فضيلت نماز شب

الامام الصادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به على عليه السلام ـ فرمود: بر تو باد نماز شب. حضرت اين جمله را چهار بار تكرار فرمود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـفرمود: اى على! مؤمن از سه چيز شاد مى شود: ديدار برادران، افطار كردن روزه، و عبادت آخر شب.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل پيوسته مرا به شب زنده دارى سفارش مى كرد، چندان كه گمان كردم نيكان امّت من جز اندكى از شب را هرگز نخواهند خفت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، ابراهيم را خليل خود نكرد، مگر از آن رو كه مردم را اطعام مى كرد و شب هنگام كه مردم خفته بودند او به نماز مى ايستاد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه مرد نيمه شب همسرش را از خواب بيدار كند و هر دو وضو بگيرند و نماز بخوانند، در شمار مردان و زنانى قلمداد مى شوند كه بسيار به ياد خدايند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:رحمت خدا بر آن مردى باد كه نيمه هاى شب برخيزد و نماز بخواند و همسرش را براى نماز خواندن بيدار كند و اگر بيدار نشد آب به صورتش بپاشد. رحمت خدا بر آن زنى باد كه نيمه هاى شب از خواب برخيزد و نماز بخواند و شوهرش را براى نماز بيدار كند و اگر امتناع كرد به صورتش آب پاشد.

امام على عليه السلامـ پيوسته ـمى فرمود: ما خاندانى هستيم كه دستور داريم اطعام كنيم و در گرفتاريها [به مردم]كمك كنيم و وقتى مردم خفته اند، نماز بگزاريم.

امام باقر عليه السلام:خداوند دوست دارد. كسى را كه با نماز، شب زنده دارى كند.

امام باقر و امام صادق عليهما السلامـ درباره آيه «قطعاً برخاستن شب، رنجش بيشتر و گفتار [در آن هنگام]استوارتر است» ـفرمودند: منظور برخاستن در ساعات آخر شب است.

امام صادق عليه السلامـ نيز درباره همين آيه ـفرمود: منظور از «و گفتار [در آن هنگام]استوارتر است» اين است كه فقط براى خدا، نه جز او، از بستر برخيزد و در پيشگاه او به نماز ايستد.

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ فرموده است: «دارايى و فرزندان، زيور زندگى اين جهانند» [و]هشت ركعتى كه بنده در آخرِ شب مى خواند، زيور آخرت است.

امام صادق عليه السلام:شب زنده دارى را فرو مگذار؛ زيرا مغبون [واقعى]كسى است كه شب زنده دارى را از دست بدهد.

امام صادق عليه السلام:من نفرت دارم از مردى كه قرآن را خوانده است و نيمه هاى شب از خواب بيدار مى شود، اما براى نماز بر نمى خيزد، تا آن كه نزديك صبح، و براى نمازش مى شتابد.

امام صادق عليه السلام:شرافت مؤمن در نماز شب اوست، و عزّت مؤمن در خوددارى او از لطمه زدن به آبروى مردم.

الكافىـ به نقل از احمد بن عبد العزيز از بعضى از ياران ما ـ: امام كاظم عليه السلام هنگام سر برداشتن از ركعت آخر نماز وَتْر فرمود: «اين جايگاه كسى است كه نيكيهاى او نعمتى است كه تو به او داده اى و او در سپاسگزارى آنها ناتوان است و گناهش بزرگ و بسيار و چيزى جز حمايت و رحمت تو در كف ندارد؛ زيرا تو در كتاب خود كه بر پيامبر مرسلت صلى الله عليه و آله فرو فرستاده اى فرموده اى: «اندكى از شب را مى خفتند و در سحرگاهان آمرزش مى خواستند». خفتنم به درازا كشيد و شب زنده داريم دوامى نياورْد و اينك سحر است و من براى گناهم از تو آمرزش مى طلبم، آمرزش طلبىِ كسى كه سود و زيان و مرگ و زندگى و حشر و نشرش به دست او نيست. حضرت صلى الله عليه و آله پس از بيان اين جملات به سجده مى افتاد.

امام رضا عليه السلامـ در پاسخ به پرسش از تسبيح در آيه «و در بخشى بلند از شب او را به پاكى بستاى» ـفرمود: منظور نماز شب است.