حدیث دربارهويژگيهاى شيعه اهل بيت عليهم السلام
عنه عليه السلام:شيعَتُنا هُمُ العارِفُونَ بِاللّهِ، العامِلُونَ بِأمرِ اللّهِ، أهلُ الفَضائلِ، الناطِقُونَ بالصَّوابِ، مَأكُولُهُم القُوتُ، و مَلبَسُهُمُ الاقتِصادُ، و مَشيُهُمُ التَّواضُعُ. تَحسَبُهُم مَرضى و قد خُولِطُوا و ما هُم بذلكَ، بَل خامَرَهُم مِن عَظَمَةِ رَبِّهم و شِدَّةِ سُلطانِهِ ما طاشَت لَهُ قُلُوبُهُم، و ذَهِلَتْ مِنهُ عُقولُهُم، فإذا اشتاقُوا مِن ذلكَ بادَرُوا إلَى اللّهِ تعالى بِالأعمالِ الزَّكِيَّةِ، لا يَرضَونَ لَهُ بالقَليلِ، و لا يَستَكثِرُونَ لَهُ الجَزِيلَ. ۱
امام على عليه السلام:شيعيان ما آنانند كه خدا شناسند، به فرمان خدا عمل مى كنند، اهل فضايلند، زبانشان گوياى راستى و درستى است، خوراكشان، بخور نمير است، پوشاكشان، ميانه است، راه رفتنشان با فروتنى است. آنان را بيمار و ديوانه مى پندارى، در حالى كه چنين نيستند، بلكه عظمت پروردگارشان و شُكوه قدرت او چنان در آنان اثر گذاشته كه دلهايشان ديوانه او و خردهايشان در برابرش حيران گشته است. شوق و اشتياق آنان سبب گشته كه با كارهاى پاك و پاكيزه به سوى خداوند متعال بشتابند، به عملِ اندك براى او رضايت نمى دهند و اعمال زياد را برايش زياد نمى شمارند.
۱.بحار الأنوار: 78/29/96، انظر تمام الكلام.