بايسته آرزو هنگام قطع شدن آرزوها

امام زين العابدين عليه السلامـ در يكى از مناجات هايش ـ: معبود من! از هر كه درخواست نمودم، مرا از عطايش محروم ساخت و از هركس هر آرزوى ممكنى داشتم، از من دريغ كرد و هركس كه براى خواهشى به او اميد بستم يا براى ترس و بيمى نزدش رفتم، خلافِ انتظارم را از او ديدم و شك من در اين باره [كه به مخلوق، اميد نشايد بست] به يقين و گمان، به شناخت [قطعى] و اميد به يأس تبديل شد و آن گاه كه آرزوها بر آورده نگشتند و همه رشته ها بُريده شد، ضرورت، مرا به سوى تو كشاند و يقين كردم كه تلاش من، به جايى نمى رسد و كوششم به نتيجه نمى رسد، مگر با كمك تو و هر كس خير را بخواهد، نمى تواند مرا به آن خير و خوبى برساند، مگر با اجازه تو.

امام زين العابدين عليه السلامـ هنگام مستجاب شدن دعايش اين دعا را مى خواند ـ: بارخدايا! همه جستن ها بى نتيجه مانْد و چاره انديشى ها راه به جايى نبرد، مگر در نزد تو، و راه ها تنگ، خواست ها، ناشدنى و مطلوب ها، دست نايافتنى و راه ها، قطع مى گردد، مگر به سوى تو، و رشته آرزو و اميد بُريده مى شود، مگر آرزوى تو و اميد به تو، و اعتماد و حسن ظن [به هركس] به بى اعتمادى و سوء ظن، بدل شود، مگر اعتماد و حُسن ظن به تو.

امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات انجيليه ـ: بار خدايا! به نام و ياد تو سخنم را مى آغازم و با سپاس گزارى از تو، برآورده شدن خواهشم را مى طلبم و در همه احوالم بر تو توكلّ مى كنم و تنها آرزويم تويى. پس مرا در آرزوهايم، نامراد مكن.

امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در نماز شب ـ: اين بنده، كردارش اندك و آرزويش بزرگ است. رشته هاى اتّصال از دستم خارج گشته است، مگر آن رشته اى كه رحمت تو وصلش بدارد و زنجيره هاى آرزوها در من گسسته است، مگر زنجيره بخشايش تو كه بدان، چنگ آويخته ام.

امام صادق عليه السلامـ در دعايى كه جهت از بين رفتن فقر به يكى از يارانش آموخت ـ: خدايا! تو، تويى (هيچ كس چون تو نمى تواند بود). هر اميدى جز اميد به تو، قطع مى شود و هر آرزويى جز آرزوى تو ناكام مى شود. اى تكيه گاه آن كه تكيه گاهى ندارد! مرا تكيه گاهى جز تو نيست. در كار من، گشايشى و راه خروجى قرار ده و از آن جا كه گمانش را دارم و ندارم، روزى ام ده.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى بعد از نماز عشاء ـبار خدايا!. مرا از اين حال و روزكه دلْ تنگم كرده و صبرم را بُريده و چاره اى برايم باقى نگذاشته و قدرتم به آن نمى رسد و از توانم خارج گشته و اميد و چشمداشتم به مخلوق، قطع شده و به ناچار نزد تو آمده ام، تو خود، كفايتم كن.

امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان در صبحگاه ـ: بار خدايا! سعى، بى نتيجه ماند و چاره انديشى ها، راه به جايى نبرد، مگر در نزد تو، و همه راه ها بسته و مسيرها تنگ باشد، مگر راه ها و مسيرهايى كه به تو مى رسند، و همه آرزوها بر باد رفته و اميدها قطع شده است، مگر آرزوى تو و اميد به تو، و همه خوش گمانى ها دروغ از آب درآمده و همه وعده ها زير پا گذاشته شده، مگر وعده هاى تو.