حدیث دربارهدعاى امام ، پيش از نبرد

الإمام عليّ عليه السلامـ يَومَ صِفّينَ ـ: اللّهُمَّ إلَيكَ رُفِعَتِ الأَبصارُ، وبُسِطَتِ الأَيدي، ونُقِلَتِ الأَقدامُ، ودَعَتِ الأَلسُنُ، وأفضَتِ القُلوبُ، وتُحوكِمَ إلَيكَ فِي الأَعمالِ، فَاحكُم بَينَنا وبَينَهُم بِالحَقِّ وأنتَ خَيرُ الفاتِحينَ. اللّهُمَّ إنّا نَشكو إلَيكَ غَيبَةَ نَبِيِّنا وقِلَّةَ عَدَدِنا وكَثرَةَ عَدُوِّنا وتَشَتُّتَ أهوائِنا وشِدَّةَ الزَّمانِ وظُهورَ الفِتَنِ. أعِنّا عَلَيهِم بِفَتحٍ تُعَجِّلُهُ، ونَصرٍ تُعِزُّ بِهِ سُلطانَ الحَقِّ وتُظهِرُهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در نبرد صِفّين ـ: بار خدايا! به سوى تو چشم ها فراز آمده، دست ها گشوده شده، گام ها به پويه درافتاده، زبان ها فراخوان گشته، دل ها كشيده شده و داورىِ كارها به تو واگذار گشته است. پس ميان ما و ايشان به حق داورى كن، كه تو بهترينِ داورانى! بار خدايا! نزد تو شكايت مى آوريم از نبودن پيامبرمان، اندكىِ شمارمان، بسيارىِ دشمنمان، پراكندگىِ گرايش هايمان، دشوارىِ روزگار، و پيدايش فتنه ها! ما را مدد فرماى به پيروزىِ شتابنده و نصرتى كه با آن، حكومت حق را شُكوه و چيرگى مى بخشى.
۱.وقعة صفّين: ص 231، بحار الأنوار: ج 32 ص 461 ح 399؛ شرح نهج البلاغة: ج 5 ص 176 كلّها عن عبد الواحد بن حسّان العجلي عمّن حدّثه.

احادیث دیگر این موضوع

۲
تاريخ الطبرىـ به نقل از زيد بن وَهْب جهنى ـ: در صبحگاه چهارشنبه، على عليه السلام به سوى ايشان تاخت و به ميدانشان شتافت و گفت: «بار خدايا! اى پروردگار آسمان برافراشته نگاهداشته در هم پيچيده، كه آن را كاستى گاهِ شب و روز كردى و گذرگاه مِهر و ماه نمودى و جاى فرودِ ستارگان ساختى و ساكنانش را دسته اى از فرشتگان گردانيدى كه از عبادت، خسته و آزرده نمى شوند! اى پروردگار اين زمين كه آن را قرارگاه مردم و حشرات و چارپايان و آفريدگان بزرگِ بى شمارت، از پيدا و پنهان، ساخته اى! اى پروردگار آن كِشتى كه به سودِ مردم، در دريا روان است! اى پروردگار ابرى كه ميان آسمان و زمين رام گشته است! اى پروردگار درياى لبريز كه جهان را در بر دارد! اى پروردگار كوه هاى استوار كه آنها را لنگرهاى زمين و توشه [گاه]هاى آفريدگان قرار دادى! اگر ما را بر دشمنمان چيره كردى، از تجاوز دورمان دار و بر حق استوارمان گردان؛ و اگر ايشان را بر ما پيروز كردى، مرا شهادت نصيب فرما و باقى مانده يارانم را از فتنه نگاه دار!». [در البداية و النهاية افزوده شده است:] سپس على عليه السلام پيش تاخت، در حالى كه خود همراه اهل مدينه در قلب سپاه بود و آن روز، جناح راست را عبد اللّه بن بديل، جناح چپ را عبد اللّه بن عبّاس و [دسته] قاريان را عمّار بن ياسر و قيس بن سعد فرماندهى مى كردند و سپاهيان زير پرچم ايشان بودند. پس على عليه السلام، آنان را به سوى سپاهِ [معاويه]به انبوهى پيش بُرد.