دعاهايى در عافيت طلبى (از خدا)

امام صادق عليه السلام:از خداوند بخشش و عافيت مسألت كنيد؛ زيرا شما مرد رنج و بلا نيستيد. پيش از شما افرادى از بنى اسرائيل بودند كه با ارّه شقّه شدند تا كفر بورزند، امّا كفر نورزيدند.

امام رضا عليه السلام:يوسف عليه السلام در زندان به درگاه خدا شِكوه كرد و گفت: بار خدايا! به چه سبب سزاوار زندان شدم؟ خداوند به او وحى فرمود كه: تو خود زندان را انتخاب كردى؛ آن گاه كه گفتى: «پروردگار من! زندان را خوشتر دارم از آنچه مرا به سوى آن فرا مى خوانند.» چرا نگفتى: عافيت را خوشتر دارم از آنچه مرا به سوى آن فرامى خوانند؟

الدعوات:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دعا مى كرد و مى گفت: عافيت كامل عطايم فرما. سپس مى گفت: عافيت كامل همان رسيدن به بهشت است و رستن از آتش.

امام على عليه السلامـ در دعايى كه به فرزند خود حسن عليه السلام آموزش داد ـگفت: [خدايا]تا زنده ام هرگز ميان من و عافيت جدايى مينداز.

امام زين العابدين عليه السلام:بار خدايا! بر محمّد و خاندان او درود فرست و جامه عافيت بر من بپوشان. عافيت در دنيا و آخرت را و با [عطاىِ نعمتِ] تندرستى و امنيت و سلامتِ در دين و بدنم و بينايى در دلم و راه افتادن كارهايم، بر من منّت گذار.

امام صادق عليه السلامـ در دعا ـگفت: ما را از بلاياى مخوف به سلامت دار و به ما در هنگام رسيدن مصيبتهاى بزرگ، صبر نيكو ارزانى دار.

امام صادق عليه السلام:خدايا! در اين مجلس و وضع و حالى كه هستم مرا چنان گرامى دار كه زان پس هرگز خوار و حقيرم نگردانى. و چنان عافيتى عطايم فرما كه بعد از آن هرگز مبتلايم نفرمايى.

امام صادق عليه السلام:بار خدايا! مرا از هر بدى كه از آسمان به زمين فرود مى آيد و از هر بدى و گزندى كه به آسمان فراز مى رود و از هر بدى كه در دل زمين افشانده مى شود و هر بدى كه از درونش بيرون مى آيد، به سلامت بدار.

امام صادق عليه السلامـ در بيان دعاى معروف ابوذر در ميان اهل آسمان ـفرمود: بار خدايا! ايمان به خودت و باور به پيامبرت و عافيت از همه بلاها و شكر بر عافيت و بى نيازى از مردمانِ بد را، به من عطا فرما.