حدیث دربارهدنيا، دريايى ژرف است

قصص الأنبياء:ـ و في روايةٍ ـ: يا بُنَيَّ، إنّ الدنيا بحرٌ، و قد غَرِقَ فيها جِيلٌ كثيرٌ، فلتَكُن سَفينتُكَ فيها تَقوَى اللّهِ تعالى، و ليَكُن جِسرُكَ إيماناً بِاللّهِ، و ليَكُن شِراعُها التوكُّلُ، لَعلّكَ يا بُنَيَّ تَنجو و ما أظُنُّكَ ناجياً! ۱

قصص الأنبياء:در روايتى [ديگر] آمده است: فرزندم! دنيا دريايى است كه نسل هاى فراوانى در آن غرق گشته اند؛ پس بايد كه كشتى تو در آن دريا تقواى خداوند متعال باشد و پل عبورت ايمان به خدا و بادبان آن كشتى، توكّل تا بلكه نجات يابى. فرزندم! گو اين كه گمان نمى كنم نجات يابى.

۱.قصص الأنبياء: 190/238.

کلیدواژه‌ها دنیا دنیا دریایی ژرف است

احادیث دیگر این موضوع

تنبيه الخواطر:حسن بن على عليه السلام بسيار به اين بيت شعر تمثّل مى جست: اى اهل لذّتهاى دنيا! اين لذّتها را بقايى نيست دل بستن به سايه اى گذرا حماقت است.

امام باقر عليه السلام:دنيا را چون منزلى بدان كه در آن فرود آمده اى و سپس از آن مى كوچى؛ يا مانند مالى بدان كه در عالم خواب يافته اى و چون بيدار شوى خبرى از آن نيست. من اين را به عنوان مَثَل برايت گفتم؛ زيرا دنيا در نظر خردمندان و خداشناسان همانند جا به جا شدن سايه هاست.

امام باقر عليه السلام:دنيا در نظر دانشمندان مانند سايه است.

امام كاظم عليه السلام:لقمان به فرزندش فرمود:. همانا دنيا دريايى ژرف است. خلقى بسيار در آن غرقه گشته اند؛ پس بايد كه كشتى تو در اين دريا، تقواى خدا باشد و بار و بُنه اش ايمان و بادبانش توكّل و ناخدايش خِرَد و راهنمايش دانش و سكّانش شكيبايى.

بحار الأنوار:لقمان حكيم چون از شهرهاى خود خارج شد، در يكى از روستاهاى موصل به نام كوماس فرود آمد. چون در آن جا طاقتش به سر آمد. درهاى خانه را [به روى خود]بست و فرزندش را صدا زد و به موعظه او پرداخت و گفت: فرزندم! دنيا دريايى ژرف است، مردم بسيارى در آن از بين رفته اند. از كار دنيا توشه برگير و كشتى اى فراهم آر كه درونش تقواى خدا باشد آن گاه بر آن نشين تا نجات يابى، گر چه مى ترسم باز هم نجات پيدا نكنى. فرزندم! آن كشتى ايمان است و بادبانش توكّل و سكّانش شكيبايى و پاروهايش روزه و نماز و زكات. فرزندم! هركه بى كشتى به دريا رود غرق شود.

لقمان عليه السلامـ در اندرز به فرزندش ـفرمود: فرزندم! دنيا درياى ژرفى است كه خلق بسيارى در آن از بين رفته اند؛ پس كشتى خود را در اين دريا ايمان قرار ده و بادبان آن را توكّل و توشه ات را تقواى خدا؛ اگر نجات يافتى، به سبب لطف و رحمت خداوند است و اگر از بين رفتى، به سبب گناهان خودت مى باشد.