آرزو چون سراب است

امام على عليه السلام:آرزو، چون سراب است كه بيننده اش را مى فريبد و اميدوارى اش را نوميد مى كند.

امام على عليه السلام:تا كى سراب آرزوها شما را مى فريبد؟!

امام على عليه السلام:گاه (/ بسا كه) آرزو مى فريبد.

امام على عليه السلامـ در سخنرانى اش پس از جنگ جَمَل ـ: دنيا، شيرين و سرسبز است؛ مردم را با خواسته هاى نفسانى مى فريبد و زندگى اين جهانى را در چشم آنان، زيبا مى نمايد. به خدا سوگند كه دنيا، آرزومندان خود را گول مى زند و اميدوارانش را مأيوس مى كند.

امام على عليه السلام:هيچ فريبكارى، فريبنده تر از آرزو نيست.

امام على عليه السلام:براى فريب خوردن، آرزو، خودْ كافى است.

امام على عليه السلام:هر آرزويى فريبى دارد.

امام على عليه السلام:آرزو را دروغگو دان و به آن اعتماد مكن؛ زيرا كه آرزو، فريب است و آرزومند، فريب خورده.

امام على عليه السلام:فريفته آرزوها، فريب خورده است.

امام على عليه السلام:زنهار! فريب آرزو را مخور.

امام على عليه السلام:بدبخت، كسى كه به حال خويش فريفته شود و فريب آرزوهاى پوچش را بخورد.

امام على عليه السلام:اى بندگان خدا! عزم كوچيدن كنيد از اين سرايى كه رفتن از آن، بر ساكنانش مقدّر شده و از زيستن [هميشگى]در آن، ممنوع گشته اند و جان هايشان مقهورِ مرگ است، به طورى كه هيچ زنده اى طمع در ماندن ندارد و هيچ جاندارى نيست، جز آن كه سُرود فرمان مرگ دارد. پس، زنهار كه آرزو بر شما چيره نگردد، مدّت عمر را دراز نپنداريد، در دنيا، فريب آرزوها را نخوريد و تا زنده ايد، خدا را بندگى كنيد!

امام صادق عليه السلام:اى بسا نعمت و لطف خداوند به بنده اش كه در غير آن چيزى است كه او آرزو مى كند، و اى بسا آرزومند آرزويى كه خير و صلاحش در غير آن است!

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از محمّد بن يحيى بن ابى عَبّاد، از عمويش ـ: روزى از امام رضا عليه السلام شنيدم كه اين ابيات را مى خواند ـ در حالى كه ايشان، به ندرت شعرى مى خواند ـ: «همه ما آرزو داريم كه بيشتر عمر كنيم/و مرگ ها، خود، آفت هاى آرزويند. زنهار، آرزوهاى پوچ، فريبت ندهند/پاى در راه نِه و دست از بيهودگى ها بدار. دنيا، به سايه اى در حركت مى ماند/كه رهگذرى در آن، بار افكنَد و آن گاه بكوچد.