امامت و رهبرى

الأمالى، طوسىـ به نقل از محمّد بن صدقه عنبرى، از امام كاظم، از پدرش امام صادق، از پدرش امام باقر عليهم السلام، از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله روزى با ما نماز صبح را خواند و پس از فراغت، به سوى ما رو كرد و با ما سخن گفت و فرمود: «اى مردم! هر كس خورشيد را نيافت، به ماه بچسبد و هر كس ماه را نيافت، به دو ستاره قطبى بچسبد». من و ابو ايّوب انصارى برخاستيم و اَنَس بن مالك نيز با ما بود. گفتيم: اى پيامبر خدا! خورشيد كيست؟ فرمود: «من» و سپس براى ما مَثَلى زد و فرمود: «خداى متعال، ما را آفريد و به شكل ستاره هاى آسمان، قرار داد. هر گاه ستاره اى ناپديد شود، ستاره اى ديگر پديدار مى شود. من، خورشيد هستم. چون مرا بُردند، به ماه بچسبيد». گفتيم: ماه كيست؟ فرمود: «برادرم،