حدیث دربارهشرك پنهان

میزان الحکمه ج ۵، ص ۵۲۷، ح ۹۴۸۶

امام صادق علیه‌السلام

شرك پنهان

عنه عليه السلام:إنَّ الشِّركَ أخفى مِن دَبِيبِ النَّملِ. و قالَ: مِنهُ تَحويلُ الخاتَمِ لِيَذكُرَ الحاجَةَ و شِبهُ هذا. ۱

امام صادق عليه السلام:همانا شرك نا پيداتر از حركت مورچه است. جا به جا كردن انگشتر براى يادآورى كارى و امثال آن از شمار شرك [خفىّ]است.

۱.معاني الأخبار: 379/1.

کلیدواژه‌ها شرک شرک پنهان فهرست موضوعات عربی

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه در ديار مشركان، با آنان زندگى كند، ديگر در امان و پناه خدا نخواهد بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از كارى كه موجب عذر خواهى مى شود بپرهيز؛ زيرا در آن شرك خفىّ است.

كنز العمّالـ به نقل از ابو موسى اشعرى ـ: روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ما فرمود: اى مردم! از شرك دورى كنيد؛ كه آن نا محسوستر از حركت مورچه است. سپس فرمود: شايد كسى بخواهد بپرسد: اى رسول خدا! از شركى كه نا پيداتر از حركت مورچه است چگونه دورى كنيم؟ بگوييد: بار خدايا! از شرك آگاهانه به تو پناه مى بريم و از شرك ناآگاهانه از تو آمرزش مى طلبيم.

امام باقر عليه السلامـ درباره آيه: «و بيشتر آنان به خدا ايمان نياورند مگر آن كه مشرك باشند» ـفرمود: از جمله شرك اين است كه انسان بگويد: نه، به جان تو.

تفسير العيّاشىـ به نقل از مالك بن عطيه ـ: امام صادق عليه السلام درباره همين آيه فرمود: مانند اين كه انسان بگويد: اگر فلانى نبود، من از بين مى رفتم و اگر فلانى نبود، چنين و چنان مى شدم و اگر فلانى نبود، خانواده ام نابود مى شد؛ مگر نمى بينى كه او با اين حرفها در مُلك خدا، برايش شريكى قائل شده كه روزيش مى دهد و از او دفاع و دفع گرفتارى مى كند؟ عرض كردم: پس بگويد: اگر خداوند به واسطه فلانى بر من منّت ننهاده بود از بين مى رفتم؟ فرمود: آرى، اشكالى ندارد.

امام صادق عليه السلامـ درباره همين آيه ـ: فرمود ندانسته از شيطان پيروى مى كند و بدين سان مشرك مى شود.

امام صادق عليه السلامـ درباره همين آيه ـفرمود: منظور شرك در اطاعت است نه شرك در عبادت.

امام صادق عليه السلامـ درباره اين فرموده پيامبر صلى الله عليه و آله كه همانا شرك نا محسوستر از راه رفتن مورچه در يك شب تاريك بر روى تخته سنگى سياه است ـفرمود: مؤمنان، به معبودهاى مشركان ناسزا مى گفتند و مشركان نيز متقابلاً به معبود مسلمانان دشنام مى دادند. از اين رو، براى آن كه مشركان به خداى مؤمنان ناسزا نگويند، خداوند ايشان را از ناسزا گفتن به معبودهاى مشركان نهى فرمود. بنا بر اين، مؤمنان ندانسته به خدا شرك آورده بودند. گفتنى است كه اعتماد به اسباب و از جمله اينگونه موارد، در صورتى شرك محسوب مى شود كه انسان با نگاه استقلالى به آنها تكيه كند.