سخن گوينده با پيامبران و اوليا

2 حدیث
الإمام الرضا عليه السلام:إِنَّ كَليمَ اللّهِ موسَى بنَ عِمرانَ عليه السلام عَلِمَ أَنَّ اللّهَ تَعالى عَن أَن يُرى بِالأَبصارِ، ولكِنَّهُ لَمّا كَلَّمَهُ اللّهُ عز و جل وقَرَّبَهُ نَجِيّا رَجَعَ إِلى قَومِهِ فَأَخبَرَهُم أَنَّ اللّهَ عز و جلكَلَّمَهُ وقَرَّبَهُ وناجاهُ، فَقالَوا: لَن نُؤمِنَ لَكَ حَتّى نَسمَعَ كَلامَهُ كَما سَمِعتَ، وكانَ القَومُ سَبعَمِئةِ أَلفِ رَجُلٍ، فَاختارَ مِنهمُ سَبعينَ أَلفا، ثُمَّ اختارَ مِنهُم سَبعَةَ آلافٍ، ثُمَّ اختارَ مِنهُم سَبعَمِئَةٍ، ثُمَّ اختارَ مِنهُم سَبعينَ رَجُلاً لِميقاتِ رَبِّهِ، فَخَرَجَ بِهِم إِلى طورِ سينا، فَأَقامَهُم في سَفحِ الجَبَلِ، وصَعِدَ موسى عليه السلام إِلَى الطّورِ، وسَأَلَ اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ أَن يُكَلِّمَهُ ويُسمِعَهُم

امام رضا عليه السلام:هم سخن خدا، موسى بن عمران عليهماالسلاممى دانست كه خدا، برتر از اين است كه با چشم ها ديده مى شود؛ ولى چون خداوند عز و جل با او سخن گفت و به رازگويى، نزديكش ساخت، به سوى قومش بازگشت و به آنان خبر داد كه خدا با او سخن گفت و او را به خود، نزديك كرد و با او نجوا كرد. پس آنان گفتند: به تو ايمان نمى آوريم، مگر اين كه ما هم مثل تو سخن خدا را بشنويم، و قوم موسى عليه السلامهفتصد هزار مرد بودند. پس، از ميان آنها موسى عليه السلامهفتاد هزار نفر را برگزيد و سپس، هفت هزار نفر و پس از آن، هفتصد نفر و سپس هفتاد نفر را براى موعدى كه خدا معيّن كرده بود، برگزيد. پس موسى عليه السلام آنان را به سوى كوه سينا بيرون برد و در پايين كوه، آنها را متوقّف كرد و خود به بالاى كوه طور رفت و از خداى

۱.التوحيد: ص 121 ح 24، عيون أخبار الرضا: ج 1 ص 200 ح 1 وفيه «إنّ اللّه تعالى أعزّ أن يرى» بدل «إنّ اللّه تعالى عن أن يرى» وكلاهما عن عليّ بن محمّد بن الجهم، الاحتجاج: ج 2 ص 430 ح 308 عن عليّ بن الجهم، بحار الأنوار: ج 4 ص 47 ح 25.
الإمام عليّ عليه السلام:وما بَرِحَ للّهِِ ـ عَزَّت آلاؤُهُ ـ فِي البُرهَةِ بَعدَ البُرهَةِ، وفي أَزمانِ الفَتَراتِ، عِبادٌ ناجاهُم في فِكرِهِم، وكَلَّمَهُم في ذاتِ عُقولِهِم، فَاستَصبَحوا بِنورِ يَقَظَةٍ فِي الأَبصارِ وَالأَسماعِ وَالأَفئِدَةِ، يُذَكِّرونَ بِأيّامِ اللّهِ، ويُخَوِّفونَ مَقامَهُ، بِمَنزِلَةِ الأَدِلَّةِ فِي الفَلَواتِ، مَن أَخَذَ القَصدَ حَمِدوا إِلَيهِ طَريقَهُ وبَشَّروهُ بِالنَّجاةِ، ومَن أَخَذَ يَمينا وشِمالاً ذَمّوا إِلَيهِ الطَّريقَ وحَذَّروهُ مِنَ الهَلَكَةِ، وكانوا كَذلِكَ مَصابيحَ تِلكَ الظُّلُماتِ، وأَدِلَّةَ تِلكَ الشُّبُهاتِ. ۱
امام على عليه السلام:همواره خدا را ـ كه نعمت هايش گران قدر است ـ در روزگارى پس از روزگارى، و در روزگارانى كه پيامبرى نبوده، بندگانى هست كه با آنان در فكر و انديشه شان راز مى گويد و در خِردهايشان با ايشان سخن مى گويد و آنها به نور بيدارى اى كه در گوش ها و چشم ها و دل هايشان هست، چراغ هدايت را روشن مى كنند، روزهاى خدا را [به مردم] يادآور مى شوند و آنان را از مقام خدا، بيم مى دهند. اينان، همانند راهنمايان در بيابان ها هستند. هركه از راه ميانه برود، راهش را بستانيد و او را به رهايى مژده دهند و هركه به راه راست يا چپ برود، راهش را نكوهش كنند و از هلاكت برحذر دارند، و اين چنين، چراغ هاى آن تاريكى ها هستند و راهنمايان در آن شبهه ها.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 222، بحار الأنوار: ج 69 ص 325 ح 39.