حدیث دربارهدينى كه اعمال، جز با اعتقاد به آن پذيرفته نمى شود
الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ لَمّا قالَ أبو الجارودِ لَهُ: أخبِرْنِي بدِينِكَ الذي تَدِينُ اللّهَ عزّ و جلّ بهِ أنتَ و أهلُ بَيتِكَ لِأدِينَ اللّهَ عزّ و جلّ بهِ ـ: إن كُنتَ أقصَرْتَ الخُطبَةَ فقد أعظَمْتَ المَسألَةَ، و اللّهِ لاَُعطِيَنَّكَ دِينِي و دِينَ آبائي الذي نَدِينُ اللّهَ عزّ و جلّ بهِ: شهادةُ أن لا إلهَ إلاّ اللّهُ، و أنَّ محمّداً رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله و الإقرارُ بما جاءَ بهِ مِن عندِ اللّهِ، و الوَلايةُ لِوَلِيِّنا، و البَراءةُ مِن عَدُوِّنا، و التسليمُ لِأمرِنا، و انتِظارُ قائمِنا، و الاجتِهادُ، و الوَرَعُ. ۱
امام باقر عليه السلامـ وقتى ابو جارود عرض كرد: مرا از دينى كه خود و خانواده ات به وسيله آن، خدا را ديندارى و عبادت مى كنيد آگاه ساز، تا من نيز به وسيله همان خدا را ديندارى كنم ـفرمود: سؤالى كوتاه اما بسيار مهم كردى. به خدا سوگند، دين خود و دين پدران خود را كه با آن خداوند عزّ و جلّ را طاعت و عبادت مى كنيم، به تو مى گويم: گواهى دادن به يگانگى خداوند است و پيامبرى محمّد صلى الله عليه و آله و اقرار به آنچه او از جانب پروردگار آورده است و دوستى با دوست ما و بيزارى از دشمنان ما و گردن نهادن به فرمان ما و انتظار قائم ما و كوشش [در عبادت و بندگى خدا] و پرهيزگارى.
۱.الكافي: 2/21/10.