مناجات امام حسين عليه السلام

بحار الأنوارـ به نقل از عيون المحاسن ـ: امام حسين عليه السلام با انس بن مالك بر سر آرامگاه خديجه آمد و شروع به گريستن كرد و آنگاه فرمود: تو از اين جا برو. اَنَس مى گويد: من خودم را از چشم ايشان پنهان كردم و آن بزرگوار به نمازى طولانى ايستاد و شنيدم كه مى گويد: پروردگارا! پروردگارا! مولى تويى پس رحم كن بر بنده كوچكى كه پناهش تويى اى و الاخصال، تكيه گاهم تويى خوشا آن كسى كه مولايش تويى خوشا كسى كه خدمتكارى بيدار باشد و گرفتارى خويش به آن پر شكوه باز گويد و هيچ درد و بيمارى او بالاتر از درد عشقش به مولايش نباشد هرگاه از رنج و اندوه خويش شكوه كند خداوند پاسخش دهد و به دعوت او لبّيك گويد هرگاه در دل تاريكى ها دعا و زارى كند خداوند گراميش دارد و او را نزديك خود گرداند