حدیث دربارهويژگيهاى شيعه اهل بيت عليهم السلام

الإمامُ الحسنُ عليه السلامـ في جَوابِ رَجُلٍ قالَ لَهُ: إنّي مِن شِيعَتِكُم ـ: يا عبدَ اللّهِ، إن كُنتَ لَنا في أوامِرِنا و زَواجِرِنا مُطِيعا فقد صَدَقتَ، و إن كُنتَ بخِلافِ ذلكَ فلا تَزِدْ في ذُنوبِكَ بدَعواكَ مَرتَبةً شَرِيفَةً لَستَ مِن أهلِها، لا تَقُلْ: أنا مِن شِيعَتِكُم، و لكن قُل: أنا مِن مُوالِيكُم و مُحِبِّيكُم و مُعادِي أعدائكُم، و أنتَ في خَيرٍ و إلى خَيرٍ. ۱

امام حسن عليه السلامـ در جواب مردى كه عرض كرد: من از شيعيان شما هستم ـفرمود: اى بنده خدا! اگر مطيع اوامر و نواهى ما باشى، راست مى گويى ولى اگر چنين نباشى پس با ادعاى چنين منزلت والايى كه اهلش نيستى، بر گناهانت ميفزاى. مگو: من از شيعيان شما هستم، بلكه بگو: من از دوستداران شما و دشمن دشمنان شما هستم. در اين صورت، تو آدم خوبى هستى و به خوبى گرايش دارى.

۱.تنبيه الخواطر: 2/106.

کلیدواژه‌ها شیعه ویژگیهای شیعه اهل بیت علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيعه ما كسى است كه از ما پيروى كند و پا جاى پاى ما بگذارد و به كردار ما اقتدا نمايد.

امام على عليه السلام:شيعيان ما در راه ولايت ما به يكديگر بذل و بخشش مى كنند و در راه محبّت ما با يكديگر دوستى مى ورزند، براى زنده كردن امر (ولايت)ما با يكديگر ديدار مى كنند، همانان كه اگر خشمگين شوند، ستم نمى كنند و هرگاه خشنود شوند، زياده روى نمى كنند، براى همسايگان خود بركتند و با معاشران خويش به صلح و صفا رفتار مى كنند.

امام على عليه السلام:خداوند متعال به زمين نگريست و ما را انتخاب كرد و براى ما پيروانى برگزيد كه ياريمان كنند و از شادى ما، شادمان شوند و از اندوه ما، اندوهناك، و در راه ما جان و مال خود را نثار كنند، آنان از مايند و رو به سوى ما دارند و در بهشت با ما هستند.

امام عسكرى عليه السلام:شيعيان على عليه السلام آنانند كه باكشان نيست در راه خدا مرگ به سراغ آنان آيد، يا آنان به پيشواز مرگ روند. شيعيان على عليه السلام آنانند كه برادرانشان را بر خود ترجيح مى دهند، هر چند خود نيازمند باشند و آنانند كه خداوند ايشان را در آن جا كه نهى كرده، نمى بيند و در آن جا كه امر كرده، هميشه حاضر مى بيند. شيعيان على عليه السلام آنانند كه در گراميداشت برادران مؤمن خويش به على عليه السلام اقتدا مى كنند.

امام على عليه السلام:به خدا سوگند كه، شيعيان من مردمانى بردبارند و خدا و دين او را مى شناسند، از خدا اطاعت مى كنند و فرمانش را مى برند، به واسطه محبّت او رهيافته اند. تكيده عبادتند، معتكف ديْرِ زهدند، شب زنده دارى، رخشان را زرد و گريه، چشمانشان را آبريزان كرده است، لبانشان بر اثر ذكر گفتن خشكيده و شكمهايشان از گرسنگى به پشت چسبيده است. ربانيّت (خداپرستى) در رخسارشان معلوم است و خدا ترسى (پارسايى) در سيماشان، چراغهاى هر تاريكى و ظلمتى هستند. اگر در محفلى حاضر باشند، كسى آنها را نمى شناسد و اگر نباشند، فقدانشان احساس نمى شود. اينان پيروان پاك و برادران ارجمند من هستند؛ وه كه چه شوقى به آنان دارم!

امام على عليه السلام:شيعيان ما آنانند كه خدا شناسند، به فرمان خدا عمل مى كنند، اهل فضايلند، زبانشان گوياى راستى و درستى است، خوراكشان، بخور نمير است، پوشاكشان، ميانه است، راه رفتنشان با فروتنى است. آنان را بيمار و ديوانه مى پندارى، در حالى كه چنين نيستند، بلكه عظمت پروردگارشان و شُكوه قدرت او چنان در آنان اثر گذاشته كه دلهايشان ديوانه او و خردهايشان در برابرش حيران گشته است. شوق و اشتياق آنان سبب گشته كه با كارهاى پاك و پاكيزه به سوى خداوند متعال بشتابند، به عملِ اندك براى او رضايت نمى دهند و اعمال زياد را برايش زياد نمى شمارند.

بحار الأنوارـ به نقل از محمّد بن حنفية ـ: وقتى امير المؤمنين عليه السلام بعد از جنگ با اهل جمل به بصره آمد، احنف بن قيس آن حضرت را دعوت كرد. او غذايى تهيه نمود و در پى ايشان و يارانش فرستاد. حضرت [به منزل احنف] آمد و سپس به او فرمود: اى احنف! يارانم را صدا بزن. پس، جماعتى خاكسار و افتاده مانند مشكهاى فرسوده وارد شدند. احنف بن قيس عرض كرد: اى امير المؤمنين! اين چه وضعى است كه به سر آنان آمده است؟ آيا از كمبود غذاست؟ يا از ترس جنگ؟ امير المؤمنين، صلوات اللّه عليه، فرمود: نه، اى احنف! بلكه خداوند سبحان مردمانى را دوست دارد كه در سراى دنيا، او را همچون كسانى پرستيدند كه مى دانند به روز قيامت نزديكند، پيش از اين كه آن را مشاهده كنند؛ از اين رو، خود را در راه آن به رنج در افكندند.

امام باقر عليه السلام:شيعه ما نيست مگر كسى كه از خدا بترسد و او را فرمان برد؛ آنان جز با فروتنى و خاكسارى و امانتدارى و بسيارى ياد خدا شناخته نمى شوند.