موجبات آسايش

امام على عليه السلام:هركه اطمينان داشته باشد كه آنچه خدا برايش مقدّر كرده است به او مى رسد، دلش آرام گيرد.

امام على عليه السلام:جواب كردن [نيازمند] با زبان خوش، يكى از دو آسايش است. ۲

امام على عليه السلام:زن سازگار نيمى از آسايش است.

تحف العقول:امام على عليه السلام فرمود: هر كه بتواند خود را از چهار چيز نگه دارد، شايسته آن است كه هرگز ناراحتى نبيند. عرض شد: آنها چيستند اى امير مؤمنان؟ فرمود: شتابزدگى، خيره سرى، خودپسندى، و سستى.

امام على عليه السلام:آن كس رستگار شد كه يا قدرت داشت و به پا خاست يا با نداشتن قدرت، تسليم شد و راحت گشت.

امام على عليه السلامـ در توصيف رهرو راه خدا ـفرمود: درها او را يكى پس از ديگرى به جلو راندند، تا آن كه به درِ سلامت و سراى اقامت رسيد و هر دو پاى او در جايگاه امنيت و آسايش استوار شد؛ زيرا كه دلش را به كار وا داشت و پروردگارش را خشنود ساخت.

امام على عليه السلام:هركه به اندازه كفاف بسنده كند، آسايش يابد و در منزلگاه آسودگى فرود آيد.

امام باقر عليه السلام:هركه براى آنچه از دست داده است بر خود سخت نگيرد، تنِ خويش را در آسايش قرار داده است.

امام صادق عليه السلام:خوشى و آسايش در خشنودى و يقين است و غم و اندوه در شك و ناخشنودى.

امام صادق عليه السلام:بالاترين آسايش، چشم اميد بركندن از مردم است.

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: مؤمن را آسايش حقيقى نباشد، مگر آن گاه كه خدا را ديدار كند. سواى اين، آسايش در چهار چيز است: سكوتى كه به وسيله آن به احوالِ دل و نفْس خود با آفريدگارت پى برى، و خلوتى كه به سبب آن از گزندهاى پيدا و نا پيداى زمانه نجات يابى، و گرسنگى اى كه با آن شهوتها و وسوسه هاى شيطانى را بميرانى، و شب زنده دارى كه بدان سبب، دلت را روشن و نهادت را تصفيه و روح و روانت را پاكيزه كنى.