نو پديد آورى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[خداوند] باشنده پيش از همه چيز، هستى بخش همه چيز و باشنده پس از نابودى همه چيز است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: تو خدايى هستى كه خدايى جز تو نيست؛ بودى آن هنگام كه نه آسمانى ساخته شده بود، نه زمينى گسترده بود، نه آفتابى روشنايى بخش، نه شبى تار، نه روزى روشن، نه دريايى ژرف (/ پهناور)، نه كوهى استوار، نه ستاره اى شبگرد، نه ماهى فروزان؛ نه بادى كه بوزد، نه ابرى كه [باران]، بريزد، نه آذرخشى كه بدرخشد، نه تندرى كه [تو را] به پاكى بستايد، نه نسيمى كه دَم زند، نه پرنده اى كه پرواز كند، نه آتشى كه بر افروخته شود، نه آبى كه روان گردد. پيش از همه چيز بودى و همه چيز را هستى بخشيدى و بر هر چيزى توانا گشتى و همه چيز را نوآورى كردى.

امام على عليه السلام:ستايش، از آنِ خدايى است كه نمى ميرد و شگفتى هاى او پايان نمى پذيرد؛ زيرا او هر روز، در كار پديد آوردن [چيز] تازه اى است كه نبوده است.

امام حسن عليه السلام:آفريدگان را آفريد و آغازگرِ نوآور بود. آنچه نوآورى كرد، آغازگرى نمود.

امام باقر عليه السلام:خداوند عز و جل بود و هيچ چيز جز او نبود.

امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «نوآور آسمان ها و زمين» ـ: يعنى نوآور آنها و پديد آورنده آنها به دانش خود، به آغازگرى بود، نه از چيزى، و نه طبق نمونه اى كه پيش تر بوده باشد.

امام صادق عليه السلام:ستايش، از آنِ خدايى است كه آن هنگام كه چيزى جز او نبود، بود.

امام صادق عليه السلام:همانا خداوند، تهى از آفريدگان است و آفريدگانش از او تهى هستند، و هر آنچه جز خدا نام شى ء بر آن واقع شود، آفريده است، و خداوند، آفريننده همه چيز است. برتر و بالاتر است آن كه همانند او چيزى نيست، و اوست شنواى بينا.

امام كاظم عليه السلام:آفريننده است، آن گاه كه آفريده اى نبود و پروردگار است، آن گاه كه بنده اى نبود.

امام كاظم عليه السلام:هر چيزى جز او، آفريده است.

امام كاظم عليه السلام:اوست ديرينه و آنچه جز اوست، آفريده نو پديد است.

امام جواد عليه السلام:اى آن كه پيش از همه چيز بود، سپس همه چيز را آفريد، آن گاه پايدار مى مانَد و همه چيز، نابود مى گردد!

امام هادى عليه السلام:همانا جسم، نو پديد است و خداوند، پديد آورنده آن و تجسّم دهنده به آن است.