اهل كوفه

امام حسين عليه السلامـ از دعاى ايشان در روز عاشورا ـ: بار خدايا! بارشِ آسمان را از آنان نگه دار و بركت هاى زمين را از آنان باز بدار. بار خدايا! اگر هم تا مدّتى [از زندگى] برخوردارشان ساختى، ايشان را فرقه فرقه گردان و انديشه و تمايلاتشان را پراكنده ساز و حاكمان را هرگز از ايشان خشنود مدار؛ چرا كه اين مردم، ما را دعوت كردند تا يارى مان كنند؛ امّا بر ما تعدّى نمودند و كمر به قتلمان بستند.

ينابيع المودّة:سپس، قاسم بن حسن مجتبى كه جوان بود، به ميدان رفت و بر دشمن، حمله بُرد و همچنان از آنان مى كُشت تا آن كه شصت تن را به هلاكت رساند. در اين وقت، مردى ضربتى بر فرق او فرود آورد. قاسم، به زمين افتاد و مى گفت: عمو جان! مرا درياب. امام عليه السلام بر دشمن تاخت و آنان را از گِرد قاسم، پراكند و قاتلِ قاسم را كُشت. امام عليه السلام سپس گريست و گفت: «بار خدايا! تو مى دانى كه اينها ما را دعوت كردند تا يارى مان دهند؛ امّا تنهايمان گذاشتند و دشمنمان را يارى دادند. بار خدايا! بارش آسمان را از آنان باز بدار و از بركت هايت محرومشان فرما. بار خدايا! هرگز از اين مردم، خشنود مشو. بار خدايا! اگر در دنيا يارى را از ما باز داشته اى، آن را ذخيره آخرت ما قرار ده و انتقام ما را از گروه ستمكاران بگير.

الكامل فى التاريخ:تشنگى حسين عليه السلام شدّت گرفت و نزديك فرات شد تا آبى بياشامد. حُصَين بن نُمَير، تيرى به سوى ايشان انداخت كه به دهانش اصابت كرد. حسين عليه السلام خون را با دستش گرفت و به آسمان پراكند. سپس حمد و ثناى الهى به جاى آورد و آن گاه گفت: «بار خدايا! از رفتارى كه با پسرِ دختر پيامبرت مى شود، به تو شِكوه مى كنم. بار خدايا! يكايكشان را به شمار آور و يكايكِ آنان را بكُش و اَحَدى از ايشان را برجاى مگذار».

الفتوح:هرگاه [حسين عليه السلام] به طرف فرات حمله مى بُرد، دشمن بر او هجوم مى آورد تا آن كه مانع رسيدنش به آب شدند. در همين حال، مردى به نام ابو جَنوب جُعفى، تيرى انداخت كه به پيشانى امام عليه السلام نشست. حسين عليه السلام تير را بيرون كشيد و به كنارى، انداخت و خون بر صورت و محاسن او جارى گشت. سپس حسين عليه السلام گفت: «بار خدايا! تو خود مى بينى كه اين بندگانِ نافرمان و طغيانگرت با من چه مى كنند. بار خدايا! پس يكايكشان را به شمار بياور و يكايك آنان را بكُش و اَحَدى از آنها را بر روى زمين مگذار و هرگز نيامرزشان».