توبه پذيرِ مهربان

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در داستان آدم عليه السلام ـ: پس آن گاه كه آن دو (آدم و حوّا)، براى پروردگارشان به گناه خود اقرار كردند و به اين كه حجّت از خدا براى آنهاست، رحمتِ رحمتگر مهربان، آنها را دريافت. پس خداوندگارشان، بر آنها بازگشت كه او توبه پذيرِ مهربان است. خدا فرمود: «اى آدم! تو با همسرت، به سوى زمين فرود آى. پس هر گاه صالح گشتيد، من شما را به سامان مى كنم و اگر براى من كار كنيد، شما را نيرومند مى كنم و اگر خشنودىِ مرا نشانه رفتيد، به خشنودىِ شما مى شتابم و اگر از من ترسيديد، شما را از ناخشنودى ام ايمن مى سازم». در آن هنگام، [آدم و حوّا] گريستند و گفتند: پروردگار ما! ما را براى صلاح خودمان و بر عمل به آنچه تو را خشنود مى سازد، يارى كن. خداوند به ايشان فرمود: «هر گاه بدى

امام حسن عليه السلام:گروهى از يهود، نزد پيامبر خدا آمدند و گفتند:. براى چه چيز، خداوند، [به حج گزار]دستور داد كه پس از عصر [روزِ عرفه]، در عرفات بماند؟ پيامبر خدا فرمود: «عصر، همان ساعتى است كه آدم عليه السلام در آن، پروردگارش را نافرمانى كرد. از اين روى، خداوند عز و جل بر امّت من ايستادن و زارى كردن و نيايش در محبوب ترين مكان ها نزد او را واجب كرد و بهشت را براى ايشان تضمين كرد و ساعتى كه در آن، مردم [از عرفات]روانه مى شوند، همان ساعتى است كه در آن آدم، كلماتى از خداوندگارش فرا گرفت، پس بر او بازگشت كه او همان توبه پذير مهربان است». سپس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «سوگند به آن كه مرا به حقْ مژده رسان و بيم دهنده برانگيخت، خدا را در آسمان پايين درى است كه به آن، درِ رحمت و درِ