه شتر از او كرايه كرده بودند،

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از اسحاق و اسماعيل و يونس، پسران عمّار ـ: صورت يونس را لك سفيدى فراگرفت. امام صادق عليه السلام به پيشانى او نگاه كرد و دو ركعت نماز خواند و سپس حمد و ثناى خداوند را به جاى آورد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان او صلوات فرستاد. آن گاه گفت: «اى خدا، اى خدا، اى خدا! اى مهرگستر، اى مهرگستر، اى مهرگستر! اى مهربان، اى مهربان، اى مهربان! اى مهربان ترينِ مهربانان! اى شنونده دعاها! اى دهنده خوبى ها! بر محمّد و بر خانواده پاك و نيك او درود فرست و بدى دنيا و بدى آخرت را از من بگردان و اين حال كه دارم، از من بِبَر؛ چرا كه اين صحنه مرا ناراحت و اندوهگين ساخت». به خدا سوگند، هنوز از مدينه خارج نشده بوديم كه آن سفيدى از صورت او مثل نخاله فرو ريخت و از بين رفت.

الكافىـ به نقل از عبد اللّه بن مغيره ـ: عبد صالح (موسى بن جعفر عليه السلام) در مِنا بر زنى گذشت كه گريه مى كرد و فرزندانش نيز گرد او مى گريستند، و ماده گاوشان مرده بود. امام عليه السلام نزديك آن زن شد و فرمود: «چرا گريه مى كنى، اى كنيز خدا؟». گفت: اى بنده خدا! من كودكانى يتيم دارم، و ماده گاوى داشتم كه زندگى خودم و فرزندانم با آن مى گذشت. اكنون، آن گاو مرده و من و فرزندانم بى كس و بيچاره مانده ايم. امام عليه السلام فرمود: «اى كنيز خدا! مى خواهى آن را برايت زنده گردانم». به زن الهام شد كه بگويد: آرى، اى بنده خدا! امام عليه السلام به كنارى رفت و دو ركعت نماز گزارد. سپس دستش را كمى بالا برد و لبانش را جنباند. آن گاه برخاست و گاو را صدا زد و با سيخى ـ يا با پايش ـ به او زد. گاو برخاست

امام جواد عليه السلام:پس از آن كه مأمون، على بن موسى الرضا عليه السلام را ولى عهد خود كرد، خشك سالى شد. عدّه اى از اطرافيان مأمون و بدخواهان [امام] رضا مى گفتند: بنگريد، از وقتى على بن موسى آمده و ولى عهد ما شده، باران بر ما بند آمده است! اين سخن ها به گوش مأمون رسيد و بر او سخت آمد و به [امام]رضا عليه السلام گفت: باران، بند آمده است. كاش دعا كنيد كه خداوند عز و جل بر مردم بباراند. [امام] رضا عليه السلام فرمود: «باشد». مأمون گفت: چه وقت اين كار را مى كنيد؟ و آن روز، جمعه بود. فرمود: «روز دوشنبه؛ چون ديشب پيامبر خدا، در حالى كه امير مؤمنان على عليه السلام نيز با او بود، به خوابم آمد و فرمود: فرزندم! منتظر روز دوشنبه باش و [در آن]روز به صحرا برو و طلب باران كن. به زودى، خداوند متعال