حدیث دربارهآداب مسافرت

لقمانُ عليه السلامـ لابنِهِ و هو يَعِظُهُ ـ: يا بُنَيَّ، سافِرْ بِسَيفِكَ و خُفِّكَ و عِمامَتِكَ و خِبائكَ و سِقائكَ و خُيُوطِكَ و مِخْرَزِكَ، و تَزَوَّدْ مَعكَ مِنَ الأدوِيَةِ ما تَنتَفِعُ بهِ أنتَ و مَن مَعَكَ، و كُن لأَِصحابِكَ مُوافِقا إلاّ في مَعصيَةِ اللّهِ. ۱

لقمان عليه السلامـ در اندرز به فرزندش ـفرمود: فرزندم! با شمشير و پاى افزار و دستار و چادر (خيمه) و مشك آب و نخ و سوزن و درفش ۲ خود مسافرت كن و داروهايى كه به كار تو و همراهانت مى آيد، با خود بردار و با همسفرانت سازگار باش، مگر آن جا كه پاى معصيت خدا در ميان باشد.

۱.مكارم الأخلاق: 1/540/1875.

۲.اين موارد توشه راه مسافر در تاريخ زندگى لقمان بوده، بديهى است كه در هر زمان، مسافر، توشه مورد نياز خود را بايد همراه داشته باشد.

کلیدواژه‌ها مسافرت آداب مسافرت فهرست موضوعات عربی

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:سفر كردن يكى از دو عذاب است.

امام صادق عليه السلام:مسافرت خود را با صدقه دادن آغاز كن و هرگاه خواستى بيرون برو؛ زيرا [با صدقه دادن]سلامت سفرت را مى خرى.

امام على عليه السلام:بر شما باد دوشيزه؛ هر چند در خانه مانده باشد، و پيمودن راه اصلى؛ هر چند پيچ و خم داشته باشد، و سكونت در شهر؛ هر چند [به تو]ستم كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه سه نفر همسفر شدند، از ميان خود يك نفر را به سالارى انتخاب كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه سه نفر همسفر شُديد، بايد يكى از شما امام [جماعت]شما شود. آن كه قرائتش بهتر باشد، به امامت سزاوارتر است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه سه نفر همسفر شدند، آن كه قرائتش بهتر است، گر چه سنّش كمتر باشد، بايد امامت [نماز] را به عهده گيرد. وقتى امام آنها شد، سالارشان نيز هموست.

المصنف لعبد الرزاق به نقل از أبو قلابة:در حضور پيامبر صلى الله عليه و آله از مردى سخن به ميان آمد و گفته شد: او آدم خوبى است. و گفته شد: اى رسول خدا! آن مرد همسفر حجّ ما بود. هرگاه در منزلى پياده مى شديم پيوسته در حال نماز خواندن بود تا آن كه حركت مى كرديم و در بين راه نيز همواره قرآن مى خواند و ذكر خدا مى گفت، تا دوباره اتراق مى كرديم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: پس چه كسى شترش را علوفه مى داد و غذايش را درست مى كرد؟ عرض كردند: همه ما. حضرت فرمود: همه شما از او بهتريد!.

مكارم الأخلاق:منقول است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در سفرى به اصحاب خود دستور داد گوسفندى ذبح كنند. يكى از آن ها گفت: من ذبح مى كنم ديگرى گفت: من پوست مى كنم، سومى گفت: من گوشتش را ريز مى كنم. چهارمى گفت: من آن را مى پزم. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: من هم براى شما هيزم جمع مى كنم! اصحاب عرض كردند: شما زحمت نكشيد، پدران و مادرانمان به فدايت!، ما به جاى شما كار مى كنيم. پيامبر فرمود: مى دانم كه شما به جاى من كار مى كنيد، اما خداوند عزّ و جلّ خوش ندارد كه بنده اش با عدّه اى از دوستان و همسفران خود باشد و تنهايى در ميان آنها [امتيازى داشته]باشد. پس، آن حضرت برخاست و شروع به جمع آورى هيزم كرد.