محبّت خدا

امام صادق عليه السلامـ خطاب به يونس بن ظبيان ـ: خردمندان، كسانى اند كه با انديشه عمل كردند تا از آن، محبّت خدا را به دست آوردند. محبّت خدا چون به دل برسد، [دل] روشن مى شود و لطف [خدا] به سوى آن [دل]، شتاب مى گيرد. پس چون [دلى] به منزل لطف فرود آمد، از آدميانِ سودمند مى شود و به حكمتْ سخن مى گويد و چون به حكمت سخن بگويد، زيرك مى گردد و چون زيرك گردد، با قدرت، عمل مى كند و چون قدرتمندانه عمل كند، طبقات هفتگانه را مى شناسد و چون به اين مرحله رسيد، انديشه اش با لطف و حكمت و روشن بينى مى چرخد و به اين مرتبه كه رسيد، خواسته و علاقه خويش را در آفريدگار خود مى نهد. به اين جا كه رسيد، به بزرگ ترين منزلت رسيده است. پس پروردگارش را در دلش مى بيند و حكمت را از راهى غير از راه حكيمان، به دست مى آورد و

حلية الأولياءـ به نقل از ابراهيم بن ادهم ـ: خداوند متعال، به يحيى بن زكريا وحى كرد: «اى يحيى! من بر خود واجب كرده ام كه هر گاه بنده اى از بندگانم مرا دوست بدارد، از آن آگاه نشوم، مگر آن كه گوشِ شنيدن او و چشمِ ديدن او و زبانِ گفتن او و دلِ فهم او مى شوم و چون اين گونه شود، اشتغال به جز خود را منفور او مى كنم و انديشه اش را استمرار مى بخشم و شبْ زنده دار و روزْ روزه دارش مى كنم. اى يحيى! من همنشين دلش و نهايت خواست و آرزوى اويم. در هر روز و ساعت، به او مى بخشم. پس به من نزديك مى شود و من نيز به او نزديك مى شوم، سخنش را مى شنوم و تضرّعش را اجابت مى كنم. سوگند به عزّت و شكوهم كه او را به گونه اى بر مى انگيزم كه پيامبران و فرستادگان، بر او غبطه برند، سپس به ندا دهنده اى فرمان مى دهم كه ندا