ويژگى سخن خدا
3 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:يُخبِرُ لا بِلِسانٍ ولَهَواتٍ، ويَسمَعُ لا بِخُروقٍ وأَدَواتٍ، يَقولُ ولا يَلفِظُ، ويَحفَظُ ولا يَتَحَفَّظُ. يَقولُ لِمَن أَرادَ كونَهُ: «كُن» فَيَكونُ؛ لا بِصوتٍ يُقرَعُ، ولا بِنِداءٍ يُسمَعُ، وإِنَّما كَلامُهُ سُبحانَهُ فِعلٌ مِنهُ، أَنشَأَهُ ومَثَّلَهُ، لَم يَكُن مِن قَبلِ ذلِكَ كائِنا، ولَو كانَ قَديما لَكانَ إِلها ثانِيا. ۱
امام على عليه السلام:[خداوند] خبر مى دهد، نه با زبان يا زبانك تهِ گلو؛ مى شنود، نه با سوراخ هاى گوش و ابزارها؛ مى گويد، ولى با زبان تلفّظ نمى كند؛ حفظ مى كند ولى نه با رنج به خاطر سپردن. بودن هر چه را بخواهد، گويد: «باش!»، پس هست مى گردد، ولى نه به آوازى كه به گوش بخورد و نه به بانگى كه شنيده شود؛ بلكه سخن خداى پاك، فعلى است از او كه آن را ايجاد كرده و بدان، شكل داده است و پيش از اين، موجود نبوده است، و اگر سخن خدا قديم بود، خداى دوم مى شد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 186، الاحتجاج: ج 1 ص 477 ح 116، بحار الأنوار: ج 4 ص 254 ح 8.
عنه عليه السلام:ما بَرحَ للّهِِ ـ عَزَّت آلاؤُهُ ـ فِي البُرهَةِ بَعدَ البُرهَةِ، وفي أَزمانِ الفَتَراتِ، عِبادٌ ناجاهُم في فِكرِهِم، وكَلَّمَهُم في ذاتِ عُقولِهِم. ۱
امام على عليه السلام:همواره خدا را ـ كه نعمت هايش گران قدر است ـ در روزگارى پس از روزگارى، و در روزگارانى كه پيامبرى نبوده، بندگانى هست كه در انديشه آنها با ايشان راز مى گويد و با ايشان از طريق خِردهايشان سخن مى گويد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 222، بحار الأنوار: ج 69 ص 325 ح 39.
الإمام الصادق عليه السلام:إِنَّ الكَلامَ صِفَةٌ مُحدَثَةٌ لَيسَت بِأَزَلِيَّةٍ، كانَ اللّهُ عز و جلولا مُتَكَلِّمَ. ۱
امام صادق عليه السلام:كلام خدا، صفتى پديد آمده بوده و ازلى نيست. خداوند عز و جلوجود داشت، در حالى كه گويا و متكلّم نبود.
۱.الكافي: ج 1 ص 107 ح 1، التوحيد: ص 139 ح 1 كلاهما عن أبي بصير، بحار الأنوار: ج 57 ص 161 ح96.