حدیث دربارهدنيا، دريايى ژرف است
بحار الأنوار:إنّ لقمانَ الحكيمَ لَمّا خَرَجَ مِن بلادِهِ نَزلَ بقريةٍ بالموصلِ يقالُ لها كوماسُ فلمّا ضاقَ بها ذَرْعُهُ. أغلَقَ الأبوابَ و أدخَلَ ابنَهُ يَعِظُهُ فقالَ: يا بُنَيَّ، إنّ الدنيا بحـرٌ عميقٌ، هَلَكَ فيها ناسٌ كثيرٌ، تَزَوَّدْ مِن عَمَلِها، و اتَّخِذْ سَفينَةً حَشوُها تَقوَى اللّهِ، ثمّ اركَبِ الفُلكَ تَنجُو و إنّي لَخائفٌ أن لا تَنجُوَ. يا بُنَيَّ، السَّفينَةُ إيمانٌ، و شِراعُها التوكُّلُ، و سُكّانُها الصَّبرُ، و مَجاذِيفُها الصومُ و الصلاةُ و الزكاةُ. يا بنيّ، مَن رَكِبَ البحرَ مِن غيرِ سَفينَةٍ غَرِقَ. ۱
بحار الأنوار:لقمان حكيم چون از شهرهاى خود خارج شد، در يكى از روستاهاى موصل به نام كوماس فرود آمد. چون در آن جا طاقتش به سر آمد. درهاى خانه را [به روى خود]بست و فرزندش را صدا زد و به موعظه او پرداخت و گفت: فرزندم! دنيا دريايى ژرف است، مردم بسيارى در آن از بين رفته اند. از كار دنيا توشه برگير و كشتى اى فراهم آر كه درونش تقواى خدا باشد آن گاه بر آن نشين تا نجات يابى، گر چه مى ترسم باز هم نجات پيدا نكنى. فرزندم! آن كشتى ايمان است و بادبانش توكّل و سكّانش شكيبايى و پاروهايش روزه و نماز و زكات. فرزندم! هركه بى كشتى به دريا رود غرق شود.
۱.بحار الأنوار: 13/ 427/ 22.