حدیث دربارهدعاى امام ، پيش از نبرد

تاريخ الطبرىـ به نقل از زيد بن وَهْب جهنى ـ: در صبحگاه چهارشنبه، على عليه السلام به سوى ايشان تاخت و به ميدانشان شتافت و گفت: «بار خدايا! اى پروردگار آسمان برافراشته نگاهداشته در هم پيچيده، كه آن را كاستى گاهِ شب و روز كردى و گذرگاه مِهر و ماه نمودى و جاى فرودِ ستارگان ساختى و ساكنانش را دسته اى از فرشتگان گردانيدى كه از عبادت، خسته و آزرده نمى شوند! اى پروردگار اين زمين كه آن را قرارگاه مردم و حشرات و چارپايان و آفريدگان بزرگِ بى شمارت، از پيدا و پنهان، ساخته اى! اى پروردگار آن كِشتى كه به سودِ مردم، در دريا روان است! اى پروردگار ابرى كه ميان آسمان و زمين رام گشته است! اى پروردگار درياى لبريز كه جهان را در بر دارد! اى پروردگار كوه هاى استوار كه آنها را لنگرهاى زمين و توشه [گاه]هاى آفريدگان قرار دادى! اگر ما را بر دشمنمان چيره كردى، از تجاوز دورمان دار و بر حق استوارمان گردان؛ و اگر ايشان را بر ما پيروز كردى، مرا شهادت نصيب فرما و باقى مانده يارانم را از فتنه نگاه دار!». [در البداية و النهاية افزوده شده است:] سپس على عليه السلام پيش تاخت، در حالى كه خود همراه اهل مدينه در قلب سپاه بود و آن روز، جناح راست را عبد اللّه بن بديل، جناح چپ را عبد اللّه بن عبّاس و [دسته] قاريان را عمّار بن ياسر و قيس بن سعد فرماندهى مى كردند و سپاهيان زير پرچم ايشان بودند. پس على عليه السلام، آنان را به سوى سپاهِ [معاويه]به انبوهى پيش بُرد.